Roos in de regen

Soms is het super donker om je heen en word je belaagd door een regen van foute omstandigheden. Dat zou er zo uit kunnen zien:

roos in de regen
roos in de regen

Ik kan niet anders dan groeien
door het licht
en dwars door het duister
en de regen heen

Ik kan niet anders dan vertrouwen
op Hem die het licht
laat schijnen op alles wat is
het goede, het foute

Het teveel schud ik moedig van me af
wat blijft kan ik wellicht gebruiken
wat doorsijpelt vormt mijn bestaan

Ik hef mijn hoofd omhoog
om met open handen te ontvangen
en de vreugde door te geven

Advertisements

Vakantie en foto’s

Terwijl we op vakantie zijn, merk ik bij mijzelf op dat ik de ‘gewone vakantieplaatjes’ echt helemaal een beetje gehad heb. Ik wil het anders doen, anders kunnen herinneren. Wat heb ik aan de zoveelste gondel in Venetië of het zoveelste prachtige oude gebouw. Ik wil veel meer de beleving vastleggen. Voor mij zit dat in kleine dingen. Deze vakantie draaide vooral om de liefde, vrijheid en grenzen.

naamloos-0019-2-21
wegdromen

En zo lag ik heerlijk in de zon onder de tarp naar de hemel te kijken. De wind bewoog een van de opgerolde touwtjes heen en weer. Het was vrij en toch was het gebonden. Ik genoot van het gevoel van de wind over mijn warme huid en de weg zeilende witte wolken. Ik ben vrij en toch is elk mens gebonden. We hebben een schepper, we hebben een ritme, we hebben onze behoeften. Wie of wat krijgt welke plek in mijn leven. Ik ben vrij om daarin keuzes te maken. Keuzes die ik probeer te maken uit liefde.

naamloos-0013-2-20
weinig om het lijf

Heerlijk om de hele dag weinig om het lijf te hebben. Zwemmen als je wilt, ontbijt wordt brunch of zo we willen zelfs lunch, we spelen en we lezen. Het is heerlijk en ontspannen. Wie doet de afwas? Het maakt niet zoveel uit wie en ook niet wanneer. Er zijn geen verplichtingen, behalve dat we die avond misschien die borden weer willen gebruiken.

naamloos-0022-2-22
minimalisme

Onze enige behoefte is gesymboliseerd door deze dop op de waterkan. Water hebben we veel nodig, want de temperaturen zijn hoog, dag en nacht. We moeten drinken, eigenlijk is dat zo’n beetje het enige dat we echt moeten. Ik merk bij mezelf ook dat tijdens het lezen van het boek “Impact” mijn dorst toeneemt, maar dan mijn geestelijke dorst. Wat een geweldig goed boek is dat! Mooi dat ik dat net voor de vakantie heb kunnen ontvangen voor mijn recensietaak bij Boekenmening.nl van ArkBoeken. Jason, mijn zoon werd benieuwd naar het boek en hij had het nog sneller uit dan ik. Die werking heeft dat boek: Je wilt het helemaal uitlezen, want wat een geweldig beeld geeft John Ortberg van wie Jezus is en wat de gevolgen zijn geweest van zijn leven op aarde.

naamloos-0353-2-36
de ‘huishagedis’

Om ons heen scharrelt er heel veel leven. Een kolonie mieren is bezig hun Koningin alles te geven wat zij nodig heeft en een paar salamanders grazen op hun gebied en werken de ene mier na de andere naar binnen. Ze worden bijna tam, zo gewend raken ze aan onze aanwezigheid. Jason stimuleert me om de macro op de body te zetten en er even de tijd voor te nemen. Tsja, dan raak ik helemaal enthousiast! Hoe schitterend zit het leven in elkaar. Hoe prachtig heeft God het geschapen.

naamloos-0052-24
liefde
naamloos-0463-38
in het licht van het leven
naamloos-0178-28
zo ontzettend blij met elkaar
naamloos-0267-2-35
samen

Jason en Jiska vieren de vakantie op hun prachtige en jonge manier. De liefde heeft vele kanten en we zoeken soms de grenzen op als we met zijn viertjes elke avond Kolonisten van Catan spelen. Het gaat er soms niet vriendelijk aan toe met de struikrover. Die struikrover is maar een zwart poppetje. Dat zwarte poppetje zit eigenlijk in ons hart. We willen hebben, hebben, hebben, bouwen en gelukkig zijn. Pffff… het is soms echt slikken en we zeggen ook wel eens harde dingen tegen elkaar. “Dat vind ik gemeen!”; “Jij wilt alleen maar winnen!”

naamloos-0029-25
Blauw

Terwijl ik met mijn geliefden door een stadje loop, zie ik soms iets bijzonders. Zoals dit: een stukje kunst uitgestald op straat en mijn man, die een shirt aan heeft in dezelfde tint. Dat triggert me. De kleuren en de spanning die direct opgeroepen wordt door de tegenstelling: abstract en realistisch. Het kunstwerk zou ik uitgelegd willen krijgen, maar mijn Italiaans is niet al te best. Toch als ik doordenk, dan bedenk ik dat ik ook nog steeds niet ben uitgestudeerd op het kunstwerk van God dat mijn man is. Ook al heeft hij een gewoon shirt aan, ik doe er mijn leven over om hem te leren kennen en te begrijpen. Ik voel direct liefde als ik naar hem kijk, ook al begrijp ik hem niet altijd. Zo heb ik dat ook met dat kunstwerkje: het roept liefde en bewondering in me op als ik het zie, maar ik weet niet waar het over gaat. Het hoeft ook even niet. Ik bewonder het alleen nog maar.

