herfst

Vandaag is de rush van de afgelopen tijd een kalme rust geworden. Ik was in de gelegenheid om een nieuw zoomobjectief op te halen bij de winkel en even daarmee rond te lopen. Ik ben blij met dit zoomobjectief.

herfstgloed

Het maakt dat ik me weer helemaal compleet voel toegerust voor het werk.  Het herfstlicht is prachtig om bij te fotograferen. Ook al miezert het wat, het heldere geel van dit blad trok mijn aandacht.

Zo staat er dat mensen kunnen stralen te midden van de heersende duisternis. Nu dat is op een dag als 31 oktober wel nodig.

Advertisements

Roos in de regen

Soms is het super donker om je heen en word je belaagd door een regen van foute omstandigheden. Dat zou er zo uit kunnen zien:

roos in de regen
roos in de regen

Ik kan niet anders dan groeien
door het licht
en dwars door het duister
en de regen heen

Ik kan niet anders dan vertrouwen
op Hem die het licht
laat schijnen op alles wat is
het goede, het foute

Het teveel schud ik moedig van me af
wat blijft kan ik wellicht gebruiken
wat doorsijpelt vormt mijn bestaan

Ik hef mijn hoofd omhoog
om met open handen te ontvangen
en de vreugde door te geven

Modeshoot

Met vele plezier heb ik begin april een modeshoot gedaan voor Beitbyjenn een modehuis voor jonge rolstoelers. In in het Wilhelminapark te Utrecht lag de catwalk. Ik heb me verwonderd over de kracht van deze jonge mensen. Met plezier showden ze de kleding van Beitbyjenn en hielden mooie verhalen over de kleding. De stoffen zijn fijn om te dragen, de snit is aangepast aan hun zittende bestaan.

BtbJ (61 van 151)kf

Zelfverzekerd
stralend mooi
zijn de rollers
in hun stoel

niet anders dan wie ook
en toch anders in kracht
there is a crack in everything
that’s where the light gets in

dat licht te zien
te voelen
maakt hen rolemodels
voor de smombies

loveshoot

Gisteren was het een mooie rustige dag voor een loveshoot. De twee geliefden hadden aan het eind van de middag met mij afgesproken. Ik zat op het strandje te wachten, maar het rustige weer bracht ongelooflijk veel muggen met zich mee. Niet ideaal voor een leuke shoot. We besloten naar het steigertje te gaan in de hoop dat de muggen zich daar niet lieten zien.

zonnenspel
zonnenspel

Het zonlicht kwam net even tussen de wolken door kijken en dat gaf een mooi effect in het beeld. Het leuke van een loveshoot is, dat die twee super met elkaar op hun gemak zijn, maar nog niet samen met mij. Dat ontwikkelt zich tijdens de shoot.

l (53 van 28)k
ontspannen samen

Het echte dollen begon toen ik dacht dat we klaar waren en ik vroeg of ze nog wensen hadden. Dat leverde wat nieuwe ideeën en beelden op, waarvan ik de laatste echt een toppertje vind. Misschien wel een cliché om iemand letterlijk op handen te dragen, maar het ging zo natuurlijk, stoer en leuk, en op zo’n leuke plek dat ik vond dat het iets moois opleverde.

stoer
stoer

 

 

 

De reus van de overkant

Ergens nadat ik thuisgekomen was na de morgen drong het tot me door, dat ik steeds een indringend kettingzaag geluid hoorde en dat dat al begonnen was voordat ik het huis verliet. Ik stapte de deur weer uit om te zien, wat er aan de hand was. O, nee toch! De in de nazomer door de bliksem getroffen reus aan de kant van de vijver werd bewerkt. Heel erg verwerkt. Steeds als de mannen een aantal stammen hadden weg gezaagd begonnen de mannen op de grond met een andere kettingzaag er blokken van te maken, die ze vervolgers in de versnipperaar stopten. Die spuugde een stroom gele snippers in een enorme puinbak, die voor dat doel was neergezet. Gezien het formaat van de puinbak, was het waarschijnlijk wel de bedoeling om de boom te elimineren. Deze grote reus! Zou hij ziek zijn? Zou de bliksem zijn kern hebben geraakt? Hij droeg altijd duizenden spreeuwen als die in wolken over de wijk vlogen en daar even neerstreken. Of ‘s avonds daar hun hangplek kozen. Hij was een baken voor trekvogels die er kwamen uitrusten. Dezelfde boom waar vrienden van mijn zoon een te gekke persiflage maakten van een Barbie song clip met “come on Barbie, let’s go party”. De reus die als het ware Stadsdennen bewaakt, hoger reikend dan welke boom of gebouw ook in de omgeving. Ik pak mijn camera. Ik ben eigenlijk al te laat, want de kaalslag is al behoorlijk ver gevorderd.

