Ik geluk jou

Ik geluk jou kl (1 van 1)

Wilma Veen heeft weer een prachtig boek gemaakt. Een boek om steeds weer te pakken. Ergens bijna aan het eind is een dubbelpagina met allemaal getekende cactussen. “Als het leven soms prikt…”, begint de tekstslinger over het blad. Je vraagt je misschien af waarom in een boekje met de titel ‘Ik geluk jou’ een bladzijde met cactussen voorkomt. Heeft geluk iets te maken met de scherpe kant van het leven? Toen ik de zin al draaiend met het boek, ging lezen, verloor ik mijn focus en dacht aan de enige cactus die ik heb. Hij was nog maar klein toen ik hem op mijn zoveelste eerste schooldag na de zomervakantie als docent maatschappijleer/godsdienst op mijn bureau vond, Hij bestond uit een ongeveer 7 centimeter hoog cactusje met een kleintje ernaast. Er zat een kaartje aan: “Mam, u kunt het!” Mijn dochter, ze moet zoiets als 13 of 14 jaar zijn geweest, had hem met zorg uitgezocht en het kaartje beschreven om me te bemoedigen. Ik voelde in de week voordat het nieuwe schooljaar begon altijd wat spanning: “Wat voor mensen zal ik nu in mijn klassen krijgen en hoe zal het gaan in de eerste weken?”

Ik geluk jou kl (2 van 1)

Ik lees verder: “Als een stekel in je lijf is vast gaan zitten, dan huil ik met je mee.” Welke tiener van 13 of 14 jaar koopt zo’n cadeautje en schrijft zo’n kaartje om haar moeder te bemoedigen? Ik geloof niet dat er iemand is als mijn dochter. Dat bemoedigen zat er gewoon in. Ze wilde dat iedereen gelukkig was in haar omgeving. Misschien koos ze de cactus omdat ze zich die van haar zakgeld kon veroorloven. Misschien dacht ze aan de pijn die leerkrachten weleens oplopen voor de klas, omdat ze nu zelf ook op het middelbaar zat en meemaakte hoe moeilijk sommige leraren het soms hadden. Dat weet ik niet. Toen ik de zomervakantie daarna de eerste dag op school kwam, zag de cactus eruit of het niet lang meer zou duren (o schrik! Ik was hem vergeten mee naar huis te nemen) en ik vloog met hem naar de kraan. Na zes weken had hij enorme dorst gekregen.

Ik geluk jou kl (3 van 1)

Deze herinnering maakt me enorm gelukkig. Midden in het leven voelde ik me zo vaak geliefd als ik naar die cactus keek. Het is een steeds terugkerend moment van warmte en schoonheid. Wilma schrijft: “Ik wil je het liefst zacht omarmen, verwarmen met liefde en samen raad vragen aan degene die alles overziet en doorziet…” Samen met mijn dochter heb ik op te weinig momenten God om raad gevraagd, maar op de momenten dat we het deden, voelde ik Gods aanwezigheid en trouw, zijn diepe zorg voor mij, voor ons als gezin.

Ik geluk jou kl (5 van 1)

De tekst op de cactuspagina eindigt met: “Open je handen, laat los, ontspan…” Dat is iets dat ik steeds opnieuw moet doen. De cactus is nu ruim 80 centimeter en een jaar of 18 oud. Nog steeds staat ook de kleinere ernaast, ze zijn samen opgegroeid. Nog steeds herinnert hij me aan mijn prachtige dochter, die zeven jaar geleden omkwam in een verkeersongeluk. Ik open mijn handen en laat het weer los. Ik ontspan en voel enorme dankbaarheid. God heeft de stekel uit het verdriet gehaald. Hij helpt me om dankbaar te zijn over wie Eljosha was en dit prachtige boekje ‘Ik geluk jou’ van Wilma Veen helpt me om in alles wat me is overkomen en nog steeds overkomt, dat diepe geluk te ervaren, waarover ze vertelt.