naamloos-0244-26
Mona

Ook al is het copiïstisch, ook deze straatkrijtkunstenaars vind ik bijzonder en het bewonderen waard. Ze waren in Florence aan het werk aan de meest mysterieuze glimlach van de wereld. Ja, als ik het Mona zou vragen, zou zij misschien ook toch niet echt weten hoe het met de liefde is, ook al doet haar naam anders vermoeden. Verwondering en bewondering voor wat mensen doen en wat mensen beweegt, dat is onderdeel van de liefde. Dat is onderdeel van de fotograaf in mij. Die fotograaf denkt al een half jaar na over hoe nu verder en waar de volgende stap van ontwikkeling moet liggen. Het heeft alles te maken met liefde voor mezelf en grenzen van mogelijkheden en onmogelijkheden.

naamloos-0162-2-27
karikaturist

Ik wil niet één van de velen zijn, zoals deze man in Florence. Er zaten er op dat plein en in die straat ongeveer een stuk of tien, die allemaal hetzelfde doen. Zo wil ik niet leven. Ik wil meer dat meisje in haar limoengele jurk zijn. Met een jarentwintighoed op en de tas van mijn keuze door de wereld flaneren. Als fotograaf daar zijn en dat doen, waar ik me helemaal bij thuisvoel en wat bij anderen een gevoel van verrassing en bewondering en liefde teweegbrengt. Hoe ga ik dat doen bij ‘de grote markt’ van Harderwijk en wijde omstreken. Ik denk er nog verder over na en ben deze vakantie niet toegekomen aan concrete bedrijfsplannen.

naamloos-0345-32
uniek werk

Tijdens een wandeling in Orvieto, stuitten Jaap en ik op de werken van een bijzondere schilder: Verdirosi. Hij gebruikt steeds dezelfde symbolen en figuren in zijn schilderijen. Hij is door zijn werk gaan dichten. Hij schrijft: Wat je ook doet, wees creatief, verzin een nieuwe manier, ga door het het ontdekken van dat wat nog niet ontdekt is, Wees een ontdekker, een idealist, iemand die innoveert, maak iets nieuws, omdat God de Schepper is en elke keer als jij iets nieuws schept, zul jij je dichter bij God voelen, elke keer dat jij iets maakt, schept God iets in jouw hart.
Deze schilder heeft nagedacht over kunst en tijd en betekenis. De liefde voor de boodschap die hij heeft, spat van zijn doeken af en er zit ook een geweldige humor in, naast een geweldige diepte over de eindigheid van ons bestaan hier op aarde. Zijn doeken raken mij. Eén van de elementen die hij in zijn schilderijen toont is een masker. Dat masker is levensecht. Het heeft me stilgezet over hoe ik in het leven sta. Wil ik dit doen? Dat God iets schept door mij heen, of wil ik gezien worden, zoals ik gezien wil worden, dus een soort masker. Hoe wil ik eigenlijk gezien worden? Door mijn geliefden? Door mijn klanten? Door God?

De dochter van Vendirosi stond in de winkel. We hebben wat beleefdheden uitgewisseld en ik heb haar gezegd dat ik hem bewonder. Dat was wat mijn vakantie onvergetelijk maakt, het vinden van dit soort juwelen te midden van zoveel mensen. Een man, die zoekt naar authenticiteit, die zoekt naar de Schepper zelf en naar de manier om zijn eigen zoektocht in beeld te brengen.

naamloos-0343-31
Wie is Jezus Christus in het licht van de tijd?

Door dit beeld werd het me duidelijk waarom ik “Impact” deze zomer heb gelezen. Mensen moeten weten wat de betekenis van Jezus is en het is de vraag of ze dat wel willen.

naamloos-0252-2-33
straatje
naamloos-1130329-1
gondel

Ach en dan blijven er natuurlijk die prachtige beelden van de wereld om me heen. Ik kan er niet zomaar aan voorbij lopen. Ook door dit soort beelden word ik geraakt. Wat betekent de liefde van de mensen, die 100 euro betalen aan een gondelier om een toeristisch tochtje te maken door een van de mooiste steden van de wereld? Wat betekent de liefde van de huisvrouw, die steeds opnieuw haar oude huis met groen versiert, omdat de liefde voor de natuur en de liefde voor de Schepper van de natuur niet uit te roeien is, ook niet in het hart van een stadsmens. Het is prachtig en mooi en ik ben dankbaar voor deze weken van contemplatie, spelen, oefenen in de liefde en aanschouwen van wat liefde bewerkt.

de tijd dat je zweeft

de tijd dat je zweeft
de tijd dat je zweeft

Er zijn tijden, dat je zweeft. Het leven licht. The sky is the limit. Alle stukjes op zijn plek. Geen zuchtje wind tegen. Het louterste goud. Gewichtsloosheid na jaren investeren van tijd, geld, leergierigheid en inzet. Dit is het moment om vast te houden, om nooit meer iets anders te willen, hier wil je zijn voor altijd. Maar ach, het duurt maar heel even. Te kort om over naar huis te schrijven. De euforie maakt plaats voor nieuwe moeiten, uitdagingen, teleurstellingen zelfs. Weer modder, weer ploeteren, weer zoeken. Je doet het, je wilt het, je gaat, omdat je weet dat er tijden zijn, dat je zweeft.