houtpulp uit de pijp
houtpulp uit de pijp

Oh oh! Ik vind het pijnlijk om te zien hoe de ene tak na de andere, die stuk voor stuk zo dik zijn als een normale boomstam, naar beneden komt. Ik besluit als buurvrouw van de overkant, niet dichterbij te komen, overigens zie ik dat de mannen volgens een strikt protocol werken. Geen ‘grondman’ komt in de buurt als de mannen in de kruin bezig zijn, wat ze ook doen. De mannen in de kraan doen helemaal niets wanneer de mannen beneden de dikke stammen in plakken zagen en naar de versnipperaar dragen en direct verpulveren. Ik kies voor een totaalplaatje. Dat gaat tegen de fotografie wet in. De boom vangt de blik, maar het ging mij om die spuitmond met gele houtpulver. Ik heb geen zin om weer naar binnen te gaan en stel me tevreden met het totaalplaatje. Ik weet dat ik er misschien spijt van ga krijgen. Maar om het dan helemaal goed te doen, zou ik mijn telelens moeten pakken en mijn positie moeten veranderen en ernaar toe lopen om dat spuitende hout beter in de picture te kunnen krijgen. Ik blijf toch maar aan deze kant van de vijver, want de mannen zijn toegerust met allerlei veiligheidskleding, ik waag me dus niet dichterbij.

gigatakken
gigatakken

De mannen werken zich in het zweet en weten van geen stoppen. Eerst moeten ze door het bos weer bomen kunnen zien, heb ik het gevoel. Ik kies ervoor om de vallende tak te laten spiegelen in het water en wacht tot ze een grote te pakken hebben. Mijn camera had een fractie later moeten ontsluiten, want nu is de tak wel los van de boom, maar hij lijkt nog onder het bakje te hangen. Weer stel ik mezelf tevreden, ik heb er een beeld van, ook al is het niet helemaal perfect.

Zoveel werk!
Zoveel werk!
de straat is afgezet, er mag niemand langs
de straat is afgezet, er mag niemand langs

‘s Avonds als het tijd is om naar huis te gaan staat er nog maar een iele slungel, hij heeft bijna niets meer om het lijf. Het voelt naakt en kwetsbaar. Heel kwetsbaar. Misschien is hij al gestorven… van verdriet en pijn. Ik hoop het. Ik loop naar binnen om toch mijn telelens te pakken, als ik niet dichterbij kan komen, zie je ook niet hoe gigantisch die reus eigenlijk is, hoewel het bakje en de mensen maar klein zijn tegen de boom. Door met de telelens een opname te maken krijg ik beter een indruk van de hoeveelheid werk die de mannen nog te verrichten hebben, wat een boom! Eronder heb ik de camera op het juiste moment kunnen laten sluiten, de tak stort precies tussen boom en het dak van de achterliggende flat naar beneden. Ja, dat is veel mooier zo! Het silhouet van de mannen duidelijk in het bakje, het is of de ene man de tak nastaart, of hij goed terecht komt.

kaalgeplukt en op weg om te sterven
kaalgeplukt en op weg om te sterven

Dan komt het zonnetje boven het dak van de flat onder de wolken tevoorschijn. Ik richt mijn lens tegen de zon in en weet dat ik zonnevlekken ga krijgen in het beeld. Dat vind ik interessant om mee te experimenteren. Ik zie het licht weerkaatst on de wateroppervlakken en wacht weer op een moment dat er een tak naar beneden komt. Het is nog steeds lastig in te schatten: zodra de zaag stopt, komt de tak naar beneden, ik ben weer iets te snel, het had fraaier geweest als ik hem in die zonnevlek had gekregen. Maar toch een mooi plaatje van onze vijver met die wolkenpartijen er zo boven. Toch lastig om dit hele proces goed vast te leggen. Soms vertelt één opname het hele verhaal en soms moet je met verschillende opnamen een verhaal vertellen.

