Les portretfotografie

In het kader van het programma geloof en een hoop liefde, uitzending 6 januari om 18.00 uur NPO 2, ben ik vanmiddag door een filmcamera gevolgd tijdens een les portretfotografie.

cameravrouw
Geloof en een hoop liefde

We pakken steeds een item op de camera om daarmee te oefenen. Jaldah nam een model mee. En zo kwamen we allemaal samen op het mooiste plein van Nederland.

Jldh (3 van 49)2
Poseren bij de oude muren
Ieder hard aan het werk
Ieder hard aan het werk
Leren is gewoon heel veel doen en weer doen
Leren is gewoon heel veel doen en weer doen

Deze prachtige jonge dame heeft talenten en ik ben blij dat ze ermee aan de slag gaat. Doelgericht, genietend, altijd mogelijkheden zoeken om verder te gaan. Bedankt Jaldah, dat je mij hiermee ook weer nieuwe dingen leert. Want: Hoe draag je kennis over? Wanneer wat? Wanneer wat niet? Hoe evalueer je wat er geleerd is? Wat leren we van de vorige les? Hoe integreer je herhaling zonder dat het saai wordt? En zo nog honderd vragen waar ik tegenaan loop.

Advertisements

Eénmalig

Het leven is een gebouw. Een gebouw van allerlei gebeurtenissen. Een gebouw van allerlei herinneringen. We zijn nooit in staat om dat gebouw in alle details te kennen. Toch doen we er tegenwoordig alles aan om alles vast te leggen en op te slaan. De virtuele wereld helpt daarbij. Toen we afgelopen weekend met vrienden een wandeling maakten, bedacht ik dat ik dit moment nooit meer zal beleven, maar dat het een bouwsteentje is in een geheel van warmte en verbondenheid die nooit meer zal verdwijnen. We kennen elkaar al ongeveer vijfendertig jaar en zijn dus werkelijk vrienden 4ever. Tijdens de wandeling raak ik op achter, want ik wil af en toe een foto maken van een detail, van een landschap, van een indruk. Daardoor beleef ik weer andere dingen dan de anderen die eindeloos pratend door het landschap gaan. Ik weet het, een weekend is te kort. Om bij te praten en om ook nog foto’s te maken. Maar beide vind ik kostbaar. Ik wil stilstaan en genieten van het nu. Van dit alles dat mij omgeeft, zowel de liefde van mijn vrienden als de sfeer van de wereld waar we doorheen banjeren.
hw (19 van 64)k
hw (56 van 64)k

hw (60 van 64)k

hw (21 van 64)k

hw (48 van 64)k

hw (38 van 64)k

hw (30 van 64)k

Onderzoeksgericht

Jip is nu veertien maanden en ik stond verbaasd vandaag. Wat een focus! Hij heeft zo hard gewerkt! Onderzoek na onderzoek gepleegd. Het begon met hoe geit voelt.

het zachte oor
het zachte oor

Daarna was er van alles te onderzoeken op een speelplek.

Jlk (2 van 1)
Een stokje gevonden
Een paardenbloem gevonden
Een paardenbloem gevonden

Alles moet proefondervindelijk vastgesteld worden, maar dat vind ik niet zo gezellig, dus ik roep: “Nee, Jip, niet in je mond!”

Een vriend gevonden
Een vriend gevonden

De ‘vriend’ wilde zijn schep direct begraven, zodat Jip niet zou ontdekken wat een mooie schep hij had. Hij ervoer Jip als binnendringer en begon een heel gesprek tegen Jip. Jip luisterde goed en had ook zijn woordje klaar. Toen de jongen met zijn moeder was vertrokken, ging het onderzoek meteen verder.

Het was niet zo moeilijk om hem te vinden
Jlk (11 van 1)
Maar wat doe je nou met zo’n ding?
Alles is interessant
Alles is interessant
Zelfs een grasspriet of een blaadje
Zelfs een grasspriet of een blaadje

Wat heb ik genoten van Jips’ interesse in de grote prachtige lentewereld. Doemijmaarzo’ndagjemetJip.