Pro’s

Het is in de taal binnengeslopen. “Ja, maar dat is een “pro”” of “Dat is wel heel ‘pro'”. Maar wat is nu precies professional, of liever professioneel. Als je sec naar het woord kijkt, zou je zeggen: beroepsmatig, zoals het beroep voorschrijft te doen. Maar als ik het iemand hoor zeggen, dan klinkt het zo niet, het klinkt met veel bewondering in het woord. Alsof maar weinig mensen dat niveau kunnen halen. Dus dan heeft het niks meer met een beroep te maken, eerder met een uitzonderlijk talent of een uitzonderlijke gave. En dan kan het ook nog eens een roeping zijn, een diepe motivatie in je hart dat je dit moet doen en niets anders. Als je ‘pro’ wilt zijn, dan heeft het dus met je hart te maken. Maar het heeft zeker ook te maken met veel doen of uitsluitend dat doen.

En dat voel ik wel eens: de flow van de pro. Het bezig zijn met foto’s en geen erg hebben in de tijd en niet kunnen stoppen, niet voor koffie, niet voor eten, eerst kijken wat ik er mee kan, hoe het spreekt nu ik achter de computer zit, valt het tegen of zit er onverwacht een juweeltje tussen? Onderstaande twee foto’s hebben iets van dat ‘pro’ in zich. En het inspireert me om mensen te zien die zich met hart en ziel ergens in gestort hebben. Het komt meestal niet uit de lucht vallen. Je wordt er door aangesproken, je denkt: “Ik wil dat ook, zou ik dat kunnen?”

Fysieke professionaliteit roept absoluut bewondering op.
Fysieke professionaliteit roept absoluut bewondering op.
naamloos-0299-2
Oefenen, oefenen, oefenen, totdat je het helemaal beheerst en dan nog zijn er onverwachte invloeden, waardoor de prestatie nooit te voorspellen is.

Vervolgens doen zich allerlei mogelijkheden voor om er mee bezig te zijn. En dan begint de lange weg van doen, doen en nog eens doen. Maar met ontzettend veel en blijvend plezier. Het enorme gevoel van vrijheid in de tijd van het ‘zweven’, soms letterlijk, dat gevoel, dat kan niemand je afnemen, dat is immens intens. Dat geeft een diepe dankbaarheid voor het voorrecht dat ik heb om bezig te zijn met iets dat me blijvend aanspreekt door de afwisseling, de uitdaging, de uiteindelijke resultaten. Voel jij ook bij iets dat je ziet grote bewondering en een diep verlangen, ik zou zeggen: “Ga ervoor en wordt pro”.

Via Dolorosa

This slideshow requires JavaScript.

Met onze vrienden bezochten we het wandeltheater Dolorosa in Deventer, dat elk jaar op vrijdag en zaterdag voor Pasen een aantal keren wordt opgevoerd. Fotograferen mag alleen als het hele spel is afgelopen en de beelden nog even poseren of rondlopen tussen de gasten. Vanaf dat Jezus met het kruis op zijn rug de heuvel opstrompelt naar de Broederkerk tot en met het U zij de glorie van de doedelzak helemaal aan het eind van het stuk is het kippenvel over de perfectie van elk beeld dat te zien is. De tableau vivants over het leven van Jezus worden zo perfect gespeeld dat ik uitgenodigd zou willen worden als fotograaf om van elk beeld een schilderij te maken met een perfecte belichting op elke gelaatstrek en lichaamsuitdrukking.

Geen hand en geen voet staat verkeerd, alles is gericht op die ene laatste uitdrukking waarin ieder karakter een eigen rol speelt, een eigen emotie uitdrukt, een eigen duidelijke keus maakt ten opzichte van Jezus. Pure blijdschap, afschuw, verwerping, dankbaarheid, onschuld, jaloezie en twijfel. Alles in je eigen leven komt aan de orde, wordt openlijk getoond op de podia. Tegen de tijd dat het “Were you there when they crucified my Lord” klinkt, stromen de tranen over mijn wangen en sta ik te trillen van ontzag over de liefde van God.

Om die liefde te benadrukken wordt overal een rode roos doorgegeven en krijgen we aan het eind van het spel een prachtige rode roos mee met een folder over het wandeltheater Kerstevent te Ede Wekerom. En ja! Mooi! Wow! Op die folder staat een foto die ik gemaakt heb tijdens dat wandeltheater. De kameeldrijver uit het Israëlische dorp. Tof zeg!