Mooi weer

Het was zaterdag de 25e prachtig weer om te werken. Eerst dicht bij Utrecht een rolstoelmodeshoot gedaan voor BeitbyJenn.

BibJ (34 van 136)kl

En later op de middag een familieshoot op een strandje aan het meer.

FamB (24 van 85)kl

Het licht van de namiddag was prachtig in de ogen van de familieleden. Het was weer volop genieten. De familie had blauw en zwart met elkaar afgesproken. Dat was weer eens wat anders dan blauw en wit. Zoals je ziet bij deze baby een wit accent. Maar het was een prachtige eenheid in de gezamenlijke foto.

FamB (1 van 85)bkl

 

Muurbloem

JT (8 van 12)k
muurbloem

Met al haar zachtheid
en bescheidenheid
stralende kleur
en warme openheid

is de muurbloem
daar gaan staan
waar de wereld grauw
en ontoegankelijk lijkt

Haar stille kracht
oneindig veel geduld
stevige grenzen
en bereidheid om te dansen

blijven niet onopgemerkt
de wereld kan niet zonder
haar al denkt zij van wel
God heeft haar zelf gemaakt

Een weekendje met Jip

Jip is twee jaar. Zijn ouders gingen een weekend weg. Dus mogen Jaap en ik bij hem zijn. Natuurlijk heis ik mijn fototas op mijn rug. Ik wil het helemaal meemaken, maar ik wil het ook allemaal wel vastleggen. Dat is een beetje een strijd. Jip wordt steeds bewuster van de dingen om zich heen, dus ik geloof niet dat ik nog ongemerkt foto’s kan nemen. Het is vrijdagmiddag, vlak na het slaapje en Jip geeft kikker een druifje, omdat ik zeg: “Mag kikker ook een druifje?” Eigenlijk wil Jip alles zelf opeten, want eten is altijd al zijn hobby geweest.

Jip (7 van 80)k
Kikker komt er maar bekaaid af. Druiven zijn ook zo lekker!

Deze foto nam ik met mijn 50 mm lens en omdat de ramen van de flat heel groot zijn, is het tegenlicht overweldigend. Ik moet moeite doen om voldoende scherpte in het beeld te krijgen en toch de beweging van zijn hand te pakken. Kleine kinderen zijn zo snel! Kikker zit gelukkig stil, die kan aardig scherp in beeld gebracht worden.

Op de kinderboerderij zijn Jips reacties ook weer heel anders dan een tijd geleden. Voorheen ging hij rustig tegen een grote geit aanzitten om zijn warmte te voelen. Nu vindt Jip het eng om de dieren die even groot zijn als hijzelf te aaien. Een klein geitje, dat gaat, maar wel pas als ik het voorgedaan heb en het dus veilig lijkt te zijn om het te doen.

Jip (12 van 80)k
“Baby” zegt Jip. Hij kan nog niet begrijpen dat er kleinere soorten zijn en grotere soorten.

Dat laatste blijkt vooral als hij samen met een kind dat een half jaar jonger is dan hij op een wipkip zit. Ook dan zegt hij “baby”, maar Jip is gewoon van het grotere soort, al kijk je alleen al naar zijn opa in verhouding tot de moeder van het ‘vriendje’.

Jip (43 van 80)k
Het kindje houdt zich goed vast, want door Jips formaat en gewicht gaat de wipkip nogal te keer.

Er is een klein waterpark op de kinderboerderij. Dat is altijd leuk, ook al is het winter.

Jip (52 van 80)k
De zwengel is zwaar, maar Jip houdt vol.

Het meisje vraagt zich vertwijfeld af, wanneer zij nou eens mag zwengelen. Als Jip het heel interessant vindt, slaat ze haar ogen op naar de hemel: “mannen!”

Uiteindelijk ontdekt de glijbaan opnieuw en daar lijkt Jip zijn eindbestemming te hebben gevonden. Onvermoeibaar klimt hij naar boven en roetsjt naar beneden, holt naar het trapje en klimt weer naar boven…

Jip (64 van 80)k
Eng trapje, maar Jip is zelfverzekerd en niet te houden. Focussen, dat kan ie!
Jip (70 van 80)k
Weer een herinnering in mijn hart opgeborgen, die waaiende haren, en die gelukzalige glimlach.

Ik kijk alweer uit naar de volgende oma-kleinzoon momenten. En ik hoop dat hij het niet erg vindt, dat ik zo vaak mijn camera pak om herinneringen te bouwen, om na te genieten, om op mijn koelkastdeur te plakken.

