Liefde die niet weg gaat

Terwijl ik stond te praten zag ik hoe de zon als een rode gasbol bezig was onder te gaan. “Momentje hoor”, zei ik tegen mijn cliënt en veranderde de instellingen van mijn camera om vervolgens wat dichter naar het raam te lopen en mijn zoomlens op de zon te richten. Het was een onwerkelijk gezicht, die rode bal in de donker wordende lucht. Eigenlijk had ik hem nog nooit zo gezien. Toen ik in een gewoontegebaar naar het display op mijn camera keek, leek het net of de zon door een van de bomen werd gedragen, zoals een piek op de kerstboom. Het stoorde me en het intrigeerde me tegelijkertijd. Ik keerde met moeite naar mijn cliënt terug en probeerde me op haar laatste zin te concentreren, waarna het gesprek verder ging. Ze kwam naar de studio om een foto van haar en haar kinderen te laten maken, die in een paar minuten zouden arriveren. Haar man moest een zware tocht van chemo-behandelingen door en ze wilde hem een recente foto meegeven, zodat hij hen altijd zou kunnen zien. Zeker nadat hij er hardop over was begonnen om een foto van hun mee te nemen naar het ziekenhuis. Vanaf het moment dat zoon en dochterlief binnenkwamen ging ik lekker met ze aan de slag. Het gebruikelijke ritueel. De gespannenheid bij de aanvang verdween al vrij snel door wat loze opmerkingen over belichting en compositie. Zo doe ik het vaak. Wat je doet, is de aandacht van zichzelf verplaatsen naar iets anders, waardoor de cliënten het gevoel hebben dat het helemaal niet over hen gaat, maar over hoe ik bezig ben van elke klant weer nieuwe dingen te leren. En er zit een kern van waarheid in. Hoewel ik zo langzamerhand wel weet op hoeveel licht ik moet instellen, kan ik nog van elke situatie leren. Maar dat gaat dan weer over fototechnische zaken.

Ik was zo dom geweest om een dubbele afspraak te maken en had eerder op de dag moeite moeten doen om of aan de ene kant of aan de andere kant wat verschuivingen te laten plaatsvinden. Toen ik mijn cliënte als eerste belde, bleek er weinig verschuiving mogelijk. Er was even een moment van: “Nou laat het dan maar zitten,” maar dat was helemaal mijn bedoeling niet. Het gaf me een beetje spanning. Vervolgens belde ik naar de andere kant en die waren bereid wat op te schuiven. Er zit meestal veel ruimte bij mensen, maar niet altijd. Dat hangt van prioriteiten af. Ik vond deze fotoshoot veel belangrijker dan mijn andere afspraak. Deze man moest en zou een mooie recente foto van zijn gezin moeten krijgen, dat andere kon wachten. Toen ik de situatie en de prioriteit wat toelichtte was er bij de andere partij alle begrip. Het leerde me op dat moment dat denken in mogelijkheden altijd ruimte geeft. Er waren nog meer factoren. Een van de belangrijkste drijfveren om portretten te maken is voor mij: een ander blij maken. Hoewel de mensen meestal het tegendeel beweren over zichzelf en foto’s, zijn ze over het algemeen blij met een goed portret van zichzelf. Het is scherp, het is echt jij, het verwelkomt, het presenteert en het doet niet anders voor. Of het nu is voor een eerste kennismaking op internet of het voeden van de blijvende band in het ziekenhuis. Een goed portret laat je hart zien en gelukkig zijn de meeste mensen uit op het goede, mooie en liefdevolle.

Het was donker toen we de studio verlieten. Ik moest aan het moment van de zonsondergang denken. Soms zie je degenen die de zon voor je zijn een tijdje niet omdat je bijvoorbeeld in het ziekenhuis ligt en een chemo moet ondergaan. Toch, zo zeker als de zon weer opkomt, zo zeker blijft die liefde. Je hoeft maar naar de foto te kijken van je geliefden en terug te denken over de smoesjes die ze verzonnen om hem te kunnen laten maken zonder dat je het in de gaten had.

