Als je opgeeft weet je nooit hoe dicht je bij je doel was

Vandaag stond deze spreuk op de management scheurkalender in de wc.

Als je opgeeft weet je nooit hoe dicht je bij je doel was.

Dat vind ik er wel één om eens heel erg over na te denken. Ik had vandaag met Jiska (de vriendin van mijn zoon) afgesproken dat we onze schilderijen zouden afmaken. Al ongeveer een half jaar had ik een drieluik in mijn hoofd om te maken. Met heel veel plezier was ik daar aan begonnen en nu is het af. Het voelt nu heel kwetsbaar om het in deze blog te zetten. Want wat je eens ´gezien´ hebt en wat dan eindelijk vorm krijgt, hoe geef ik daar ooit de juiste woorden aan. Het heeft een tijd liggen rijpen. Maar de beelden waren vanaf het begin duidelijk. Soms wou ik dat het met mijn bedrijf ook zo was. Het beeld vanaf het begin duidelijk, dan is de af te leggen koers ook helemaal duidelijk. Maar zo is het niet. Bijvoorbeeld, het schilderen. Dat is puur een uiting van me. Een uiting van iets dat me opeens gegeven wordt, maar dat niet buiten mij om gaat. Ik ben volkomen vrij om tijd te nemen om het uit te voeren en de manier waarop. In mijn bedrijf heb ik te maken met hoe de klant zich voorstelt dat het zou moeten zijn en ik wil heel graag zowel mijn eigen inzichten als het idee van de klant tot een mooi product samenvoegen. Dat ligt wat ingewikkelder omdat ik moet leren de klant goed te bevragen. Soms heb ik het gevoel dat dat in de knoei komt. Iemand vraag op faceboek: “Kun je even dan en dan wat foto’s maken?”. Meestal hebben klanten geen idee van de mogelijkheden die ik heb en hoe hoog de kosten zijn. Het eerste wat ik dan doe is vertellen dat ik graag een orderformulier wil opstellen en dat ik daarvoor alle gegevens nodig heb, met name het e-mail adres om die vragen te kunnen stellen die ik wil stellen. Dat eerste contact vind ik soms een beetje eng. Zou de ander bij al die vragen afhaken? Zo voelt het soms: een beetje opdringerig. Maar dat is het niet, ik kan pas een goed product leveren, als ik alle gegevens heb verzameld. Dus ik geef het niet op.

3luik-0001
La vita spezzare

 

3luik-0002
Via Dolorosa
3luik0003
La vita rosa per avvilimento

 

 

Advertisements

Buiten gebeurt het

bl-0054-1h
hortensiaknop

Met dit prachtige licht kan ik niet binnen blijven zitten. Door het zachte weer lopen takken uit, bloeien de bollen en kleurt het buiten groen in allerlei tinten. Overal de diamantjes van de dauw. Goedemorgen wereld! Wat ben je mooi! Ik hou van je!

Dus ik pak mijn 50 mm. Tussen 1.4 en 3.5 moet het lukken om mooie foto’s te maken, er is totaal geen wind, dus ik waag het er op.

Niet ver bij mij vandaan is een begraafplaats, waar altijd bloemen staan. In de grond en in vazen. In tegenstelling tot wat je mag verwachten, zijn er best veel mensen. Hier wordt de liefde voor Gods schepping verweven met de liefde voor de geliefden, die niet meer hier zijn. Ik zie een portret van een jonge man, op zijn wangen liggen de tranen van de dauw. Hij was te jong om te sterven, zo levend staat hij op de foto. Het is een goed portret, een passend portret. Met intense blik kijkt hij me aan.

