Een weekendje met Jip

Jip is twee jaar. Zijn ouders gingen een weekend weg. Dus mogen Jaap en ik bij hem zijn. Natuurlijk heis ik mijn fototas op mijn rug. Ik wil het helemaal meemaken, maar ik wil het ook allemaal wel vastleggen. Dat is een beetje een strijd. Jip wordt steeds bewuster van de dingen om zich heen, dus ik geloof niet dat ik nog ongemerkt foto’s kan nemen. Het is vrijdagmiddag, vlak na het slaapje en Jip geeft kikker een druifje, omdat ik zeg: “Mag kikker ook een druifje?” Eigenlijk wil Jip alles zelf opeten, want eten is altijd al zijn hobby geweest.

Jip (7 van 80)k
Kikker komt er maar bekaaid af. Druiven zijn ook zo lekker!

Deze foto nam ik met mijn 50 mm lens en omdat de ramen van de flat heel groot zijn, is het tegenlicht overweldigend. Ik moet moeite doen om voldoende scherpte in het beeld te krijgen en toch de beweging van zijn hand te pakken. Kleine kinderen zijn zo snel! Kikker zit gelukkig stil, die kan aardig scherp in beeld gebracht worden.

Op de kinderboerderij zijn Jips reacties ook weer heel anders dan een tijd geleden. Voorheen ging hij rustig tegen een grote geit aanzitten om zijn warmte te voelen. Nu vindt Jip het eng om de dieren die even groot zijn als hijzelf te aaien. Een klein geitje, dat gaat, maar wel pas als ik het voorgedaan heb en het dus veilig lijkt te zijn om het te doen.

Jip (12 van 80)k
“Baby” zegt Jip. Hij kan nog niet begrijpen dat er kleinere soorten zijn en grotere soorten.

Dat laatste blijkt vooral als hij samen met een kind dat een half jaar jonger is dan hij op een wipkip zit. Ook dan zegt hij “baby”, maar Jip is gewoon van het grotere soort, al kijk je alleen al naar zijn opa in verhouding tot de moeder van het ‘vriendje’.

Jip (43 van 80)k
Het kindje houdt zich goed vast, want door Jips formaat en gewicht gaat de wipkip nogal te keer.

Er is een klein waterpark op de kinderboerderij. Dat is altijd leuk, ook al is het winter.

Jip (52 van 80)k
De zwengel is zwaar, maar Jip houdt vol.

Het meisje vraagt zich vertwijfeld af, wanneer zij nou eens mag zwengelen. Als Jip het heel interessant vindt, slaat ze haar ogen op naar de hemel: “mannen!”

Uiteindelijk ontdekt de glijbaan opnieuw en daar lijkt Jip zijn eindbestemming te hebben gevonden. Onvermoeibaar klimt hij naar boven en roetsjt naar beneden, holt naar het trapje en klimt weer naar boven…

Jip (64 van 80)k
Eng trapje, maar Jip is zelfverzekerd en niet te houden. Focussen, dat kan ie!
Jip (70 van 80)k
Weer een herinnering in mijn hart opgeborgen, die waaiende haren, en die gelukzalige glimlach.

Ik kijk alweer uit naar de volgende oma-kleinzoon momenten. En ik hoop dat hij het niet erg vindt, dat ik zo vaak mijn camera pak om herinneringen te bouwen, om na te genieten, om op mijn koelkastdeur te plakken.

Jip (34 van 80)k
Hij heeft mijn hart gestolen en ik wil hem nooit meer terug.

De tijd gaat zo snel, steeds zijn er nieuwe ontwikkelingen. Ik zou wel willen roepen naar alle opa’s en oma’s: “Neem altijd je camera, telefoon, tablet mee als je dingen onderneemt met je kleinkinderen, geniet en schiet!”