 

 

 

 

Leuke dingen

De laatste tijd ben ik druk met allerlei leuke dingen en daar sleep ik mijn camera ook in mee. Voor het blad van mijn kerkelijke gemeente heb ik wat portretten gemaakt van geïnterviewde mensen. Altijd heel erg leuk om te doen. En afgelopen weekend weer het vriendenweekend gehad. Dit vriendenweekend doen we twee maal per jaar al ongeveer 34 jaar. Dit keer waren wij het gaststel en dus was ik degene die een diner had voorbereid. Een paar foto’s gemaakt, tussen de bedrijven door. Ik vind koken, ontdek ik nu, vooral leuk als het er mooi uitziet en er voor mij onbekende ingrediënten in het gerecht moeten worden verwerkt. Ik had nog nooit met mascarpone gewerkt. Toch lukte de tiramisu geweldig en was hij ook nog overheerlijk. Ook wist ik niet wat ricotta was, maar in deze spinazie-bloem werkte het geweldig goed om de ingrediënten goed met elkaar te verbinden. Het werd echt het zonnetje van het diner.

feestelijke start
feestelijke start

Ik had voor alle voorbereidingen verschillende servet-modellen geprobeerd en ik vond dit jacquet toch wel erg leuk.

bosje tulpen
bosje tulpen

Zo grappig hoe je de suggestie van een bosje tulpen kunt wekken met geroosterde tomaatjes en wat bieslook.

Wk (5 van 1)
spinazie-bloem met ricotta en geroosterde pijnboompitten

Gewoon op de boodschappen.nl recepten page te vinden. En zo super-lekker!

Alle vrouwen nemen bovendien ook nog een taart mee. Ze zijn altijd meer dan overheerlijk. En het is dus het hele weekend smullen bij de koffie. De onderstaande taart vond ik heel bijzonder, die was gemaakt met een witte-chocolade romige vulling en bovenop drie kleuren grape-fruit partjes, waarvan met engelengeduld de vliesjes van de partjes waren verwijderd. Zoveel liefde als er in eten kan zitten!!

citrusvruchten met witte chocolade, een onverwacht heerlijke combinatie
citrusvruchten met witte chocolade, een onverwacht heerlijke combinatie

En dan opeens is het hele weekend weer voorbij en hebben we eindeloos bijgepraat, gelachen, gezongen, gebeden en met elkaar meegeleefd. Het is bijzonder kostbaar om vrienden in mijn leven te hebben en te koesteren.

 

 

omaskills

Vandaag voor de tweede maal op Jip gepast. Hij wordt bijna een jaar en ik kijk achterom. Als je oma bent lijkt het niks! Die paar keer dat ik hem zag, het lijkt zo weinig! Dat ik foto’s van hem kon maken, momentjes. Maar vandaag konden Jip en ik het er lekker even van nemen. Hij speelde dat het een lieve lust was, en ik natuurlijk ook. Als oma mag je weer spelen. En spelen doe ik voornamelijk met mijn camera’s. Ik speel met het licht en met de scherpte. Ik probeer uit hoever ik kan gaan met de isootjes en kruip dicht op Jip. Hij vindt het bere-interessant en beloont me met heel veel grimassen en glimlachen. Als hij uiteindelijk ook met een lensdop mag spelen, die heerlijk wegkauwt met al dat gevoelige tandvlees, dan kan hij zijn lol niet meer op! En ik dan natuurlijk ook niet.

Onderonsje
Onderonsje
ja, dat vind ik ook hoor, oma!
ja, dat vind ik ook hoor, oma!
Jip (22 van 1)k
die lensdop is heerlijk, oma!
Ben je nou eens klaar met dat gedoe?
Ben je nou eens klaar met dat gedoe?

Kijk, zo is een babyshoot altijd leuk, als je mag meedeinen in het ritme van het kindje, mee mag doen in zijn spel.

 

Neem je morgen ook even je camera mee?

Heel veel fotografen steigeren bij dit soort opmerkingen. “Ach, jij fotografeert zo leuk, dat doe je toch wel even?” Elke fotograaf zit anders in elkaar en maakt zijn eigen uitzonderingen bij wel of niet betaald werk. Degenen die ervan moeten leven, zullen te allen tijde professioneel te werk gaan en een passend antwoord geven, als: “Dat is goed, en ik stuur je dan morgenavond ook direct even de factuur, goed?” Zodra ik als professional uitzonderingen ging maken, moest ik daar goed over nadenken. Waarom laat ik sommige vrienden wel betalen en andere vrienden niet? Er zijn mooie vormen om mijn motieven in te gieten, zoals bij de Superopkikkerdagen. Dat is makkelijk, dan lever ik mijn tijd en talenten voor een paar dagen per jaar puur voor het goede doel. Minder makkelijk is het als iemand mij mijn diensten vraagt op een gelegenheid waar ik zelf bij uitgenodigd ben. Wil ik die ander een extra plezier doen, wil ik wel werken als ik eerst gevraagd ben om een feest mee te vieren, wat wil ik eigenlijk zelf?