Vlak voordat de mannen besluiten dat het genoeg is geweest, ga ik ook naar binnen. De zon scheen wel even, maar ik voelde me niet blij. Wat een misère en dat in mijn eigen laan. Ik heb het er koud van gekregen. Misschien ligt er aan de overkant nog een blok van een van de takken om van de zomer in onze vuurkorf verbrand te worden. Dat lijkt me een waardig symbolisch einde. Arme reus, ik zal je missen.

Licht en donker

De tijd van de korte dagen is weer aangebroken. Dat betekent voor mijn bedrijf wat meer rust en stilte. Dus een tijd om te overdenken, wat ik het komende seizoen beter kan doen. Of wat ik meer kan ontwikkelen. Het is ook een tijd om te genieten van het licht zoals het in de winter buiten en binnen is. Ik houd op een andere manier van deze tijd. De zon staat laag en werpt lange schaduwen en een warmer licht door de straten. Terwijl het licht soms warm aan kan doen, zijn de laatste zomerse dagen van november echt achter de rug en kan het behoorlijk fris zijn buiten.

pure warmte op de tegels
pure warmte op de tegels

Maar als ik van mijn werkplek opzij kijk zie ik de liefdesverklaring van mijn man op de tegels. Dat houdt me de hele dag warm. Toch trek ik er af en toe op uit voor mijn eigen plezier om dat ene gouden blad te fotograferen, of dat lege bankje in de zon. Het monument in het Wolderwijd, terwijl de zon ondergaat.

gouden vrede
gouden vrede

Het geeft me een totaal gevoel van vrede om zonder enige druk voor mijn eigen plezier te fotograferen.

uitrusten
uitrusten

Deze zwaan lag uit te rusten op het strandje. Hij of zij verbeeldde mijn gevoel van nadenken, mijn veren weer goedleggen, totaal tot rust komen in het gouden licht van vrede en verwachting, eind van het jaar. Het zou natuurlijk leuk zijn als er nog klanten bellen voor een profielfoto of een shoot op de zandverstuiving. Natuurlijk. In de tussentijd is daar het bestellen van kerstkaarten met een eigen foto. Hoe verbeeld ik het geweldige nieuws dat er in de diepe duisternis die er heel veel in deze wereld is het Licht van God: Jezus, is gekomen om ons in Zijn licht te brengen en zoveel herstel, genezing, verzoening, vrede, vreugde en toekomst te brengen?

licht in de duisternis, kleur in ons hart
licht in de duisternis, kleur in ons hart

 

Ruitersport

Een vormgever van een lifestyle blad belde me op om te vragen of ik nog wat foto’s had over verschillende onderwerpen, waaronder de ruitersport. Ik besloot er dan maar vanmiddag wat te gaan maken en belde het Ruitersportcentrum Harderwijk op. Gelukkig mocht ik komen om te fotograferen. Ik werd heel hartelijk ontvangen. Twee prachtige jonge vrouwen wilden wel rijden, terwijl ik aan het shooten ging.

naamloos-0086-24h
hard gewerkt voor de shoot

Ik moest eerst kijken hoeveel licht ik had. Gelukkig was er sluierbewolking, zodat de schaduwen niet al te donker werden. Het was met recht ideaal weer voor dit klusje, het werd zelfs warm op een gegeven moment. Het is niet makkelijk om bewegende objecten goed in beeld te brengen. Soms is het ook heel leuk om juist beweging in het beeld te krijgen en niet een geheel bevroren beeld. Ik heb achteraf spijt dat ik mijn camera niet op het statief heb gezet, hoewel het juist ook weer mooie effecten oplevert als je los uit de hand fotografeert. Het voelt altijd lekkerder om, terwijl dat het object op mij afkomt, zelf en snel de compositie te bepalen, daarbij lever ik dan soms aan scherpte in. Ik moet daarin echt leren hoe ik mijn statief het best kan gebruiken. Gelukkig heb ik ook een éénpootstatief, dat geeft me alweer meer het gevoel dat ik niet aan de camera vastzit, maar dat de camera een verlengstuk is van mijn hoofd en handen.