Jip (34 van 80)k
Hij heeft mijn hart gestolen en ik wil hem nooit meer terug.

De tijd gaat zo snel, steeds zijn er nieuwe ontwikkelingen. Ik zou wel willen roepen naar alle opa’s en oma’s: “Neem altijd je camera, telefoon, tablet mee als je dingen onderneemt met je kleinkinderen, geniet en schiet!”

Blue Monday

Het is vandaag een heerlijke dag! De lucht is blauw. De kou is blauw. Zelfs de druifjes in mijn tuin zijn al blauw. Dat mocht nog niet, maar december was zo warm dat ze besloten om naar boven te groeien en in januari de eerste bloeiers te zijn. Wat een lente!

BD (1 van 1)k
blauwe maandag druifjes

Vanmorgen weer bij mijn vriendin Saskia geweest, zoals zij vorige week maandag bij mij was. Meestal boenen we wat, maar deze eerste twee werkmaandagen hebben we gekletst en computerdingetjes gedaan. Ik denk dat we vanaf volgende week wel weer gaan poetsen. Deze blauwe maandagmiddag ben ik even naar buiten gelopen voor een paar stralende zonlicht shots van deze aparte lentewinter. Daar word ik best vrolijk van. Eenmaal weer binnen werd ik toch een beetje stil door het lezen van een opmerkelijk artikel met de openingszin: Is bedelen werk? Na deze zin werkte de auteur dat zo knap uit, waaruit bleek dat bedelen wel degelijk een heleboel inspanning vergt. Je moet concurreren met anderen, je moet een goed verhaal verzinnen, je moet een goede plek hebben, je moet je uiterlijk mee hebben, je bent in weer en wind bezig en je moet steeds manieren verzinnen om op te vallen. Door dit verhaal bleken de grenzen tussen bedelen en werken wel wat te vervagen. Het hele artikel zet me ook aan het denken. De wereld van inspanning en beloning is een vreemde wereld, een wereld waar we al zo lang aan gewend zijn, dat we er nauwelijks gedachten over spenderen. Ik wil tijd nemen om voor mijzelf uit te werken waarom mensen dezelfde diensten verschillend waarderen. Bijvoorbeeld: ik ben deze weken bezig met een aantal interviews en fotosessies voor het blad van onze gemeente. Dit blad is intussen tot een leuke Glossy uitgegroeid en het is al voorgekomen dat er te weinig afgedrukt bleken te zijn na afname. Zouden de leden van mijn kerkelijke gemeente, die misschien met gemak een Linda of welke Glossy dan ook voor een tientje in de winkel kopen, zich afvragen hoeveel uren wij als makers kwijt zijn en hoeveel inspanning we leveren? Ik denk het niet. We zijn op de één of andere manier gewend aan het werk dat vrijwilligers doen en vertalen dat meestal niet terug naar onze eigen portemonnee. Als we dat wel deden, zouden we, als redactie van het blad, eens per jaar bijvoorbeeld een Special kunnen maken om uit te delen aan anderen, om uit te reiken naar anderen.

prachtig project

En toen was het opeens 1 mei, de bruiloft van Adriaan en Tineke in Rotterdam. Je weet wel van die mooie opname van hun handen. Ik bewonder de fotografen die de hele wereld overgaan om huwelijkshoots te doen. We namen een hotelletje om op tijd bij de bruid te kunnen zijn. En ik vind het een heel avontuur om te doen. Ben ik niets vergeten, hebben we alles bij ons. Hebben we de adressen en telefoonnummers allemaal op een rijtje?

Zodra ik begonnen ben met het werk, heb ik geen enkele spanning meer. Dan begint het grote plezier.

AT (1 van 1)
insnoeren en vastzetten

Wat ik op moment van shooten vaak niet zie zijn de prachtige details, die ik later op mijn beeldscherm ontdek. Hier heb ik de rug van de bruid in de zonnebril van haar vriendin gevangen, terwijl zij de linten onder de rokken van de bruid vastzet. Kijk, daar word ik dan ontzettend blij van. Met dit soort beelden win ik fotowedstrijden in mijn fantasie. (Ik breng de energie om foto’s naar wedstrijden in te sturen meestal niet op, maar het lijkt me leuk om het ooit eens te gaan doen).

Natuurlijk wilde ik de foto van de handen opnieuw maken.