Zouden mensen er in de bloei van hun leven wel eens aan denken, dat het goed is als er een passend portret van jezelf bij je geliefden achterblijft? Een portret die precies weergeeft, wie je bent, hoe je leeft? Ik weet het niet, maar ik hoop dat mensen er wel eens bij stil staan en dan bij mij aankloppen: “Hé, ik wil af en toe een portret, een goeie, eentje die precies vertelt wie ik ben van binnen”. Dat zou ik mooi vinden.

bl-0014-1h
vroege violen
buiten
zo zacht en teer
bl-0004-1h
zo veel tinten paars
bl-0001-1h
juichend goud
bl-0012-1h
de druiven zijn al blauw

 

Strand en zee

beetje heimwee
beetje heimwee

Vandaag hadden we een dag vrij genomen om een familielid te kunnen bezoeken. Het was lang geleden dat we op het strand waren, dus eerst met dat mooie weer naar het strand. Ik verheugde me er op, langs de zee te lopen. Het was ook een tijd geleden dat ik puur voor mijn plezier een mooie serie foto’s heb gemaakt. Dat ik me helemaal verloor in het vangen van de sfeer. Spelen met sluitertijden en diafragma. Spelen met compositie en perspectief. Eenmaal weer thuis kreeg ik bij het zien van de beelden een nostalgisch gevoel van heimwee en vandaar dit beeld van netten spoelen in sepia. Of hieronder wat gedramatiseerd met helderheid.

DH-0099-3

De contrastwerking van het felle zonlicht op strand en water heeft me altijd geïntrigeerd. Het maakt zo’n verschil of je tegen het zonlicht of met zonlicht mee fotografeert op het strand.

DH-0039-2-1k
schelpen zoeken
DH-0033-2-2k
de branding testen

Het was heerlijk weer en ik vond het geweldig om helemaal uit te waaien. Ik denk de laatste tijd na over mijn bedrijf. Dit is eigenlijk het belangrijkste: ik wil dat degenen die voor mijn lens zijn, net zo veel plezier hebben als ik op het moment van fotograferen en ik wil dat het resultaat een genietmoment oplevert elke keer als de foto’s gezien worden.

P1110379
in aktie

waarom

060
eyecatcher

Tijdens het verwerken van de foto’s in een boek, viel deze foto mij sterk op. Ik vroeg me af, waarom ik deze foto zo sprekend vind. Het is schemer, de huizen langs de smalle straat zorgen voor het gevoel dat er luiken aan het ‘stadsvenster’ zitten. Vervolgens kijk je door dat venster ver het water over, waar enorme schepen voor anker liggen. Wachtend op een loods? Het beeld roept vragen op. En dan die vogel, die precies op het snijpunt van de horizon en in het midden van het beeld tussen de huizen een heenkomen zoekt. De vogel is het enige dat leeft en beweegt in dit stille avondbeeld van de Bosporus. Wat ik ook heel sprekend in het beeld vind, maar waar je aandacht pas later naar toegaat is de vanzelfsprekende zooi op het balkon met die satellietschotel, een koelkast en witte emmers, een plank. Een typerend beeld voor Istanbul, snijpunt tussen werelden, religies en beschavingen. Misschien moet je er soms even wat moeite voor doen (een lange wandeling, of een flinke klim), maar dan kun je op vakantie toch heel aardige foto’s maken.

Istanbul

066
Hagia Sophia

Intussen ben ik een fotoboek aan het maken voor Jaap en Jason, mijn man en zoon. Ik ben er zelf niet geweest. Zij hebben hun eigen fototoestelletjes. Je ziet wel dat dit toestel de enorme groothoek, die het moet maken, niet aankan, het beeld geeft schuin naar binnen gerichte muren en torens weer. Ik heb geen zin om in deze lagere kwaliteit foto’s te gaan rommelen. Toch stoort het me, ik doe altijd erg mijn best om het beeld te laten kloppen met de werkelijkheid. Het is dat mijn man geen tijd heeft, maar als iemand me zou vragen een boek te maken met de foto’s die iemand anders heeft gemaakt, dan zou ik daar zwaar over nadenken of een behoorlijke prijs vragen. Het kost nogal wat als ik correcties zou moeten toepassen in de foto’s. Het voelt vreemd om met niet eigen foto’s iets te maken, terwijl ik het wel leuk vind om een creatief verslag samen te stellen. Jaap heeft wel keurig beschreven wat wat is, maar als je niet zelf de sfeer geproefd en ervaren hebt, voelt het voor mij ook anders. Het leuke is dat ik dan wel weer geniet van die ene vogel rechts boven de kerk/moskee, prachtig, net of hij daar net moest vliegen om het beeld levend te maken.