Advertisements

Roos in de regen

Soms is het super donker om je heen en word je belaagd door een regen van foute omstandigheden. Dat zou er zo uit kunnen zien:

roos in de regen
roos in de regen

Ik kan niet anders dan groeien
door het licht
en dwars door het duister
en de regen heen

Ik kan niet anders dan vertrouwen
op Hem die het licht
laat schijnen op alles wat is
het goede, het foute

Het teveel schud ik moedig van me af
wat blijft kan ik wellicht gebruiken
wat doorsijpelt vormt mijn bestaan

Ik hef mijn hoofd omhoog
om met open handen te ontvangen
en de vreugde door te geven

Modeshoot

Met vele plezier heb ik begin april een modeshoot gedaan voor Beitbyjenn een modehuis voor jonge rolstoelers. In in het Wilhelminapark te Utrecht lag de catwalk. Ik heb me verwonderd over de kracht van deze jonge mensen. Met plezier showden ze de kleding van Beitbyjenn en hielden mooie verhalen over de kleding. De stoffen zijn fijn om te dragen, de snit is aangepast aan hun zittende bestaan.

BtbJ (61 van 151)kf

Zelfverzekerd
stralend mooi
zijn de rollers
in hun stoel

niet anders dan wie ook
en toch anders in kracht
there is a crack in everything
that’s where the light gets in

dat licht te zien
te voelen
maakt hen rolemodels
voor de smombies

loveshoot

Gisteren was het een mooie rustige dag voor een loveshoot. De twee geliefden hadden aan het eind van de middag met mij afgesproken. Ik zat op het strandje te wachten, maar het rustige weer bracht ongelooflijk veel muggen met zich mee. Niet ideaal voor een leuke shoot. We besloten naar het steigertje te gaan in de hoop dat de muggen zich daar niet lieten zien.

zonnenspel
zonnenspel

Het zonlicht kwam net even tussen de wolken door kijken en dat gaf een mooi effect in het beeld. Het leuke van een loveshoot is, dat die twee super met elkaar op hun gemak zijn, maar nog niet samen met mij. Dat ontwikkelt zich tijdens de shoot.

l (53 van 28)k
ontspannen samen

Het echte dollen begon toen ik dacht dat we klaar waren en ik vroeg of ze nog wensen hadden. Dat leverde wat nieuwe ideeën en beelden op, waarvan ik de laatste echt een toppertje vind. Misschien wel een cliché om iemand letterlijk op handen te dragen, maar het ging zo natuurlijk, stoer en leuk, en op zo’n leuke plek dat ik vond dat het iets moois opleverde.

stoer
stoer

 

 

 

Lekker het bos in

Wat een prachtig weer, dit weekeinde. Ik pak mijn fiets, mijn fotospullen en een fles water en hoppa! Het bos in. Er is zoveel keus in het fotograferen van de herfst! Kies ik voor een donkere achtergrond of voor een lichte.

Bos (3 van 1)
het contrast van zon en bos
Bos (8 van 1)
hoe goud is de herfst

Het gevoel van euforie dat ik al had vandaag – het is het eerste weekend dat nu echt alle kinderen de deur uit zijn! – wordt door het heldere licht van de zon en de prachtig verkleurende bladeren, nog versterkt.

Werkelijk iedereen geniet: fietsers, wandelaars, paardrijders. Het is helemaal druk in het bos.

Bos (11 van 1)
mens en dier ademt de schepping diep in

En dan is er het prachtige detail: een vliegje dat landt op een paddestoel.