AT (2 van 1)
for ever

Het blijft een mooi beeld en ik heb het idee, dat ik dit bruidspaar nooit zal vergeten, zo’n indruk heeft hun aanpak op me gemaakt. De themakleuren, de ruimte om foto’s en film te maken (er was ook een filmer), hun persoonlijke keuzes, de locaties, hun liefde voor elkaar en hun eigen genieten van de trouwdag, het was indrukwekkend.

Eén foto van het bruidspaar waarin ik hun themakleuren heb bewerkt.

ATsamenverz (7 van 1)kl gv
bij de veerhaven te Rotterdam

Bedankt, lief bruidspaar, voor deze mooie opdracht. Het maken van het boek was een week hard werken, maar het was een perfecte after-party om te doen.

 

 

 

 

Onderzoeksgericht

Jip is nu veertien maanden en ik stond verbaasd vandaag. Wat een focus! Hij heeft zo hard gewerkt! Onderzoek na onderzoek gepleegd. Het begon met hoe geit voelt.

het zachte oor
het zachte oor

Daarna was er van alles te onderzoeken op een speelplek.

Jlk (2 van 1)
Een stokje gevonden
Een paardenbloem gevonden
Een paardenbloem gevonden

Alles moet proefondervindelijk vastgesteld worden, maar dat vind ik niet zo gezellig, dus ik roep: “Nee, Jip, niet in je mond!”

Een vriend gevonden
Een vriend gevonden

De ‘vriend’ wilde zijn schep direct begraven, zodat Jip niet zou ontdekken wat een mooie schep hij had. Hij ervoer Jip als binnendringer en begon een heel gesprek tegen Jip. Jip luisterde goed en had ook zijn woordje klaar. Toen de jongen met zijn moeder was vertrokken, ging het onderzoek meteen verder.

Het was niet zo moeilijk om hem te vinden
Jlk (11 van 1)
Maar wat doe je nou met zo’n ding?
Alles is interessant
Alles is interessant
Zelfs een grasspriet of een blaadje
Zelfs een grasspriet of een blaadje

Wat heb ik genoten van Jips’ interesse in de grote prachtige lentewereld. Doemijmaarzo’ndagjemetJip.

 

 

 

 

Dan zou mijn hart haast barsten…

Bloemen, en vooral in de lente hebben zo’n tere en niet te beschrijven schoonheid. Zachter dan fluweel, lichter dan mijn hart. Ik moet altijd even die camera pakken als er bloemen in huis staan. Voor Pasen had ik witte tulpen. De koppen hingen een beetje, maar zodra ik ze op vaas zette, richtten ze zich op en groeien per dag een paar centimeter. Wonderlijk eigenlijk. Ze zijn al afgesneden, dood, en toch gaan die bloemen open en groeit de stengel nog zoveel.

Ik pak mijn 50 mm.

Tlpk (1 van 4)
Het is of tulpen jubelen van vreugde

Ik schuif wat met de bloemen. Wat is compositioneel mooi? Waarom vind ik het nou zo mooi en hoe kan ik dat op de plaat krijgen? In ieder geval is een licht onderwerp tegen een bijna zwarte achtergrond aantrekkelijk. Dus ik kies ervoor om een donkere hoek van mijn kamer als achtergrond te nemen, en later de bank.

Tlpk (4 van 4)
speelse scherpte-diepte

Ik begin door werk van collega’s te bekijken wat meer waardering te krijgen voor onscherpte op de voorgrond en scherpte op het onderwerp en verderop onscherpte in de achtergrond. De blauwe bank zorgt voor een mysterieuze gedachte aan de hemel, waardoor het geheel spannender wordt.

Tlpk (2 van 4)
de kracht van de eenzaamheid

Met z’n allen ben je sterk en wordt het juich-effect versterkt. Maar een solo, een apart genomen beeld is ook heel krachtig. Met de steel vanuit de hoek van het beeld en een heel kleine referentie aan de rechterkant dat dit toch een bos tulpen is, komt de schoonheid van die ene sterk naar voren tegen de donkere achtergrond. Licht in het onderwerp zodat hij sterk aftekent tegen de rest van het beeld. Doordat ik wat lampen in huis aandeed om mijn ISO naar beneden te kunnen halen voor meer scherptediepte, wordt de tulp wat geler, wat aan de zachtheid op het beeld niets afdoet. Ik had de verzadiging van het geel naar beneden kunnen afstellen, maar ik vond dit ook wel prachtig om naar te kijken.