Nog twee van dertien

Gisteren werd mijn tante Bep 85 jaar en ik vond het fijn dat ik ook was uitgenodigd op haar feest. Samen met Oom Okke, zijn zij de enige twee die over zijn van dertien kinderen uit het gezin van mijn vader. Ik dacht: ik neem lekker de camera mee, om al die mensen, die nauwelijks ken maar onmiskenbaar mijn trekken in hun gezicht en leven hebben, eens allemaal op de foto te zetten. Ieder die dat wil, natuurlijk. Ik dring niemand mijn wensen op, maar wacht af wat er gebeurt. Ik wist wel dat de dochter van tante Bep actief is met foto’s. Nog een dochter had een mooi fotoboek gemaakt voor tante Bep, dus er is goede belangstelling om de feestelijke gezichten vast te leggen.

Het is wel heel anders werken, want het is mijn eigen initiatief. Niemand heeft me gevraagd, en dus is er ook niks georganiseerd. Alles gebeurt spontaan. En dat is wel heel erg leuk. Je merkt wie dit graag wilt en wie niet. Je merkt dat mensen genieten van op de foto gaan.
Met de verjaardag van zo’n oude tante lopen alle leeftijden rond. Haar eigen kinderen zijn al opa en oma, dus zijn er ook jonge kinderen en volwassen kinderen en oudere kinderen. Heel mooi om ze te spreken en te vragen wie op de kruk wil zitten.

Tante Bep, het stralende middelpunt van haar feest.
Tante Bep, het stralende middelpunt van haar feest.

Tante Bep is wel een mensenmens en ze had geen enkel bezwaar om op de foto te gaan. Ze leeft met veel mensen mee en heeft een sterke band met de kinderen.

Sprankelend
Sprankelend

Lieve achterkleindochter met prachtig lang haar. Zij wilde graag in het flitslicht zitten.

BltB (124 van 1)
Oom Okke en Tante Bep

Deze twee zijn er nog over van de dertien kinderen van mijn opa en oma Post. Het is nog moeilijk om ze in de lens te laten kijken, want de bijenkorf om hen heen zoemt onophoudelijk. Ik moet steeds vragen of ze in de lens willen kijken, maar Oom Okke wil alleen maar grapjes maken en kletsen met degenen die hem dierbaar zijn. Prachtig om al die interactie te zien. Ik vind het dan ook helemaal niet erg om hem zo te portretteren. Hij is constant afgeleid en kan zich ook niet zo lang concentreren op het gebeuren. En ik neem een aantal plaatjes, want ik wil toch een echt mooi portret. Hij blijft commentaar geven. Inwendig moet ik zo lachen. Het is zo herkenbaar allemaal en toch ken ik ze niet zo goed.

BltB (123 van 1)
De nichten

Dit is een deel van de nichten, dus dochters vanuit het gezin van mijn vader en zijn broers en zussen. Zo verschillend. Zo veel verschillende levens. Zo veel verschillende keuzes. En toch zijn daar die overeenkomsten. We spreken af elkaar weer te ontmoeten. Het is boeiend om die overeenkomsten te ontdekken en er om te lachen.

 

 

Winnie de Poe

Toen ik een keer bij Jip oppaste, kreeg ik het idee om met zijn twee knuffels een beeldverhaal te schieten. Dus: ik aan de slag. Winnie heeft wel een beetje aparte beentjes. Zitten kan hij niet. Haas had leuke zachte lange ledematen, dus daar  kon ik wel iets mee. Toch kreeg Winnie de hoofdrol (zoals altijd). Nu weet ik niet of dat eigenlijk wel mag: een verhaal maken met zo’n bekend figuurtje. Maar ja, de pop is Jips’ eigendom, dus daar kon ik niet lang mee zitten.

samen verlangen
samen verlangen

Dus ik zette ze eerst in gesprekshouding neer en verzon een gesprekje. Daarna volgen de acties tijdens het gesprek. Samen verlangend naar buiten kijken was er één van. Zo grappig hoe beeld en tekst elkaar versterken. Natuurlijk is er ook een conflict. En aan het eind komt alles goed.

het conflict
het conflict

Nu heb ik bij Albelli mijn eigen kinderboekje liggen. Foto’s met tekst die samen een persoonlijk verhaal vormen. Je kunt het hier zien:

Bekijk en deel je fotoboek online

Door dit te doen kwam er een ideeënstroom op gang. Ik weet nog heel goed dat mijn oudste eens een dierbare knuffel verloor. Als ik zo’n boekje had gehad, waarin deze knuffel de held was, had ze wel een herinnering aan hem gehad en een heel leuk leesboekje. Dit kan ik natuurlijk ook voor andere kinderen doen! Mocht je het leuk vinden: bel me en maak een afspraak.

Maar wat met poppen kan, kan ook met mensen. Als jij de held wilt zijn in een verhaal en je eigen unieke boek wilt hebben, kun je me ook bellen. Je bent bijvoorbeeld uitgekeken op de gewone fotoshoot, maar je wilt wel een leuk cadeau geven aan je partner. Of iemand van het bedrijf neemt afscheid en je wilt eens wat anders dan een groepsfoto geven. Maak een avonturenverhaal met elkaar en geef dat boek als afscheidscadeau. Of misschien wil jij op een bijzondere manier je vriendin ten huwelijk vragen en je noemt je boek “In de ban van de ring”, in het beeldverhaal ga je op zoek naar de perfecte ring om haar ten huwelijk te vragen en jij bent de held die de ring na het overwinnen van een groot probleem vindt. Of misschien ben jij die vader van een paar kinderen die met moederdag net dat unieke cadeau wilt geven en jouw kinderen de heldenrol geeft in hun eigen verhaal. Misschien heb je eens een ongelooflijk leuk verhaal gelezen en had jij die held willen zijn, dan kun je samen met mij dit verhaal opnieuw vertellen door beelden.

Wat grappig! Waar Jips’ middagdutje naar toe leidt!! Ik hoop dat Jip heel veel plezier zal hebben aan dit boekje.