Familieshoot

FamNijhuis Li (120 van 1)

Spelen heeft zoveel vormen. Ik speel met de camera en met de compositie en de lijnen. Kinderen spelen met hun fantasie en hun handen en voeten.

FamNijhuis Li (123 van 1)

Natuurlijk kijken ze eerst ‘de kat uit de boom’. Vooral als je zo klein bent, dan moet je eerst weten wat voor vlees je in de kuip hebt.

FamNijhuis Li (124 van 1)

Dit deed me aan vroeger denken, als mijn ouders met het hele gezin naar het strand gingen. Dat zag er toen ongeveer zo uit op de foto’s:

FamNijhuis Li (126 van 1)

Zand is geweldig materiaal om mee te spelen. Maar het kan ook in je ogen komen en dan is het iets minder leuk, dus het is altijd een beetje oppassen geblazen.

FamNijhuis Li (121 van 1)

In het bos kunnen we ook stapelen, het enige gevaar zijn daar de grote rode bosmieren, die je echt in je bil kunnen bijten (en niet de krokodillen).

Kleinzoon

Mooi weekend met mijn man, zoon, schoondochter en kleinkind. Gelukkiger momenten kan ik me niet voorstellen, dan dat ik tijd met hen doorbreng. Zij maken dat mijn hart steeds meer wordt opgerekt. Mijn zoon pakte mijn camera uit de handen en schoot een plaatje van het geluk dat ik voel als ik in gesprek ben met mijn kleinzoon. Dit is wat ik mijn klanten ook zo graag wil geven: het geluksgevoel dat je steeds weer ervaart als je het beeld ziet van die momenten samen, van verbinding, beleven, gesprek en uitwisseling van veel meer dan woorden. Als de tijd stilstaat en je gewoon met je familie bent, zelfs samen zwijgen kan goed zijn. Of een luier verwisselen terwijl je over treinen, auto’s en vrachtauto’s praat. Dat onnoembare geluk, dat onuitsprekelijke gevoel dat hier op aarde een stukje van de hemel zichtbaar is.

JW J (53 van 62)k
samen

Ik verwonder me opnieuw over de ontwikkeling die een mens doormaakt en hoe wonderlijk een mens in elkaar zit. Hoe bestaat het dat je het ene moment een paar uren oud frommeltje in je armen hebt en het andere moment zegt dat frommeltje: “oma, trein kijken?” Hoe bestaat het toch dat mijn hart en gedachten vloeibaar worden als ik in die bruine kijkers kijk en zijn honger naar avontuur en samenzijn zie? Ik het fluweel van zijn oren voel en hem zo verwonderd zie opkijken: “Wat doe je toch, oma?”

Misschien heb ik dat wel voor op al die jonge, gedreven fotografen. Ik heb niet zoveel met kunstzinnigheid en photoshop, maar weet wel hoe het werkt als je een foto van je dierbaren op de koelkast hangt of op je screensaver hebt. Ware schoonheid is niet te maak, maar is te zien en te genieten in het beeld van de verbinding met andere mensen.

Een weekendje met Jip

Jip is twee jaar. Zijn ouders gingen een weekend weg. Dus mogen Jaap en ik bij hem zijn. Natuurlijk heis ik mijn fototas op mijn rug. Ik wil het helemaal meemaken, maar ik wil het ook allemaal wel vastleggen. Dat is een beetje een strijd. Jip wordt steeds bewuster van de dingen om zich heen, dus ik geloof niet dat ik nog ongemerkt foto’s kan nemen. Het is vrijdagmiddag, vlak na het slaapje en Jip geeft kikker een druifje, omdat ik zeg: “Mag kikker ook een druifje?” Eigenlijk wil Jip alles zelf opeten, want eten is altijd al zijn hobby geweest.

Jip (7 van 80)k
Kikker komt er maar bekaaid af. Druiven zijn ook zo lekker!

Deze foto nam ik met mijn 50 mm lens en omdat de ramen van de flat heel groot zijn, is het tegenlicht overweldigend. Ik moet moeite doen om voldoende scherpte in het beeld te krijgen en toch de beweging van zijn hand te pakken. Kleine kinderen zijn zo snel! Kikker zit gelukkig stil, die kan aardig scherp in beeld gebracht worden.