070
Binnen in de Hagia Sophia.

spiegelscherven

gebroken spiegel - gebroken ziel
gebroken spiegel – gebroken ziel

Vandaag had ik een afspraak met een aantal vrouwen om te gaan schilderen. We hadden er al een tijdje naar uitgekeken. Ik had al lang een drieluik in mijn hoofd. Dus wist ik waar ik aan wilde beginnen. Schilderen helpt erg om te zien hoe een afbeelding in lagen is opgebouwd. Kleur en compositie is net als bij de fotografie erg belangrijk. Waar ik in de fotografie in een paar seconden moet beslissen hoe ik mijn toestel instel en waar ik ten opzichte van het model wil staan of liggen, daar kan ik met het mengen van verf en het opbrengen op het canvas rustig over nadenken. Ik besloot in het eerste en derde deel van het drieluik spiegelscherven te verwerken. Bij het eerste als symbool voor de gebrokenheid van ons mens-zijn en bij de derde als symbool van vermenigvuldiging, weerspiegeling en schoonheid. Het leuke bij schilderen is dat ik mijn fantasie totaal kan laten gaan. In de fotografie wil ik zo veel mogelijk recht doen aan de werkelijkheid. Het was een hele toffe dag!

alle aandacht

RenT-0042-39b
aandacht voor detail

Uren en urenlang passeren de foto’s mijn screen om beoordeeld, bewerkt en gemerkt te worden. De jongste dochter van het bruidspaar zag er net als de andere dochters, uit als een prinses. En de bruid als een koningin. Zoveel zorg zij hebben besteed aan hun haren, hun huid en mooie ogen, zoveel zorg wil ik besteden aan elk beeld dat een blijvende herinnering voor hen zal zijn. Mijn motto “Een goed portret laat uw hart zien” laat zich in mijn achterhoofd steeds horen.

Ik vergeet de tijd. Mijn handen lijden kou. Maar het is zo leuk. Wat hadden we geluk met het weer! Net een beetje strijklicht over de haren. Een vleug zonlicht dat door de wolken heen kwam. Nog eentje. Nog eentje. Ik moet eten koken. De strijk moet deze week ook nog gebeuren. Zal ik tussendoor een halfuurtje strijken? Ik kan het niet loslaten. Eerst de foto’s. Dan weer naar het leven.

RenT-0046-42b

Het spel of de knikkers

cat-0593-2 Gistermiddag was het tijd om te ontspannen met man en kinderen. Zeevaarders Catan werd tevoorschijn gehaald. En ja, met vier spelers zit je elkaar natuurlijk in de weg. En dat is iets waar ik niet tegen kan. Als ik al voor de derde keer een zwarte rover op mijn bron van inkomsten krijg door dezelfde persoon, dan maakt me dat behoorlijk giftig. Die ander ‘bedoelt er niets kwaads mee’ maar hindert mij in mijn ijver om te winnen. Waarom heb ik dit gevoel en deze drang niet in mijn werk als fotograaf, vroeg ik me vanmorgen af. Ik voel vrijheid tegenover mijn geliefden om te winnen en ik weet zeker dat ik hun liefde niet verlies. Zou dát het zijn? Wil ik dat ‘de hele wereld’ van me houdt?