Bos (12 van 1)
vol leven, klein en groot

Amersfoort

Het is natuurlijk niks om als fotograaf een heerlijke kanotocht te gaan maken en je camera niet mee te willen nemen. Ik ben wel blij hoor, want ik ging bijna 2 keer uit mijn balans. Dat was niks geweest als de kano omgekieperd was met mijn dure apparatuur aan boord. Ik moet er niet aan denken. Nu, dan stel ik me tevreden met mijn smartphone – alhoewel het prut is – en de grappige bewerkingen in google+. Haha, ik vind het zo grappig, dat er een knopje “drama” zit op de bewerkingen! Natuurlijk doe ik iets wat iedereen al doet, maar ik geniet ervan.

Dicht bij de Sint Joris
Dicht bij de Sint Joris
Amersfoortse bruggetjes
Amersfoortse bruggetjes
Weerspiegeling
Weerspiegeling

Nederlandse steden doen niet onder voor Venetië en iedereen die ons ziet varen, kijkt genietend, jaloers, lachend, zwaaiend. Ze roepen dingen als: “Heerlijk, hè?” en “Daar is het nou echt weer voor!” Met dank aan Annette, die iedere keer weer een mooie kanoroute uitzoekt.

Lentekriebels

Het is zulk prachtig weer, dat ik er gewoon uit moet. Zo vaak constateer ik dat die laan bomen alweer is uitgebloeid en dat ik het had willen vastleggen. Je denkt misschien: Word je daar nou niet moe van, het zijn toch elke lente weer dezelfde plaatjes. Maar dat is het nou juist! De bloei van bomen in de lente is zo rijk! Daar krijg ik nooit genoeg van, en het duurt uiteindelijk maar kort. Dus ik er vanmiddag op uit. Eerst naar de magnolia. Vanwege de magnolia ben ik op mijn plaats verliefd geworden. Wat bloeit dat prachtig en wat een overdaad aan bloemen!

Lnt-0009-2-4
Magnolia

 

Dan zie ik dat roestvlekje op die ene prachtige bloem, terwijl er zoveel vlekkeloos mooie bloemen zijn en toch stond deze wat apart van de anderen zo te stralen, dat ik niet twijfel, die moet er op. Ik had er duizend andere kunnen kiezen… Toen ben ik gestrand bij twee vlinders, en dan weet ik niet goed wat ik doe. Te klein diafragma genomen. Het waaide en die vlinders zijn ongelooflijk snel.

Lnt-0014-1
gehavend en druk 

Dan ziek ik later pas hoe ernstig beschadigd de vlinder is! Happen uit zijn vleugels, zou zij ternauwernood aan een vogel zijn ontkomen? Wat een bedrijvigheid zo’n overdadig bloeiende struik. En dan opeens vliegen ze weg. En dan denk ik later: deze foto vind ik gewoon mooi, ook al is de beweging niet bevroren en zie je alles in beweging, het geeft precies de sfeer van wat ik zag weer: alles is druk daar buiten, want je weet maar nooit hoe kort de bloei duurt.

Lnt-0018-1
Hop naar de volgende 

De tong is ongelooflijk lang.

Lnt-0029-2
vlinderslag 

Jammer, ik had hier toch echt meer een grotere scherpte-diepte moeten kiezen. Nu is de gigantisch lange tong van de vlinder al vaag. Toch ben ik blij met de foto vanwege de sfeer en de kleuren.

Lnt-0048-1
als sneeuw 

Het mooie van het middaglicht, is dat het contrasterend werkt en dat daardoor het effect van de lentebloei zo groot is. De hele wereld is in één keer zo versierd, zo koninklijk, zo prachtig, zo blij.

Lnt-0149-1
roze als tule 

Dat is werkelijk bijzonder genieten. Dan slurpt mijn hart en kom ik ogen te kort. Daarom loop ik dus met extra lenzen, ik wil voor altijd die sfeer vasthouden, die prachtige voorproefjes van hoe het in de hemel moet zijn. Tsja… een fotograaf moet ook af en toe eens aan haar hobby toekomen.

Lnt-0124-2
katjes