Op de kinderboerderij zijn Jips reacties ook weer heel anders dan een tijd geleden. Voorheen ging hij rustig tegen een grote geit aanzitten om zijn warmte te voelen. Nu vindt Jip het eng om de dieren die even groot zijn als hijzelf te aaien. Een klein geitje, dat gaat, maar wel pas als ik het voorgedaan heb en het dus veilig lijkt te zijn om het te doen.

Jip (12 van 80)k
“Baby” zegt Jip. Hij kan nog niet begrijpen dat er kleinere soorten zijn en grotere soorten.

Dat laatste blijkt vooral als hij samen met een kind dat een half jaar jonger is dan hij op een wipkip zit. Ook dan zegt hij “baby”, maar Jip is gewoon van het grotere soort, al kijk je alleen al naar zijn opa in verhouding tot de moeder van het ‘vriendje’.

Jip (43 van 80)k
Het kindje houdt zich goed vast, want door Jips formaat en gewicht gaat de wipkip nogal te keer.

Er is een klein waterpark op de kinderboerderij. Dat is altijd leuk, ook al is het winter.

Jip (52 van 80)k
De zwengel is zwaar, maar Jip houdt vol.

Het meisje vraagt zich vertwijfeld af, wanneer zij nou eens mag zwengelen. Als Jip het heel interessant vindt, slaat ze haar ogen op naar de hemel: “mannen!”

Uiteindelijk ontdekt de glijbaan opnieuw en daar lijkt Jip zijn eindbestemming te hebben gevonden. Onvermoeibaar klimt hij naar boven en roetsjt naar beneden, holt naar het trapje en klimt weer naar boven…

Jip (64 van 80)k
Eng trapje, maar Jip is zelfverzekerd en niet te houden. Focussen, dat kan ie!
Jip (70 van 80)k
Weer een herinnering in mijn hart opgeborgen, die waaiende haren, en die gelukzalige glimlach.

Ik kijk alweer uit naar de volgende oma-kleinzoon momenten. En ik hoop dat hij het niet erg vindt, dat ik zo vaak mijn camera pak om herinneringen te bouwen, om na te genieten, om op mijn koelkastdeur te plakken.

Jip (34 van 80)k
Hij heeft mijn hart gestolen en ik wil hem nooit meer terug.

De tijd gaat zo snel, steeds zijn er nieuwe ontwikkelingen. Ik zou wel willen roepen naar alle opa’s en oma’s: “Neem altijd je camera, telefoon, tablet mee als je dingen onderneemt met je kleinkinderen, geniet en schiet!”

Even terugkijken

Wstrnk (24 van 59)k
Familie

Bovenstaande foto was voor mij één van de juweeltjes van afgelopen tijd. De onverwachte diepte die de boslaan achter dit gezin aan de foto meegeeft is typerend voor hun vreugdevolle levensstijl. Geen familieleven verloopt zonder botsingen en groeipijnen, maar het is in deze tijd bijzonder als een stel zijn 25 jarig jubileum kan vieren, samen met hun kinderen met hun (aanstaande) partners. Daarom ben ik altijd ontzettend blij als ik daarvan even getuige kan zijn. Ik pik wat mee van de humor onderling tijdens de shoot. Van al het zorgen is alleen de wijsheid en de raad overgebleven. Deze jonge mensen hebben de weg gekozen die hun ouders zijn voorgegaan, de weg was lang en waarschijnlijk niet altijd even geplaveid, maar er is hoop als families zo’n diepe verbondenheid kennen. Ik vind het super als mensen die verbondenheid met elkaar vieren en willen vastleggen.

Les portretfotografie

In het kader van het programma geloof en een hoop liefde, uitzending 6 januari om 18.00 uur NPO 2, ben ik vanmiddag door een filmcamera gevolgd tijdens een les portretfotografie.

cameravrouw
Geloof en een hoop liefde

We pakken steeds een item op de camera om daarmee te oefenen. Jaldah nam een model mee. En zo kwamen we allemaal samen op het mooiste plein van Nederland.

