Studio business

Voor de website van een bedrijf heb je meer typen foto’s nodig. De profielfoto, waarbij mensen kennismaken met jou als persoon. Immers, het bedrijf dat ben jij. Dan zijn er ook foto’s nodig waarbij mensen zien waar jij elke dag werkt. Te midden van het bedrijf voel je je als de spreekwoordelijke vis in de kom en ook dat nodigt uit om verder rond te kijken op de website en jouw product te gaan bestellen.

Steengoed kl (5 van 1)

Mensen krijgen direct een indruk van je als je een duidelijke en eenvoudige profielfoto plaatst op het menublad waar jij je voorstelt. Het is in deze foto direct duidelijk dat het gaat om de firma Steengoed, waar de eigenaar trots op is en vanwaaruit hij je graag ten dienste staat.

Steengoed kl (4 van 1)

Een presentatie van het team en de mooie samenwerking die er elke dag is, mag ook op de website rustig tot uitdrukking komen. Je kunt denken aan verschillende manieren om dat te laten zien. Een foto als deze zou ik lekker uitvergroot op de website zetten. Je ziet direct waarom het gaat: mensen die zich met heel hun hart en ziel en de juiste gereedschappen inzetten om mensen van een droomtuin te voorzien.

Advertisements

Blue Monday

Het is vandaag een heerlijke dag! De lucht is blauw. De kou is blauw. Zelfs de druifjes in mijn tuin zijn al blauw. Dat mocht nog niet, maar december was zo warm dat ze besloten om naar boven te groeien en in januari de eerste bloeiers te zijn. Wat een lente!

BD (1 van 1)k
blauwe maandag druifjes

Vanmorgen weer bij mijn vriendin Saskia geweest, zoals zij vorige week maandag bij mij was. Meestal boenen we wat, maar deze eerste twee werkmaandagen hebben we gekletst en computerdingetjes gedaan. Ik denk dat we vanaf volgende week wel weer gaan poetsen. Deze blauwe maandagmiddag ben ik even naar buiten gelopen voor een paar stralende zonlicht shots van deze aparte lentewinter. Daar word ik best vrolijk van. Eenmaal weer binnen werd ik toch een beetje stil door het lezen van een opmerkelijk artikel met de openingszin: Is bedelen werk? Na deze zin werkte de auteur dat zo knap uit, waaruit bleek dat bedelen wel degelijk een heleboel inspanning vergt. Je moet concurreren met anderen, je moet een goed verhaal verzinnen, je moet een goede plek hebben, je moet je uiterlijk mee hebben, je bent in weer en wind bezig en je moet steeds manieren verzinnen om op te vallen. Door dit verhaal bleken de grenzen tussen bedelen en werken wel wat te vervagen. Het hele artikel zet me ook aan het denken. De wereld van inspanning en beloning is een vreemde wereld, een wereld waar we al zo lang aan gewend zijn, dat we er nauwelijks gedachten over spenderen. Ik wil tijd nemen om voor mijzelf uit te werken waarom mensen dezelfde diensten verschillend waarderen. Bijvoorbeeld: ik ben deze weken bezig met een aantal interviews en fotosessies voor het blad van onze gemeente. Dit blad is intussen tot een leuke Glossy uitgegroeid en het is al voorgekomen dat er te weinig afgedrukt bleken te zijn na afname. Zouden de leden van mijn kerkelijke gemeente, die misschien met gemak een Linda of welke Glossy dan ook voor een tientje in de winkel kopen, zich afvragen hoeveel uren wij als makers kwijt zijn en hoeveel inspanning we leveren? Ik denk het niet. We zijn op de één of andere manier gewend aan het werk dat vrijwilligers doen en vertalen dat meestal niet terug naar onze eigen portemonnee. Als we dat wel deden, zouden we, als redactie van het blad, eens per jaar bijvoorbeeld een Special kunnen maken om uit te delen aan anderen, om uit te reiken naar anderen.

Het spel of de knikkers

cat-0593-2 Gistermiddag was het tijd om te ontspannen met man en kinderen. Zeevaarders Catan werd tevoorschijn gehaald. En ja, met vier spelers zit je elkaar natuurlijk in de weg. En dat is iets waar ik niet tegen kan. Als ik al voor de derde keer een zwarte rover op mijn bron van inkomsten krijg door dezelfde persoon, dan maakt me dat behoorlijk giftig. Die ander ‘bedoelt er niets kwaads mee’ maar hindert mij in mijn ijver om te winnen. Waarom heb ik dit gevoel en deze drang niet in mijn werk als fotograaf, vroeg ik me vanmorgen af. Ik voel vrijheid tegenover mijn geliefden om te winnen en ik weet zeker dat ik hun liefde niet verlies. Zou dát het zijn? Wil ik dat ‘de hele wereld’ van me houdt?

Met zoveel verschillende fotografen op een klein bord (Nederland). Zouden we elkaar in de weg zitten? Ervaar ik dat ook zo? Heb ik genoeg voldoening in mijn werk? Genoeg om een gezonde dosis competitie met anderen aan te willen en kunnen gaan? Verdien ik genoeg om de competitie gezond te houden? Of verziek ik met mijn aanwezigheid op het bord de inkomsten van anderen? Tsjonge, dat zijn even vragen om meer dan een dag lang over na te denken. En ja, het heeft me stilgezet bij mijn motieven om dit prachtige vak uit te oefenen. De markt is mijn speelveld. Wie komen er op de markt? Ik heb me altijd afgevraagd waarom alle meubelzaken bij elkaar kruipen op één boulevard, waarom alle goudsmeden op één bruggetje, waarom alle fruithandelaren op één straatje van de weekmarkt.

Ik denk nog even verder, terwijl ik de geselecteerde foto’s van vrijdag één voor één in Lightroom ontwikkel. Waarom koos deze bruid voor mij? Ze kent me al een hele poos, ze weet wie ik ben. Ik heb haar en haar kinderen al eens voor de lens gehad op een kwetsbaar moment van hun leven. Dat was kennelijk een mooie ervaring. Maar dat kan ik moeilijk vertalen naar bedrijfsvoering. Toch was het een waardevol moment. Dan gaat het meteen weer over het spel en veel minder over de knikkers…