Familiefoto

Ik kan me niet herinneren dat er een foto is gemaakt, waar mijn gezin van herkomst allemaal tegelijk op staan. Nu kom ik een foto tegen, waar we echt allemaal op staan. Wie zou die genomen hebben? Mijn oudere broers en zussen zullen het wel weten. Ik zie verderop de boomstam liggen die op meer foto’s voorkomt, dus die dag is er een rolletje volgeschoten. Het is bijzonder dat mijn broer Tim meeging naar het strand, ik geloof dat hij al vanaf zijn twaalfde of dertiende elke zomervakantie op zee was. En mijn moeder heeft nog twee vlechten over haar hoofd gespeld. Ik weet niet wanneer ze daarmee ophield, maar ik herinner me dat ze dat deed. Twee vlechten maken, ieder aan een kant – en die waren behoorlijk lang – en dan legde ze ze naar de andere kant en spelde ze ze vast waar ze ophielden.

Met z'n allen
Met z’n allen

Van links naar rechts: mijn moeder, Trijnie Post, mijn zus Jeannette, ik op schoot bij mijn Vader Tiemen Post, mijn zus Lambertha, mijn broers Tim, Maarten en Bart. Mijn vader nam in de zomer vier weken vrij en dan gingen we elke dag naar het strand. Kennelijk was deze dag nog niet zo warm, alleen mijn zus Lambertha is optimistisch met haar badpak aan, het stralende middelpunt. Mijn vader zocht altijd wat luwte en hier zijn we neergestreken achter een houten stellage, kennelijk door meer mensen gebouwd en gebruikt. Ik herinner me nog de stapels boterhammen die ‘s morgens vroeg werden gesmeerd en in blikken en zakken gingen.

Erfenis

Het heeft een jaar geduurd voordat ik mijzelf er toe kon zetten om uit te vinden hoe ik het beste de foto erfenis van mijn ouders kon digitaliseren. Mijn broers en zussen en aanverwanten zouden graag een boek willen met de foto’s die mijn ouders nog hadden. Er is veel verdwenen en verknipt, want mijn moeder vond het leuk om door die albums te struinen en dan een fotootje uit te knippen en onder aan een van haar brieven te plakken. Toch zijn er nog tientallen overgebleven. Een indruk van de momenten dat er een fotograaf besteld was of dat er met een fototoestelletje wat kiekjes werden genomen. Het is intensief werk en fysiek best zwaar. Ik ben ‘s avonds ontzettend moe van het staan bij de scanner. En nu ben ik de foto’s zo goed en zo kwaad als mogelijk is aan het bewerken, maar ja, ruis is ruis en er valt weinig aan te doen. Toch kan ik iets met de kleuren nog wel verfraaien, de lelijke verbruinde randen oplichten, waardoor het niet meer zo opvalt dat de inplakmethoden van mijn ouders erbarmelijk waren. Mijn pols doet zeer van het uitsnijden en bewerken.  Eén foto vind ik een juweeltje tussen alle andere. In die foto zit plezier, de compositie klopt helemaal, er zit een cirkel in. Ik verbaas me erover. Mijn moeder moet hem hebben genomen en zij vergat soms hoofden of halve benen of zelfs hele mensen die ook op de foto zouden hebben moeten staan. Maar deze klopt en bij deze vraag ik me af of ik een paar van mijn talenten van haar heb geërfd.

De familie Post
De familie Post

Ik ben het meisje met de step. Hij was knalgeel, die step. En de trui die ik aanheb, was geelbruin. Ik vond die trui verschrikkelijk, want ik kan niet tegen wollen kleding. Ik ben de jongste. Deze foto moet op een vrijdag of een zaterdag zijn genomen. Mijn broer zat vanaf zijn 14e op zee, dus hij was supertrots op zijn vis en op het geld dat hij er mee verdiende. Vanaf het moment dat hij naar zee ging, hadden we dus elk weekend vis, die door mijn vader werd schoongemaakt en gebakken en door mijn moeder gekookt en gestoofd. Op de voorgrond rechts lacht mijn zus Lambertha. Ik lijk ontzettend veel op haar, uiterlijk. Mijn broer Bart links op de voorgrond trekt een gekke bek – dat doet hij op bijna alle foto’s, behalve op de schoolfoto’s – . Mijn zus Jeannette lacht achter hem links, ze heeft haar haar in staarten en een pony, een toen geldende haarmode. Mijn broer Maarten buigt zich achterover om de grote vis, die mijn vader vasthoudt rauw op te eten. Het zit in zijn aard om dingen groots aan te pakken. Mijn broer Tim houdt trots een vis en een stuk net omhoog. Hij mist een tand. Of die tand uit geslagen is, weet ik niet goed meer. Ik weet wel dat het een gedoe was om een nieuwe tand te krijgen. We staan op ‘de plaats’, dat was de achtertuin. Daar had mijn vader konijnenhokken en een kippenren en kippenhok gebouwd. We hadden dus ook eieren van onze eigen kippen. Als ik het goed heb zijn onze leeftijden op deze plaat: 14-13-12-11-8-6, mijn moeder 36 en mijn vader 42. Het jaar 1966.

Wang tegen wang

wang-tegen-wang
wang-tegen-wang

Ze liggen helemaal in een deuk: de oudere generatie als ik ze vraag of ze wang-tegen-wang op de foto willen. Ze zijn het niet gewend, die intimiteit, dat close. Dit is zo’n reactie op mijn vraag en gelijk wordt het dan een grapje bij alle volgende oudere stellen.” Jullie ook wang-tegen-wang”, roepen ze naar elkaar, en steevast leggen ze dan hun neus in de nek van de ander, of de voorhoofden botsen aan de zijkant. Het is hilarisch om te zien hoe ze zich gedragen. Ik moet er altijd een beetje om lachen, omdat er direct een enorme lading van intimiteit onder zit. Sommigen lachen zelfs verlegen: “Ben ik nog zo verliefd?” vragen zij zichzelf af. “Kan dat wel op de foto?” Meestal levert de klik erna een mooie foto op, met de nodige lichtjes in de ogen. Een foto waar ze zelf heel graag naar terugkijken. Tsja, elke generatie is anders, elk mens is anders, elke reactie is anders. Maar een mooier vak is er niet!