Jldh (3 van 49)2
Poseren bij de oude muren
Ieder hard aan het werk
Ieder hard aan het werk
Leren is gewoon heel veel doen en weer doen
Leren is gewoon heel veel doen en weer doen

Deze prachtige jonge dame heeft talenten en ik ben blij dat ze ermee aan de slag gaat. Doelgericht, genietend, altijd mogelijkheden zoeken om verder te gaan. Bedankt Jaldah, dat je mij hiermee ook weer nieuwe dingen leert. Want: Hoe draag je kennis over? Wanneer wat? Wanneer wat niet? Hoe evalueer je wat er geleerd is? Wat leren we van de vorige les? Hoe integreer je herhaling zonder dat het saai wordt? En zo nog honderd vragen waar ik tegenaan loop.

Onderzoeksgericht

Jip is nu veertien maanden en ik stond verbaasd vandaag. Wat een focus! Hij heeft zo hard gewerkt! Onderzoek na onderzoek gepleegd. Het begon met hoe geit voelt.

het zachte oor
het zachte oor

Daarna was er van alles te onderzoeken op een speelplek.

Jlk (2 van 1)
Een stokje gevonden
Een paardenbloem gevonden
Een paardenbloem gevonden

Alles moet proefondervindelijk vastgesteld worden, maar dat vind ik niet zo gezellig, dus ik roep: “Nee, Jip, niet in je mond!”

Een vriend gevonden
Een vriend gevonden

De ‘vriend’ wilde zijn schep direct begraven, zodat Jip niet zou ontdekken wat een mooie schep hij had. Hij ervoer Jip als binnendringer en begon een heel gesprek tegen Jip. Jip luisterde goed en had ook zijn woordje klaar. Toen de jongen met zijn moeder was vertrokken, ging het onderzoek meteen verder.

Het was niet zo moeilijk om hem te vinden
Jlk (11 van 1)
Maar wat doe je nou met zo’n ding?
Alles is interessant
Alles is interessant
Zelfs een grasspriet of een blaadje
Zelfs een grasspriet of een blaadje

Wat heb ik genoten van Jips’ interesse in de grote prachtige lentewereld. Doemijmaarzo’ndagjemetJip.

 

 

 

 

Leuke dingen

De laatste tijd ben ik druk met allerlei leuke dingen en daar sleep ik mijn camera ook in mee. Voor het blad van mijn kerkelijke gemeente heb ik wat portretten gemaakt van geïnterviewde mensen. Altijd heel erg leuk om te doen. En afgelopen weekend weer het vriendenweekend gehad. Dit vriendenweekend doen we twee maal per jaar al ongeveer 34 jaar. Dit keer waren wij het gaststel en dus was ik degene die een diner had voorbereid. Een paar foto’s gemaakt, tussen de bedrijven door. Ik vind koken, ontdek ik nu, vooral leuk als het er mooi uitziet en er voor mij onbekende ingrediënten in het gerecht moeten worden verwerkt. Ik had nog nooit met mascarpone gewerkt. Toch lukte de tiramisu geweldig en was hij ook nog overheerlijk. Ook wist ik niet wat ricotta was, maar in deze spinazie-bloem werkte het geweldig goed om de ingrediënten goed met elkaar te verbinden. Het werd echt het zonnetje van het diner.

feestelijke start
feestelijke start

Ik had voor alle voorbereidingen verschillende servet-modellen geprobeerd en ik vond dit jacquet toch wel erg leuk.

bosje tulpen
bosje tulpen

Zo grappig hoe je de suggestie van een bosje tulpen kunt wekken met geroosterde tomaatjes en wat bieslook.

Wk (5 van 1)
spinazie-bloem met ricotta en geroosterde pijnboompitten

Gewoon op de boodschappen.nl recepten page te vinden. En zo super-lekker!

Alle vrouwen nemen bovendien ook nog een taart mee. Ze zijn altijd meer dan overheerlijk. En het is dus het hele weekend smullen bij de koffie. De onderstaande taart vond ik heel bijzonder, die was gemaakt met een witte-chocolade romige vulling en bovenop drie kleuren grape-fruit partjes, waarvan met engelengeduld de vliesjes van de partjes waren verwijderd. Zoveel liefde als er in eten kan zitten!!

citrusvruchten met witte chocolade, een onverwacht heerlijke combinatie
citrusvruchten met witte chocolade, een onverwacht heerlijke combinatie

En dan opeens is het hele weekend weer voorbij en hebben we eindeloos bijgepraat, gelachen, gezongen, gebeden en met elkaar meegeleefd. Het is bijzonder kostbaar om vrienden in mijn leven te hebben en te koesteren.

