Nazorg

Vanmiddag heb ik de foto’s gebracht bij Bianca Nijhuis. Zij wilde een foto van haar kinderen in een lijst in haar praktijk Huidzorg Harderwijk. Natuurlijk moest ik de lijst even zien en opmeten. Er zat een passepartout in, waardoor ik mijn bestelde foto op het formaat een witte rand moest geven om de kinderen mooi in het passepartout te laten vallen.

201705 Nazorg Fotografie 1

 

Bianca was blij met de foto en met de zorg die ik heb gehad voor haar bestelling.

201705 Nazorg Fotografie 2

Nu kan ze, terwijl ze aan het werk is, toch genieten van haar kinderen.

Advertisements

Familieshoot

FamNijhuis Li (120 van 1)

Spelen heeft zoveel vormen. Ik speel met de camera en met de compositie en de lijnen. Kinderen spelen met hun fantasie en hun handen en voeten.

FamNijhuis Li (123 van 1)

Natuurlijk kijken ze eerst ‘de kat uit de boom’. Vooral als je zo klein bent, dan moet je eerst weten wat voor vlees je in de kuip hebt.

FamNijhuis Li (124 van 1)

Dit deed me aan vroeger denken, als mijn ouders met het hele gezin naar het strand gingen. Dat zag er toen ongeveer zo uit op de foto’s:

FamNijhuis Li (126 van 1)

Zand is geweldig materiaal om mee te spelen. Maar het kan ook in je ogen komen en dan is het iets minder leuk, dus het is altijd een beetje oppassen geblazen.

FamNijhuis Li (121 van 1)

In het bos kunnen we ook stapelen, het enige gevaar zijn daar de grote rode bosmieren, die je echt in je bil kunnen bijten (en niet de krokodillen).

Even terugkijken

Wstrnk (24 van 59)k
Familie

Bovenstaande foto was voor mij één van de juweeltjes van afgelopen tijd. De onverwachte diepte die de boslaan achter dit gezin aan de foto meegeeft is typerend voor hun vreugdevolle levensstijl. Geen familieleven verloopt zonder botsingen en groeipijnen, maar het is in deze tijd bijzonder als een stel zijn 25 jarig jubileum kan vieren, samen met hun kinderen met hun (aanstaande) partners. Daarom ben ik altijd ontzettend blij als ik daarvan even getuige kan zijn. Ik pik wat mee van de humor onderling tijdens de shoot. Van al het zorgen is alleen de wijsheid en de raad overgebleven. Deze jonge mensen hebben de weg gekozen die hun ouders zijn voorgegaan, de weg was lang en waarschijnlijk niet altijd even geplaveid, maar er is hoop als families zo’n diepe verbondenheid kennen. Ik vind het super als mensen die verbondenheid met elkaar vieren en willen vastleggen.

Neem je morgen ook even je camera mee?

Heel veel fotografen steigeren bij dit soort opmerkingen. “Ach, jij fotografeert zo leuk, dat doe je toch wel even?” Elke fotograaf zit anders in elkaar en maakt zijn eigen uitzonderingen bij wel of niet betaald werk. Degenen die ervan moeten leven, zullen te allen tijde professioneel te werk gaan en een passend antwoord geven, als: “Dat is goed, en ik stuur je dan morgenavond ook direct even de factuur, goed?” Zodra ik als professional uitzonderingen ging maken, moest ik daar goed over nadenken. Waarom laat ik sommige vrienden wel betalen en andere vrienden niet? Er zijn mooie vormen om mijn motieven in te gieten, zoals bij de Superopkikkerdagen. Dat is makkelijk, dan lever ik mijn tijd en talenten voor een paar dagen per jaar puur voor het goede doel. Minder makkelijk is het als iemand mij mijn diensten vraagt op een gelegenheid waar ik zelf bij uitgenodigd ben. Wil ik die ander een extra plezier doen, wil ik wel werken als ik eerst gevraagd ben om een feest mee te vieren, wat wil ik eigenlijk zelf?

Deze week was makkelijk om over te besluiten. Eerst kreeg ik de opdracht van een jarige om haar vriendinnen te shooten. Op haar eigen verjaardag geeft zij nog het liefst iets weg! De vreugde van haar vriendinnen is haar cadeau. Ik bewonder dat in haar. Volkomen onbaatzuchtig bouwt zij een prachtig tegoed op bij haar vriendinnen. Zij bouwt op een bijzonder mooie manier aan relaties. Dat is ook iets om te overwegen in je eigen blijvende relaties als fotograaf. In hoeverre wil je graag iets geven omdat het een onbetaalbaar tegoed toevoegt aan die relatie. En dan denk ik puur aan de mensen die werkelijk mijn hart kennen, met wie ik vaak optrek.

Toen vroeg één van die vriendinnen of ik wat wilde shooten op het verrrassingsfeestje dat zij voor de jarige hadden voorbereid. Dat is puur een vriendendienst en die wil ik graag leveren. Het vormde ook zo’n mooi vervolg op die vriendinnenshoot, hoewel het weer heel andere kwaliteiten van mij vraagt. Ik vind feesten over het algemeen niet erg boeiend en ik weet nooit zo goed wat ik ervan moet vastleggen. Foto’s van grote groepen mensen zijn niet boeiend om naar te kijken. Kleine details kunnen juist een deel van de herinnering worden. Dus ik ga dan een beetje aan de slag om eerst maar de emoties vast te leggen. En ja, de tranen van de verrassing heb ik in één foto echt goed kunnen vangen, de verbazing en de lol ook. Bovendien heeft het me weer één van die juweeltjes opgeleverd, die altijd wel meekomen als je mensen vastlegt, die feestvieren.

diepgaand overleg
diepgaand overleg

Bij zo’n foto kun je van alles bedenken. Ik kan er zelf echt lang naar kijken en bedenken dat het de eerste bladzij van een boek zou kunnen zijn, een verhaal dat zich ontrolt. Je ziet die middelste kijken. Dat ene oog, waakzaam. “Horen anderen wat we zeggen?” Je aandacht wordt erdoor gevangen. In die blik zit bedachtzaamheid, snel nadenken binnen het overleg, beducht op de omgeving. Prachtig vind ik dat!