Deze week was makkelijk om over te besluiten. Eerst kreeg ik de opdracht van een jarige om haar vriendinnen te shooten. Op haar eigen verjaardag geeft zij nog het liefst iets weg! De vreugde van haar vriendinnen is haar cadeau. Ik bewonder dat in haar. Volkomen onbaatzuchtig bouwt zij een prachtig tegoed op bij haar vriendinnen. Zij bouwt op een bijzonder mooie manier aan relaties. Dat is ook iets om te overwegen in je eigen blijvende relaties als fotograaf. In hoeverre wil je graag iets geven omdat het een onbetaalbaar tegoed toevoegt aan die relatie. En dan denk ik puur aan de mensen die werkelijk mijn hart kennen, met wie ik vaak optrek.

Toen vroeg één van die vriendinnen of ik wat wilde shooten op het verrrassingsfeestje dat zij voor de jarige hadden voorbereid. Dat is puur een vriendendienst en die wil ik graag leveren. Het vormde ook zo’n mooi vervolg op die vriendinnenshoot, hoewel het weer heel andere kwaliteiten van mij vraagt. Ik vind feesten over het algemeen niet erg boeiend en ik weet nooit zo goed wat ik ervan moet vastleggen. Foto’s van grote groepen mensen zijn niet boeiend om naar te kijken. Kleine details kunnen juist een deel van de herinnering worden. Dus ik ga dan een beetje aan de slag om eerst maar de emoties vast te leggen. En ja, de tranen van de verrassing heb ik in één foto echt goed kunnen vangen, de verbazing en de lol ook. Bovendien heeft het me weer één van die juweeltjes opgeleverd, die altijd wel meekomen als je mensen vastlegt, die feestvieren.

diepgaand overleg
diepgaand overleg

Bij zo’n foto kun je van alles bedenken. Ik kan er zelf echt lang naar kijken en bedenken dat het de eerste bladzij van een boek zou kunnen zijn, een verhaal dat zich ontrolt. Je ziet die middelste kijken. Dat ene oog, waakzaam. “Horen anderen wat we zeggen?” Je aandacht wordt erdoor gevangen. In die blik zit bedachtzaamheid, snel nadenken binnen het overleg, beducht op de omgeving. Prachtig vind ik dat!

Amersfoort

Het is natuurlijk niks om als fotograaf een heerlijke kanotocht te gaan maken en je camera niet mee te willen nemen. Ik ben wel blij hoor, want ik ging bijna 2 keer uit mijn balans. Dat was niks geweest als de kano omgekieperd was met mijn dure apparatuur aan boord. Ik moet er niet aan denken. Nu, dan stel ik me tevreden met mijn smartphone – alhoewel het prut is – en de grappige bewerkingen in google+. Haha, ik vind het zo grappig, dat er een knopje “drama” zit op de bewerkingen! Natuurlijk doe ik iets wat iedereen al doet, maar ik geniet ervan.

Dicht bij de Sint Joris
Dicht bij de Sint Joris
Amersfoortse bruggetjes
Amersfoortse bruggetjes
Weerspiegeling
Weerspiegeling

Nederlandse steden doen niet onder voor Venetië en iedereen die ons ziet varen, kijkt genietend, jaloers, lachend, zwaaiend. Ze roepen dingen als: “Heerlijk, hè?” en “Daar is het nou echt weer voor!” Met dank aan Annette, die iedere keer weer een mooie kanoroute uitzoekt.

Beekhuizerzand

Vanmorgen was ik samen met mijn vriendin op het Beekhuizerzand. Geen camera mee, natuurlijk. We wisten namelijk niet zeker of we nog wel zouden fietsen, want het zag er buiten niet zo rooskleurig uit. Uiteindelijk constateerden we via de buienradar, dat we wel een paar uur konden gaan. Het was prachtig! Gigantische wolkenluchten en mooie bomen. Het zand dat al weer begroeid raakt met natuur, de bossen, de heerlijke geuren om met grote teugen in te ademen. We genoten zo erg en dus had ik spijt dat ik mijn camera niet bij me had. Ik kan het gewoon niet laten, je blijft kijken met dat ‘oog’. Het fotografen-oog. Dan maar met mijn mobieltje. De camera ervan is prut, zegt Jason. Toch doe ik het dan maar met wat ik heb. Ik moet het vastleggen, die schoonheid, de pracht.

Beekhuizerzandboom
Beekhuizerzandboom

De lijnen in het beeld, de diagonaal en de horizon. De diepte, de indruk, de kleuren. Ik kan niet anders, het gaat om het idee van meenemen in je hart wat je ogen zien. Het terugwillengenieten. De sfeer van samen een jaar lang hard gewerkt te hebben met zijn tweetjes om het huis een beetje schoon te houden en dat te vieren met een spelletje en een fietstocht. Het genieten van het gave samenzijn en het nooit uitgepraat raken. De uitdaging die er ligt in het zo verschillend zijn en elkaar zo diep waarderen om het verschillend zijn. Dat alles zit in deze ene boom op de zandverstuiving. Het geluk dat ik heb met zo’n vriendin.