 

 

Het allerkwetsbaarste

Om op het allerkwetsbaarste moment in iemands leven betrokken te mogen zijn, is een voorrecht. Dat voorrecht mag ik af en toe hebben. Mijn vak is een droom, een echte droom die werkelijkheid is. Wanneer stapt een mens de intieme sfeer van de slaapkamer van iemand anders binnen en is dat helemaal gepast? Wanneer ervaar je de grootste zuivere liefde?

een week oud
een week oud

Ik moest op het hoge grote bed klimmen om hem te kunnen fotograferen in het namiddaglicht dat net op zijn wangetje viel.

B (25 van 9)
contact met de vader

Het is ongelooflijk hoeveel zo’n kleine baby oppakt en volgt van wat er gebeurt. Iedere keer als ik even een beeld op mijn camera checkte, glimlachte hij. Alsof hij het wist, dat ik niet meer in shootpositie lag! Tot drie keer toe. Hij gaf alle glimlachjes aan zijn vader.

glimlach
glimlach
het is nu klaar met die paparazzikliks
het is nu klaar met die paparazzikliks

Hij keek me recht aan en het was alsof hij met zijn hand gebaarde: “en nu weg, weg!” Tsja, een uurtje is zo voorbij. Het werd tijd om uit te rusten. Dág, kleine lieverd. Je bent een zegen. Je bent een wonder. Dankjewel, dat ik op zo’n kwetsbaar moment van je leven even bij je mocht zijn.

 

spelletjes

Toen ik basisschoolkind was, waren er maar 6 klassen. Groep 1 en 2 waren een andere school: de kleuterschool. Groep 3 heette bij ons klas 1. Als we uit school thuis kwamen, elke middag om een uur of vier, dronken we wat en gingen meteen weer naar buiten om daar te spelen. Als er genoeg kinderen in de straat waren, dan tekenden we een grote cirkel op straat met krijt en verdeelden dat in stukken. Vervolgens gingen we allemaal met één voet in ons eigen stuk staan en riep iemand: ik verklaar de oorlog aan… en gooide een bal in de lucht en riep hij of zij een naam. Dan moest diegene die werd geroepen heel snel de bal pakken, terwijl iedereen hard wegrende en zich probeerde te verstoppen achter de rij auto’s in de straat. Als degene die de bal had iemand met de bal wist aan te raken, door te gooien, dan mocht hij een voet in het land van die persoon zetten en dan werd er om zijn voet een krijtstreep getrokken. Zo veroverde de aanvaller met de bal land bij iemand anders. Het spel kon heel lang doorgaan, tot mijn moeder onze namen riep en dat het eten klaar was.

Mijn broers deden ook landje-pik met een zakmes. Ze mochten geen zakmes, maar ze hadden er toch één. Dan tekenden ze met een zakmes een groot vierkant in het zand en verdeelden dat in tweeën. Twee tegenstanders mochten dan om de beurt het mes in het land van de ander gooien en zo het mes stond, zo werd er een streep getrokken en werd het land aan het eigen land toegevoegd. Ook dat spel kon heel lang doorgaan.

Ik vond die spellen heel spannend, maar het duurde lang voordat ik daaraan mee mocht doen, want ik was de jongste van de familie en ongeveer van de hele straat, althans dat voelde zo. Dus ik hield me met andere meisjes bezig met knikkeren, touwtje springen en elastieken. Dat elastieken was heel apart, dan ging je tegenover iemand staan, met een paar meter ertussen en je had samen een lang elastiek om je benen. Een derde persoon ging dan met die twee elastische stukken allerlei figuren maken met de voeten, en soms ook met de handen. Hoe ingewikkelder, soms letterlijk, hoe meer punten je kreeg. Dat kon je ook alleen doen, met een touwtje en je handen. Ik kon een vuurtoren maken en een kop en schotel, en ook een schip. Je kon ook een knoop in het midden van een dubbele draad laten hangen en dan laten draaien, als je dan aan het draad trok, dan begon de knoop te zingen. We maakten ook onze eigen mondharmonica met vloeipapier om een kam heen, alleen kon ik er niet goed tegen, want mijn lippen begonnen vreselijk te jeuken als ik er werkelijk geluid uit kreeg.

