Via Dolorosa

This slideshow requires JavaScript.

Met onze vrienden bezochten we het wandeltheater Dolorosa in Deventer, dat elk jaar op vrijdag en zaterdag voor Pasen een aantal keren wordt opgevoerd. Fotograferen mag alleen als het hele spel is afgelopen en de beelden nog even poseren of rondlopen tussen de gasten. Vanaf dat Jezus met het kruis op zijn rug de heuvel opstrompelt naar de Broederkerk tot en met het U zij de glorie van de doedelzak helemaal aan het eind van het stuk is het kippenvel over de perfectie van elk beeld dat te zien is. De tableau vivants over het leven van Jezus worden zo perfect gespeeld dat ik uitgenodigd zou willen worden als fotograaf om van elk beeld een schilderij te maken met een perfecte belichting op elke gelaatstrek en lichaamsuitdrukking.

Geen hand en geen voet staat verkeerd, alles is gericht op die ene laatste uitdrukking waarin ieder karakter een eigen rol speelt, een eigen emotie uitdrukt, een eigen duidelijke keus maakt ten opzichte van Jezus. Pure blijdschap, afschuw, verwerping, dankbaarheid, onschuld, jaloezie en twijfel. Alles in je eigen leven komt aan de orde, wordt openlijk getoond op de podia. Tegen de tijd dat het “Were you there when they crucified my Lord” klinkt, stromen de tranen over mijn wangen en sta ik te trillen van ontzag over de liefde van God.

Om die liefde te benadrukken wordt overal een rode roos doorgegeven en krijgen we aan het eind van het spel een prachtige rode roos mee met een folder over het wandeltheater Kerstevent te Ede Wekerom. En ja! Mooi! Wow! Op die folder staat een foto die ik gemaakt heb tijdens dat wandeltheater. De kameeldrijver uit het Israëlische dorp. Tof zeg!

Advertisements

Druk druk

schatje met pit
schatje met pit

De hele week druk geweest met voor mijn gevoel weinig, terwijl het in zichzelf veel was. Tijdens die wandeling met Harmke, kwamen we een mevrouw tegen met twee hondjes. Nou, schattig natuurlijk, ze speelden en vochten om een bal, bedelden om een snoepje, gewoon: leuke hondjes. Dus, terwijl Harmke en Jaap een praatje maakten had ik het druk met fotograferen. Jaap zoals altijd, zeer goed georganiseerd, geeft uiteindelijk mijn visitekaartje aan die mevrouw. Ze heet Petra en is een ontzettend leuk mens. Intussen heeft ze een paar mooie foto’s besteld van zichzelf en van haar hondjes en van samen. Toen de foto’s binnenkwamen, zag het er zo mooi uit! Zelfs waar een beetje beweging in zat, omdat die beestjes zo snel zijn, waren ontzettend mooi op de afdruk. Dat is nou zo leuk, het wordt vaak nog mooier dan ik op mijn computer zie, op papier. Met veel plezier heb ik “Petra” haar hondjes toegestuurd.

Tsja, en toen heb ik een schilderdagje gehad. Dat was ook weer heel erg leuk, maar heeft weinig met fotografie te maken, hoewel… Het is langzamer en je kunt je eigen beeld maken. Dat is wat veel fotografen ook doen. Ze hebben van te voren een beeld in hun hoofd, hoe het worden moet. Sommigen gaan daarmee heel ver en ensceneren werkelijk alles tot in detail. Ik vind het heel erg leuk om naar mijn klant te luisteren en te vragen wat zij het liefst willen hebben en dan dat zoveel mogelijk uit de verf te laten komen. Eigenlijk is die uitdaging nog veel groter. Iedere klant wil weer andere dingen en heeft andere doelen met de te maken foto. Dat maakt het altijd een beetje spannend en uitdagend om met een familie op te trekken. Ik heb wel eens met een familie op het strand gezeten, waarbij iedereen wel een idee had over wat het moest zijn. Toen heb ik daar wel wat sturing aan gegeven, maar hoop dat zo gedaan te hebben, dat ze allemaal denken dat het precies wordt wat zij zich voorstelden. Het leuke van schilderen zijn de lagen en het licht, een beeld is sterk te veranderen door een lichtaccent of een schaduwaccent.

De hortensia gaat ontzettend hard door regen en zonneschijn. Een keer per week lukt me haast niet, ik vergeet hem gewoon. Oh ja, en ik heb eindelijk een smartphone, nu kan ik alles in de phoon doen, tsjonge, word ik toch nog efficiënt.

zo mooi generfd (leuk feudwoord)
zo mooi generfd (leuk feudwoord)

Superopkikkerdag

Als fotografiebedrijf is het logisch dat ik gevraagd werd om op de Superopkikkerdagen een aandeel te leveren. Een superopkikkerdag wordt georganiseerd door stichting Opkikker, die gezinnen met chronisch zieke kinderen een ontzettend mooie dag bezorgt. Afgelopen vrijdag werd ik gevraagd als PR fotograaf en ik had als speerpunt het haventje van de Eemhof, waar allerlei vaar-activiteiten gebeuren. Maar het begint voor de gezinnen met een ontvangst op de rode loper, in de hal staat de Kikker en dan koffie, thee, limonade met gebak. Pas daarna gaat iedereen naar de activiteiten die gepland zijn, met hun persoonlijke begeleider. Het is ongelooflijk hoeveel bedrijven veel offeren: mensen, geld en tijd en spullen om de kinderen de dag van hun leven te laten beleven.