Advertisements

Roos in de regen

Soms is het super donker om je heen en word je belaagd door een regen van foute omstandigheden. Dat zou er zo uit kunnen zien:

roos in de regen
roos in de regen

Ik kan niet anders dan groeien
door het licht
en dwars door het duister
en de regen heen

Ik kan niet anders dan vertrouwen
op Hem die het licht
laat schijnen op alles wat is
het goede, het foute

Het teveel schud ik moedig van me af
wat blijft kan ik wellicht gebruiken
wat doorsijpelt vormt mijn bestaan

Ik hef mijn hoofd omhoog
om met open handen te ontvangen
en de vreugde door te geven

Eénmalig

Het leven is een gebouw. Een gebouw van allerlei gebeurtenissen. Een gebouw van allerlei herinneringen. We zijn nooit in staat om dat gebouw in alle details te kennen. Toch doen we er tegenwoordig alles aan om alles vast te leggen en op te slaan. De virtuele wereld helpt daarbij. Toen we afgelopen weekend met vrienden een wandeling maakten, bedacht ik dat ik dit moment nooit meer zal beleven, maar dat het een bouwsteentje is in een geheel van warmte en verbondenheid die nooit meer zal verdwijnen. We kennen elkaar al ongeveer vijfendertig jaar en zijn dus werkelijk vrienden 4ever. Tijdens de wandeling raak ik op achter, want ik wil af en toe een foto maken van een detail, van een landschap, van een indruk. Daardoor beleef ik weer andere dingen dan de anderen die eindeloos pratend door het landschap gaan. Ik weet het, een weekend is te kort. Om bij te praten en om ook nog foto’s te maken. Maar beide vind ik kostbaar. Ik wil stilstaan en genieten van het nu. Van dit alles dat mij omgeeft, zowel de liefde van mijn vrienden als de sfeer van de wereld waar we doorheen banjeren.
hw (19 van 64)k
hw (56 van 64)k

hw (60 van 64)k

hw (21 van 64)k

hw (48 van 64)k

hw (38 van 64)k

hw (30 van 64)k

Dan zou mijn hart haast barsten…

Bloemen, en vooral in de lente hebben zo’n tere en niet te beschrijven schoonheid. Zachter dan fluweel, lichter dan mijn hart. Ik moet altijd even die camera pakken als er bloemen in huis staan. Voor Pasen had ik witte tulpen. De koppen hingen een beetje, maar zodra ik ze op vaas zette, richtten ze zich op en groeien per dag een paar centimeter. Wonderlijk eigenlijk. Ze zijn al afgesneden, dood, en toch gaan die bloemen open en groeit de stengel nog zoveel.

Ik pak mijn 50 mm.

Tlpk (1 van 4)
Het is of tulpen jubelen van vreugde

Ik schuif wat met de bloemen. Wat is compositioneel mooi? Waarom vind ik het nou zo mooi en hoe kan ik dat op de plaat krijgen? In ieder geval is een licht onderwerp tegen een bijna zwarte achtergrond aantrekkelijk. Dus ik kies ervoor om een donkere hoek van mijn kamer als achtergrond te nemen, en later de bank.

Tlpk (4 van 4)
speelse scherpte-diepte

Ik begin door werk van collega’s te bekijken wat meer waardering te krijgen voor onscherpte op de voorgrond en scherpte op het onderwerp en verderop onscherpte in de achtergrond. De blauwe bank zorgt voor een mysterieuze gedachte aan de hemel, waardoor het geheel spannender wordt.

Tlpk (2 van 4)
de kracht van de eenzaamheid

Met z’n allen ben je sterk en wordt het juich-effect versterkt. Maar een solo, een apart genomen beeld is ook heel krachtig. Met de steel vanuit de hoek van het beeld en een heel kleine referentie aan de rechterkant dat dit toch een bos tulpen is, komt de schoonheid van die ene sterk naar voren tegen de donkere achtergrond. Licht in het onderwerp zodat hij sterk aftekent tegen de rest van het beeld. Doordat ik wat lampen in huis aandeed om mijn ISO naar beneden te kunnen halen voor meer scherptediepte, wordt de tulp wat geler, wat aan de zachtheid op het beeld niets afdoet. Ik had de verzadiging van het geel naar beneden kunnen afstellen, maar ik vond dit ook wel prachtig om naar te kijken.

 

 

 

Nu echt de laatste shoot

Onverwacht kwam er een opdracht naar mij toe. Een lieve vriendin haar dochtertje was al in haar buik gestorven. Wat een vreselijk eind van 2014 voor deze vrouw, voor dit stel, voor dit gezin, voor deze familie. Toen ze het bericht naar mij stuurde, kon ik natuurlijk niet anders dan huilen. Natuurlijk gaan mijn gedachten dan terug naar het moment dat wij Eljosha moesten loslaten en haar lichaam in de aarde lieten zakken. Ik wilde deze lieve vriendin een hug geven, de herdenkingsdienst en de begrafenis zouden niet ver weg zijn. En zo gebeurde het dat ze mij vroeg of ik het wilde vastleggen, want één van de dochters wilde niet mee naar de begraafplaats. Als zij het later dan toch nog wilde zien, zouden er dan in ieder geval foto’s zijn. En zo ging ik vanmorgen echt de laatste shoot van het jaar maken. Wat een bijzondere en verdrietige afsluiting van dit jaar. Toch ook heel mooi, want ik hoorde en zag in alles wat gebeurde de hoop op God, dat dit lieve kleine meisje naar Hem toe is.