Familiefoto

Ik kan me niet herinneren dat er een foto is gemaakt, waar mijn gezin van herkomst allemaal tegelijk op staan. Nu kom ik een foto tegen, waar we echt allemaal op staan. Wie zou die genomen hebben? Mijn oudere broers en zussen zullen het wel weten. Ik zie verderop de boomstam liggen die op meer foto’s voorkomt, dus die dag is er een rolletje volgeschoten. Het is bijzonder dat mijn broer Tim meeging naar het strand, ik geloof dat hij al vanaf zijn twaalfde of dertiende elke zomervakantie op zee was. En mijn moeder heeft nog twee vlechten over haar hoofd gespeld. Ik weet niet wanneer ze daarmee ophield, maar ik herinner me dat ze dat deed. Twee vlechten maken, ieder aan een kant – en die waren behoorlijk lang – en dan legde ze ze naar de andere kant en spelde ze ze vast waar ze ophielden.

Met z'n allen
Met z’n allen

Van links naar rechts: mijn moeder, Trijnie Post, mijn zus Jeannette, ik op schoot bij mijn Vader Tiemen Post, mijn zus Lambertha, mijn broers Tim, Maarten en Bart. Mijn vader nam in de zomer vier weken vrij en dan gingen we elke dag naar het strand. Kennelijk was deze dag nog niet zo warm, alleen mijn zus Lambertha is optimistisch met haar badpak aan, het stralende middelpunt. Mijn vader zocht altijd wat luwte en hier zijn we neergestreken achter een houten stellage, kennelijk door meer mensen gebouwd en gebruikt. Ik herinner me nog de stapels boterhammen die ‘s morgens vroeg werden gesmeerd en in blikken en zakken gingen.

Erfenis

Het heeft een jaar geduurd voordat ik mijzelf er toe kon zetten om uit te vinden hoe ik het beste de foto erfenis van mijn ouders kon digitaliseren. Mijn broers en zussen en aanverwanten zouden graag een boek willen met de foto’s die mijn ouders nog hadden. Er is veel verdwenen en verknipt, want mijn moeder vond het leuk om door die albums te struinen en dan een fotootje uit te knippen en onder aan een van haar brieven te plakken. Toch zijn er nog tientallen overgebleven. Een indruk van de momenten dat er een fotograaf besteld was of dat er met een fototoestelletje wat kiekjes werden genomen. Het is intensief werk en fysiek best zwaar. Ik ben ‘s avonds ontzettend moe van het staan bij de scanner. En nu ben ik de foto’s zo goed en zo kwaad als mogelijk is aan het bewerken, maar ja, ruis is ruis en er valt weinig aan te doen. Toch kan ik iets met de kleuren nog wel verfraaien, de lelijke verbruinde randen oplichten, waardoor het niet meer zo opvalt dat de inplakmethoden van mijn ouders erbarmelijk waren. Mijn pols doet zeer van het uitsnijden en bewerken.  Eén foto vind ik een juweeltje tussen alle andere. In die foto zit plezier, de compositie klopt helemaal, er zit een cirkel in. Ik verbaas me erover. Mijn moeder moet hem hebben genomen en zij vergat soms hoofden of halve benen of zelfs hele mensen die ook op de foto zouden hebben moeten staan. Maar deze klopt en bij deze vraag ik me af of ik een paar van mijn talenten van haar heb geërfd.

De familie Post
De familie Post

Ik ben het meisje met de step. Hij was knalgeel, die step. En de trui die ik aanheb, was geelbruin. Ik vond die trui verschrikkelijk, want ik kan niet tegen wollen kleding. Ik ben de jongste. Deze foto moet op een vrijdag of een zaterdag zijn genomen. Mijn broer zat vanaf zijn 14e op zee, dus hij was supertrots op zijn vis en op het geld dat hij er mee verdiende. Vanaf het moment dat hij naar zee ging, hadden we dus elk weekend vis, die door mijn vader werd schoongemaakt en gebakken en door mijn moeder gekookt en gestoofd. Op de voorgrond rechts lacht mijn zus Lambertha. Ik lijk ontzettend veel op haar, uiterlijk. Mijn broer Bart links op de voorgrond trekt een gekke bek – dat doet hij op bijna alle foto’s, behalve op de schoolfoto’s – . Mijn zus Jeannette lacht achter hem links, ze heeft haar haar in staarten en een pony, een toen geldende haarmode. Mijn broer Maarten buigt zich achterover om de grote vis, die mijn vader vasthoudt rauw op te eten. Het zit in zijn aard om dingen groots aan te pakken. Mijn broer Tim houdt trots een vis en een stuk net omhoog. Hij mist een tand. Of die tand uit geslagen is, weet ik niet goed meer. Ik weet wel dat het een gedoe was om een nieuwe tand te krijgen. We staan op ‘de plaats’, dat was de achtertuin. Daar had mijn vader konijnenhokken en een kippenren en kippenhok gebouwd. We hadden dus ook eieren van onze eigen kippen. Als ik het goed heb zijn onze leeftijden op deze plaat: 14-13-12-11-8-6, mijn moeder 36 en mijn vader 42. Het jaar 1966.