 

de tijd dat je zweeft

de tijd dat je zweeft
de tijd dat je zweeft

Er zijn tijden, dat je zweeft. Het leven licht. The sky is the limit. Alle stukjes op zijn plek. Geen zuchtje wind tegen. Het louterste goud. Gewichtsloosheid na jaren investeren van tijd, geld, leergierigheid en inzet. Dit is het moment om vast te houden, om nooit meer iets anders te willen, hier wil je zijn voor altijd. Maar ach, het duurt maar heel even. Te kort om over naar huis te schrijven. De euforie maakt plaats voor nieuwe moeiten, uitdagingen, teleurstellingen zelfs. Weer modder, weer ploeteren, weer zoeken. Je doet het, je wilt het, je gaat, omdat je weet dat er tijden zijn, dat je zweeft.

Pro’s

Het is in de taal binnengeslopen. “Ja, maar dat is een “pro”” of “Dat is wel heel ‘pro'”. Maar wat is nu precies professional, of liever professioneel. Als je sec naar het woord kijkt, zou je zeggen: beroepsmatig, zoals het beroep voorschrijft te doen. Maar als ik het iemand hoor zeggen, dan klinkt het zo niet, het klinkt met veel bewondering in het woord. Alsof maar weinig mensen dat niveau kunnen halen. Dus dan heeft het niks meer met een beroep te maken, eerder met een uitzonderlijk talent of een uitzonderlijke gave. En dan kan het ook nog eens een roeping zijn, een diepe motivatie in je hart dat je dit moet doen en niets anders. Als je ‘pro’ wilt zijn, dan heeft het dus met je hart te maken. Maar het heeft zeker ook te maken met veel doen of uitsluitend dat doen.

En dat voel ik wel eens: de flow van de pro. Het bezig zijn met foto’s en geen erg hebben in de tijd en niet kunnen stoppen, niet voor koffie, niet voor eten, eerst kijken wat ik er mee kan, hoe het spreekt nu ik achter de computer zit, valt het tegen of zit er onverwacht een juweeltje tussen? Onderstaande twee foto’s hebben iets van dat ‘pro’ in zich. En het inspireert me om mensen te zien die zich met hart en ziel ergens in gestort hebben. Het komt meestal niet uit de lucht vallen. Je wordt er door aangesproken, je denkt: “Ik wil dat ook, zou ik dat kunnen?”

Fysieke professionaliteit roept absoluut bewondering op.
Fysieke professionaliteit roept absoluut bewondering op.
naamloos-0299-2
Oefenen, oefenen, oefenen, totdat je het helemaal beheerst en dan nog zijn er onverwachte invloeden, waardoor de prestatie nooit te voorspellen is.

Vervolgens doen zich allerlei mogelijkheden voor om er mee bezig te zijn. En dan begint de lange weg van doen, doen en nog eens doen. Maar met ontzettend veel en blijvend plezier. Het enorme gevoel van vrijheid in de tijd van het ‘zweven’, soms letterlijk, dat gevoel, dat kan niemand je afnemen, dat is immens intens. Dat geeft een diepe dankbaarheid voor het voorrecht dat ik heb om bezig te zijn met iets dat me blijvend aanspreekt door de afwisseling, de uitdaging, de uiteindelijke resultaten. Voel jij ook bij iets dat je ziet grote bewondering en een diep verlangen, ik zou zeggen: “Ga ervoor en wordt pro”.

Urban Event

Vanmiddag de hele middag op het terrein van het Urban Event van Youth United rondgelopen. Er gebeurden veel dingen: demonstratie stuntfietsen, paintball, skatewedstrijden in leeftijden en klassen, een workshop breakdance, een dj, een rapper, een graffitispuiter, pannavoetbal en paintballoorlog. De popcorn en de broodjes ontbraken ook niet. Ik heb genoten om die jongelui te zien. Wat is er veel moois voor de jeugd.

This slideshow requires JavaScript.

Zaterdag 3 mei zijn er nog allerlei spelen in het zwembad en het sportcentrum. Echt gaaf! En als jubileumklapper omdat Youth United 12 en een half jaar bestaat: een concert. Van harte gefeliciteerd YU!

Koningsdag

De bliksem sloeg in onze router, een bijnaweek geen internet. Het lijkt een ramp, maar wat een rust! Niets kunnen doen zorgt ervoor dat je andere dingen kunt doen. Het was natuurlijk wel jammer dat ik niet direct een impressie van koningsdag op mijn blog kon plaatsen, maar ach, wat is een week op een mensenleven? Toch kriebelt het dan halverwege die tijd wel. Wanneer zou die router bezorgd worden? Toch maar weer even bellen. Ja niet ik, want ik kom niet door de keuzemenu’s heen. Jason nam dat op zich en hij kweet zich uitstekend van die taak. Intussen stroomt de – gelukkig nog steeds bijgehouden papieren – agenda vol. Ik had gisteren een familieshoot en vanmiddag een evenement, zondag een paar portretten voor ons kerkblad en dinsdag weer een zoveeljarig bruiloft. Het is stilstaan en dan weer rennen in het fotobedrijfje. Maar ik ben blij, superblij!

This slideshow requires JavaScript.