naamloos-0065-20h
opperste concentratie
naamloos-0128-30h
mooie samenwerking

Ik ben erg blij, dat ik op deze manege een shoot mocht doen, zodat ik mijn opdrachtgever iets kan aanleveren, waar hij echt iets aan heeft. Na de shoot was er tijd voor ontspanning, zelfs het paard glimlachte naar mij. Ik geloof dat hij een zij was en het wel kon waarderen, dat ik voor een uurtje al zijn gangen naging. Ruitercentrum Harderwijk, bedankt!

naamloos-0204-35h
glimlach

 

 

 

Buiten gebeurt het

bl-0054-1h
hortensiaknop

Met dit prachtige licht kan ik niet binnen blijven zitten. Door het zachte weer lopen takken uit, bloeien de bollen en kleurt het buiten groen in allerlei tinten. Overal de diamantjes van de dauw. Goedemorgen wereld! Wat ben je mooi! Ik hou van je!

Dus ik pak mijn 50 mm. Tussen 1.4 en 3.5 moet het lukken om mooie foto’s te maken, er is totaal geen wind, dus ik waag het er op.

Niet ver bij mij vandaan is een begraafplaats, waar altijd bloemen staan. In de grond en in vazen. In tegenstelling tot wat je mag verwachten, zijn er best veel mensen. Hier wordt de liefde voor Gods schepping verweven met de liefde voor de geliefden, die niet meer hier zijn. Ik zie een portret van een jonge man, op zijn wangen liggen de tranen van de dauw. Hij was te jong om te sterven, zo levend staat hij op de foto. Het is een goed portret, een passend portret. Met intense blik kijkt hij me aan.

Zouden mensen er in de bloei van hun leven wel eens aan denken, dat het goed is als er een passend portret van jezelf bij je geliefden achterblijft? Een portret die precies weergeeft, wie je bent, hoe je leeft? Ik weet het niet, maar ik hoop dat mensen er wel eens bij stil staan en dan bij mij aankloppen: “Hé, ik wil af en toe een portret, een goeie, eentje die precies vertelt wie ik ben van binnen”. Dat zou ik mooi vinden.

bl-0014-1h
vroege violen
buiten
zo zacht en teer
bl-0004-1h
zo veel tinten paars
bl-0001-1h
juichend goud
bl-0012-1h
de druiven zijn al blauw

 

spiegelscherven

gebroken spiegel - gebroken ziel
gebroken spiegel – gebroken ziel

Vandaag had ik een afspraak met een aantal vrouwen om te gaan schilderen. We hadden er al een tijdje naar uitgekeken. Ik had al lang een drieluik in mijn hoofd. Dus wist ik waar ik aan wilde beginnen. Schilderen helpt erg om te zien hoe een afbeelding in lagen is opgebouwd. Kleur en compositie is net als bij de fotografie erg belangrijk. Waar ik in de fotografie in een paar seconden moet beslissen hoe ik mijn toestel instel en waar ik ten opzichte van het model wil staan of liggen, daar kan ik met het mengen van verf en het opbrengen op het canvas rustig over nadenken. Ik besloot in het eerste en derde deel van het drieluik spiegelscherven te verwerken. Bij het eerste als symbool voor de gebrokenheid van ons mens-zijn en bij de derde als symbool van vermenigvuldiging, weerspiegeling en schoonheid. Het leuke bij schilderen is dat ik mijn fantasie totaal kan laten gaan. In de fotografie wil ik zo veel mogelijk recht doen aan de werkelijkheid. Het was een hele toffe dag!