Net als nu waren er op het schoolplein tijden van knikkeren en tijden van andere spelletjes. Ik heb ook een tijd met een tol en een zweep gelopen. Dat was heel leuk, dan kon je de hele weg naar school een tol draaiende houden door hem steeds een klap met de zweep te geven. Als je hem de stoep op kon laten springen was je echt heel goed.

Ik kan me herinneren dat we iets soortgelijks ook binnen deden. Met de raderen die uit een kapotte mechanische wekker kwamen. We draaiden de raderen als tolletjes op een stenen bord en deden wie het langst een radertje kon laten draaien. Dat was soms heel spannend en het draaien van de tolletjes gaf een mooi zingend geluid.

twee radertjes uit een mechanische wekker
twee radertjes uit een mechanische wekker

Op de zomeravonden waren mijn broers en zussen heel lang aan het badmintonnen in de straat, soms konden ze langer dan 100 slagen de shuttle in de lucht houden. Dat heb ik nooit gered. De 100 was een soort magische grens. Het was geweldig als je die passeerde. Ik kwam zelfs niet eens aan die grens samen met iemand anders. Ik was er niet zo goed in om de shuttle in de lucht te houden.

Het speelgoed in mijn jeugd

Toen ik kind was had ik geen speciale knuffel of een speeltje waar ik niet zonder kon. Ik kan me heel goed herinneren dat ik een pop kreeg. Ze was zwart met een rieten rokje en een kralenketting van allemaal kleurtjes. Die pop heeft geen lang leven gehad. In mijn beleving is ze maar een dag intact gebleven. Mijn broers vonden het leuk om hoofden af te hakken en benen uit te draaien en armen te confisqueren. Ik huilde en schreeuwde, denk ik. Maar hoe het afgelopen is, weet ik echt niet. Hoe ik aan onderstaande pop ben gekomen weet ik niet goed. Ik herken de pop niet eens. Ik weet ook niet hoe lang ik er mee gespeeld heb.

met pop
met pop

Dit is wel een moment waarvan ik me kan herinneren dat hij volledig in scene is gezet. Iedereen moest om het orgel gaan staan en meezingen. Volgens mij kwam er totaal geen geluid uit mijn broers mond en vond hij het geweldig om zo op de foto te komen. Mijn zus speelde wel echt. Ik moest zo lachen! Ik kan me echt niet herinneren dat we met zijn allen bij het orgel zongen. We zongen wel echt als mijn vader ons naar bed bracht en zijn mondharmonica tevoorschijn haalde. Ik vond het zo mooi als hij speelde!

Ik speelde binnen met blokken en buiten met water of wat er voor handen was en dat was eigenlijk niet veel. Ik kan me een dag in de zomervakantie herinneren, dat mijn broer een ongelooflijk waterpark had gebouwd en ik daar enorm van genoot. Hij had de hele keuken leeggehaald en slangen met trechters en pannen en teilen verbonden. Op die dag ontdekte ik, dat als je aan een slang zoog en het andere einde hangt in het water, dat het water dan begint te stromen.

Later ontdekten we de speelgoedwinkel en mijn broer die een enorm goede spaarder was, kocht er een racebaan met twee auto’s. Die auto’s hadden twee metalen lipjes onder hun carrosserie, die raakte aan een metalen spoor in de baan en ze konden op afstand bestuurd worden als je de knop op je bestuurderskastje indrukte.

Mijn broers spaarden speldjes, die kreeg je bij van alles en nog wat. Herinneringsspeldjes en speldjes die over een product gingen. Ze prikten ze op een prikbord met vilt. Ik spaarde postzegels. Maar ik wist niet hoe ik dat het beste aan kon pakken. Toch heb ik er wel wat geld aan uitgegeven en een mooie map vol gehad.