This slideshow requires JavaScript.

gezien worden

Dan komt er weer zo’n mail binnen dat ik weer iets moet posten op mijn blog, anders zullen ‘de mensen’ mij vergeten, weten ze niet meer ‘dat ik besta’, komt er niets van ‘mijn business terecht’. Ik denk: “Toch wel goed zo’n reminder, maar aan de andere kant ook weer zo’n druk extra. Waarom zou ik er naar luisteren.” Ik begrijp het principe van de herhaling en de vernieuwing, de contante aanbieding van beelden en woorden, maar ik begrijp ook het principe van de gewenning. Er is deze week zo ontzettend veel gebeurd. Goede dingen: de mevrouw die eigenaar was van de twee hondjes, die ik al wandelend op de plaat had gezet, vond het leuk om ons te spreken en om wat foto’s te ontvangen, ze overweegt een shoot met haar honden: het begin van een klantcontact. De mindere dingen: een aanstaande bruid vraagt of ik kan shooten, maar haar datum valt op de dag voordat ik al een huwelijksshoot heb. Na overweging heb ik afgezegd, want ik moet eerlijk zijn: ik wil alle aandacht aan de al afgesproken huwelijksshoot geven en twee huwelijksshoots achter elkaar is niet zinvol voor mij noch voor de bruidsparen.

Ik kan van de binnengekomen betalingen eindelijk een smartphone kopen, dat stond bovenaan het prioriteitenlijstje. Ik wil gaan agenderen via mijn gmail account en organiseren via internet. Ik bedien mij nog steeds met een papieren agenda, maar ik wil het beter en efficiënter gaan doen.

Intussen is de hortensia, wiens groei ik per week wilde volgen opeens veel verder gekomen dan verwacht. Op een zon-wolk-zon dag leg ik de prachtige ontwikkeling van de haarvaatjes in een van de blaadjes vast, wat gaat het nu hard,zeg. Opeens zag ik het weer. Groeien gaat vanzelf. Ik moet me er niet te druk om maken, maar gewoon lekker aan werken.

groei
groei

 

wandelen

Vanmiddag zijn we naar Harmke gegaan. Ik heb haar het fotoboek overhandigd dat ik had gemaakt voor haar van de familiebijeenkomst voor de tante uit Nieuw-Zeeland en een paar schijfjes met foto’s voor de diverse gezinnen. Daarna zijn we gaan wandelen. Harmke woont in een prachtige omgeving, waar altijd wel wat te schieten valt.

bruggetje
bruggetje
rokende sigaar
rokende sigaar
park zicht
park zicht

Ik had mijn telelens en dat wordt op den duur toch best zwaar. Dan moet ik toch op de sluitertijden letten en zorgen dat die hoog genoeg is, zo uit het handje. Het was prachtig weer, dus licht genoeg.

Interview

Voor het blad van mijn kerkelijke gemeente ben ik een hele middag bij Marianne te gast geweest. Zij gaf twee vrouwen stijladvies. Marianne houdt ontzettend veel van kleur en dat kun je in alle gebieden van haar leven merken. Ik wilde met een losse flitser op statief en de kleine flitser van de camera, beschermd met een melkkap schaduwloze foto’s maken, bleek dat het melkkapje van de houder gebroken was. Ik kon hem niet gebruiken. Dat zie je in sommige foto’s wel terug in de schaduw op de muur, hoe ondiep die ook is.

0002h

Daar baal ik dan wel even van, maar het is mijn eigen schuld, ik had hem op de houder en al in de tas gestopt, waardoor het een kwetsbaar geheel werd. Nu moet ik een nieuw kapje bestellen, nu maar hopen dat zoiets los bestelbaar is; je weet het nooit in dit vak, het kan zomaar behoorlijk oplopen. Het neemt mijn plezier van de shoot niet weg, want er is zo veel te zien en te beleven en het interview met Marianne, nadat haar klanten weer naar huis zijn, is heel interessant.

0033
Deze kleur was het toch?

Ik zie in de vensterbank een bordje staan met de tekst: “Gods trouw kleurt de morgen elke dag opnieuw.” Dat is een geweldige wetenschap om bij te leven. Terwijl Marianne aan haar klanten informatie geeft, dwaal ik weg met mijn gedachten: Hoe heeft God mijn dag vandaag gekleurd met zijn trouw? Later zie ik achter de armbanden die ik op de plaat zette, nog een tekst staan: “een krachtig mens…” Misschien heeft die trouw van God wel alles met deze kracht.

0006h

Jip

Vandaag bezocht ik Jip, mijn eerste en enige kleinkind, speciaal om hem op de foto te kunnen zetten. Het gevoel dat ik erbij heb, is zo totaal anders dan bij een klant die met zijn of haar baby op de foto wil. Ik wil rekening houden met zijn ritme en hem niet overstuur maken met mijn activiteiten, toch wil ik ook dat hij het plaatje van de week wordt. Ik wil een mooiere foto, maar ik wil niemand overvragen. Dus rustig afgewacht, wanneer hij geslapen had, verschoond en verzadigd en wakker genoeg is om te reageren. Ik merk dat hij totaal is afgestemd op de verschijning en de geluiden van zijn ouders, hij reageert geweldig op wat zij zeggen of doen. Hij kan een superfijn ritseltje volgen en reageert er op, maar het mooiste is als hij bij zijn moeder is, dan trekt hij alle smoeltjes om met haar te praten, te lachen en te laten weten hoe leuk hij haar vindt. Ik heb er ongelooflijk van genoten.

naamloos-0048-5h
Intens gesprek.

Wat een ongelooflijk groot verschil is het nu al tussen een pasgeborene en een baby van twee maanden. Het lijkt wel of het me veel meer opvalt, dan toen ik zelf kinderen had, hoe snel die ontwikkeling gaat.

naamloos-0036-7h
Jip. Hij ervaart irritatie, honger, liefde, vreugde, verzadiging, onvrede, warmte, geborgenheid en reageert erop.