Met zoveel verschillende fotografen op een klein bord (Nederland). Zouden we elkaar in de weg zitten? Ervaar ik dat ook zo? Heb ik genoeg voldoening in mijn werk? Genoeg om een gezonde dosis competitie met anderen aan te willen en kunnen gaan? Verdien ik genoeg om de competitie gezond te houden? Of verziek ik met mijn aanwezigheid op het bord de inkomsten van anderen? Tsjonge, dat zijn even vragen om meer dan een dag lang over na te denken. En ja, het heeft me stilgezet bij mijn motieven om dit prachtige vak uit te oefenen. De markt is mijn speelveld. Wie komen er op de markt? Ik heb me altijd afgevraagd waarom alle meubelzaken bij elkaar kruipen op één boulevard, waarom alle goudsmeden op één bruggetje, waarom alle fruithandelaren op één straatje van de weekmarkt.

Ik denk nog even verder, terwijl ik de geselecteerde foto’s van vrijdag één voor één in Lightroom ontwikkel. Waarom koos deze bruid voor mij? Ze kent me al een hele poos, ze weet wie ik ben. Ik heb haar en haar kinderen al eens voor de lens gehad op een kwetsbaar moment van hun leven. Dat was kennelijk een mooie ervaring. Maar dat kan ik moeilijk vertalen naar bedrijfsvoering. Toch was het een waardevol moment. Dan gaat het meteen weer over het spel en veel minder over de knikkers…

Heideroosje

RenT-0293-9
winterregenboog

Ik had alles mee: een statief met flitsschoentje, zodat ik voor een dubbele belichting zou kunnen zorgen. Ik had nog nooit in de Schaapskooi geshoot, dus ik wist niet goed wat me te wachten stond. Na inspectie van de ruimte bleek mij wel dat het te krap zou zijn, als er 50 gasten bijzaten, om mijn assistent rond te laten lopen met flits en paraplu, dat zou te storend zijn. Dan maar met een enkele flitser werken. Maar eerst de hei op. Het was aan de frisse kant, maar niet vreselijk koud. Ieder sloeg een fleecedeken om en als hij of zij  voor mijn lens verscheen, straalden de ogen. De bruid zag er prachtig uit en haar dochters ook. De bruidegom en zijn zoons natuurlijk vet in pak. Het waren zeven prachtige mensen. Gelukkig had ik de nodige vragen gesteld, zodat ik snel aan de slag kon. Mijn nachtmerrie van de 40 bruidsmeisjes en de kapotte flitser galoppeerde over de heide weg. Ik voelde rust genoeg om mijn 50 mm lens af te wisselen met de 50-150 mm. Die gebruik ik voor de beroemde “CD-hoes opnamen” en kan ik snel wisselen tussen portret met mensen in de achtergrond en soloportret.

Pas als het bruidspaar hun foto’s in ontvangst heeft genomen, kan ik iets meer vertellen. Met beeld erbij. De tranen die ik vandaag zag hebben me geraakt, meer dan de stralende ogen en de glimlachende monden. Dat komt dus later… tot dan!

Bezig in de nacht

Het was vannacht weer raak! Ik ben toch bezig geweest om de flitser te proberen te herstellen. Er was maar één klein dingetjes stuk. En de bruiloft begon al. Groots en overweldigend met veertig bruidsmeisjes. Ik bleef worstelen met die flitser. Er kwam niets van de shoot terecht. Ik denk dat het te maken heeft met de spanning van het perfectionisme. Je wilt dat er niets verkeerd zal gaan. Maar dat is onrealistisch en een ontzettend hoge lat om bij te leven. Vandaag een bruiloft bij de Schaapskooi in Ermelo. Straks ga ik er heen. Alle lenzen schoon, alle statieven in de krat, alle flitsers en batterijen klaar en opgeladen. Ik heb er zin in, maar ik moet altijd even er zijn en na de eerste klikken voel ik niets meer van de spanning van vannacht. Dan loopt het als vanzelf. Mijn liefste is mijn assistent en het is bovendien Valentijnsdag. Dat voelt wel weer geweldig fijn.