Veilig in Jezus' armen
Veilig in Jezus’ armen

We zongen en geloven met heel ons hart dat dit kleine meisje zo klein als ze is, veilig in Jezus’ armen is aangekomen en dat Hij voor haar zorgt.

Wang tegen wang

wang-tegen-wang
wang-tegen-wang

Ze liggen helemaal in een deuk: de oudere generatie als ik ze vraag of ze wang-tegen-wang op de foto willen. Ze zijn het niet gewend, die intimiteit, dat close. Dit is zo’n reactie op mijn vraag en gelijk wordt het dan een grapje bij alle volgende oudere stellen.” Jullie ook wang-tegen-wang”, roepen ze naar elkaar, en steevast leggen ze dan hun neus in de nek van de ander, of de voorhoofden botsen aan de zijkant. Het is hilarisch om te zien hoe ze zich gedragen. Ik moet er altijd een beetje om lachen, omdat er direct een enorme lading van intimiteit onder zit. Sommigen lachen zelfs verlegen: “Ben ik nog zo verliefd?” vragen zij zichzelf af. “Kan dat wel op de foto?” Meestal levert de klik erna een mooie foto op, met de nodige lichtjes in de ogen. Een foto waar ze zelf heel graag naar terugkijken. Tsja, elke generatie is anders, elk mens is anders, elke reactie is anders. Maar een mooier vak is er niet!

 

Pro’s

Het is in de taal binnengeslopen. “Ja, maar dat is een “pro”” of “Dat is wel heel ‘pro'”. Maar wat is nu precies professional, of liever professioneel. Als je sec naar het woord kijkt, zou je zeggen: beroepsmatig, zoals het beroep voorschrijft te doen. Maar als ik het iemand hoor zeggen, dan klinkt het zo niet, het klinkt met veel bewondering in het woord. Alsof maar weinig mensen dat niveau kunnen halen. Dus dan heeft het niks meer met een beroep te maken, eerder met een uitzonderlijk talent of een uitzonderlijke gave. En dan kan het ook nog eens een roeping zijn, een diepe motivatie in je hart dat je dit moet doen en niets anders. Als je ‘pro’ wilt zijn, dan heeft het dus met je hart te maken. Maar het heeft zeker ook te maken met veel doen of uitsluitend dat doen.

En dat voel ik wel eens: de flow van de pro. Het bezig zijn met foto’s en geen erg hebben in de tijd en niet kunnen stoppen, niet voor koffie, niet voor eten, eerst kijken wat ik er mee kan, hoe het spreekt nu ik achter de computer zit, valt het tegen of zit er onverwacht een juweeltje tussen? Onderstaande twee foto’s hebben iets van dat ‘pro’ in zich. En het inspireert me om mensen te zien die zich met hart en ziel ergens in gestort hebben. Het komt meestal niet uit de lucht vallen. Je wordt er door aangesproken, je denkt: “Ik wil dat ook, zou ik dat kunnen?”

Fysieke professionaliteit roept absoluut bewondering op.
Fysieke professionaliteit roept absoluut bewondering op.
naamloos-0299-2
Oefenen, oefenen, oefenen, totdat je het helemaal beheerst en dan nog zijn er onverwachte invloeden, waardoor de prestatie nooit te voorspellen is.

Vervolgens doen zich allerlei mogelijkheden voor om er mee bezig te zijn. En dan begint de lange weg van doen, doen en nog eens doen. Maar met ontzettend veel en blijvend plezier. Het enorme gevoel van vrijheid in de tijd van het ‘zweven’, soms letterlijk, dat gevoel, dat kan niemand je afnemen, dat is immens intens. Dat geeft een diepe dankbaarheid voor het voorrecht dat ik heb om bezig te zijn met iets dat me blijvend aanspreekt door de afwisseling, de uitdaging, de uiteindelijke resultaten. Voel jij ook bij iets dat je ziet grote bewondering en een diep verlangen, ik zou zeggen: “Ga ervoor en wordt pro”.

Druk druk

schatje met pit
schatje met pit

De hele week druk geweest met voor mijn gevoel weinig, terwijl het in zichzelf veel was. Tijdens die wandeling met Harmke, kwamen we een mevrouw tegen met twee hondjes. Nou, schattig natuurlijk, ze speelden en vochten om een bal, bedelden om een snoepje, gewoon: leuke hondjes. Dus, terwijl Harmke en Jaap een praatje maakten had ik het druk met fotograferen. Jaap zoals altijd, zeer goed georganiseerd, geeft uiteindelijk mijn visitekaartje aan die mevrouw. Ze heet Petra en is een ontzettend leuk mens. Intussen heeft ze een paar mooie foto’s besteld van zichzelf en van haar hondjes en van samen. Toen de foto’s binnenkwamen, zag het er zo mooi uit! Zelfs waar een beetje beweging in zat, omdat die beestjes zo snel zijn, waren ontzettend mooi op de afdruk. Dat is nou zo leuk, het wordt vaak nog mooier dan ik op mijn computer zie, op papier. Met veel plezier heb ik “Petra” haar hondjes toegestuurd.

Tsja, en toen heb ik een schilderdagje gehad. Dat was ook weer heel erg leuk, maar heeft weinig met fotografie te maken, hoewel… Het is langzamer en je kunt je eigen beeld maken. Dat is wat veel fotografen ook doen. Ze hebben van te voren een beeld in hun hoofd, hoe het worden moet. Sommigen gaan daarmee heel ver en ensceneren werkelijk alles tot in detail. Ik vind het heel erg leuk om naar mijn klant te luisteren en te vragen wat zij het liefst willen hebben en dan dat zoveel mogelijk uit de verf te laten komen. Eigenlijk is die uitdaging nog veel groter. Iedere klant wil weer andere dingen en heeft andere doelen met de te maken foto. Dat maakt het altijd een beetje spannend en uitdagend om met een familie op te trekken. Ik heb wel eens met een familie op het strand gezeten, waarbij iedereen wel een idee had over wat het moest zijn. Toen heb ik daar wel wat sturing aan gegeven, maar hoop dat zo gedaan te hebben, dat ze allemaal denken dat het precies wordt wat zij zich voorstelden. Het leuke van schilderen zijn de lagen en het licht, een beeld is sterk te veranderen door een lichtaccent of een schaduwaccent.

De hortensia gaat ontzettend hard door regen en zonneschijn. Een keer per week lukt me haast niet, ik vergeet hem gewoon. Oh ja, en ik heb eindelijk een smartphone, nu kan ik alles in de phoon doen, tsjonge, word ik toch nog efficiënt.

zo mooi generfd (leuk feudwoord)
zo mooi generfd (leuk feudwoord)

wandelen

Vanmiddag zijn we naar Harmke gegaan. Ik heb haar het fotoboek overhandigd dat ik had gemaakt voor haar van de familiebijeenkomst voor de tante uit Nieuw-Zeeland en een paar schijfjes met foto’s voor de diverse gezinnen. Daarna zijn we gaan wandelen. Harmke woont in een prachtige omgeving, waar altijd wel wat te schieten valt.

bruggetje
bruggetje
rokende sigaar
rokende sigaar
park zicht
park zicht

Ik had mijn telelens en dat wordt op den duur toch best zwaar. Dan moet ik toch op de sluitertijden letten en zorgen dat die hoog genoeg is, zo uit het handje. Het was prachtig weer, dus licht genoeg.

Jong

eigen wegen
eigen wegen

De aanleiding voor deze shoot is het koppel rechts. Zij komt uit een ander werelddeel en binnen een paar weken verhuizen ze daarnaartoe. Dat brengt een aardverschuiving in elk betrokken leven met zich mee. Broer, zus, ouders, vrienden hier in Nederland gaan ze heel erg missen. Het is goed om te herinneren hoe het was om samen te zijn, want het gaat anders verder. Het gaat wel verder, maar niet meer zo op dagelijkse dingen basis. Ze stralen, want ze hebben veel liefde voor elkaar en gunnen dit stel hun reis en andere woonplaats van harte. Zo top om even daarbij te zijn en een flinter van dat afscheidsproces te zien.En dat is wat mijn vak zo mooi maakt. Fotograferen is niet zomaar plaatjes schieten, het is even het leven van andere mensen zien, hun vreugde en ook hun kwetsbaarheid, hun liefde en in dit geval hun sprankelende jeugd. Ik heb erg genoten van deze shoot. Tim, Courtenay, Anne-Marie, Mark en Ella, bedankt.