Nazorg

Vanmiddag heb ik de foto’s gebracht bij Bianca Nijhuis. Zij wilde een foto van haar kinderen in een lijst in haar praktijk Huidzorg Harderwijk. Natuurlijk moest ik de lijst even zien en opmeten. Er zat een passepartout in, waardoor ik mijn bestelde foto op het formaat een witte rand moest geven om de kinderen mooi in het passepartout te laten vallen.

201705 Nazorg Fotografie 1

 

Bianca was blij met de foto en met de zorg die ik heb gehad voor haar bestelling.

201705 Nazorg Fotografie 2

Nu kan ze, terwijl ze aan het werk is, toch genieten van haar kinderen.

Advertisements

Familieshoot

FamNijhuis Li (120 van 1)

Spelen heeft zoveel vormen. Ik speel met de camera en met de compositie en de lijnen. Kinderen spelen met hun fantasie en hun handen en voeten.

FamNijhuis Li (123 van 1)

Natuurlijk kijken ze eerst ‘de kat uit de boom’. Vooral als je zo klein bent, dan moet je eerst weten wat voor vlees je in de kuip hebt.

FamNijhuis Li (124 van 1)

Dit deed me aan vroeger denken, als mijn ouders met het hele gezin naar het strand gingen. Dat zag er toen ongeveer zo uit op de foto’s:

FamNijhuis Li (126 van 1)

Zand is geweldig materiaal om mee te spelen. Maar het kan ook in je ogen komen en dan is het iets minder leuk, dus het is altijd een beetje oppassen geblazen.

FamNijhuis Li (121 van 1)

In het bos kunnen we ook stapelen, het enige gevaar zijn daar de grote rode bosmieren, die je echt in je bil kunnen bijten (en niet de krokodillen).

Kleinzoon

Mooi weekend met mijn man, zoon, schoondochter en kleinkind. Gelukkiger momenten kan ik me niet voorstellen, dan dat ik tijd met hen doorbreng. Zij maken dat mijn hart steeds meer wordt opgerekt. Mijn zoon pakte mijn camera uit de handen en schoot een plaatje van het geluk dat ik voel als ik in gesprek ben met mijn kleinzoon. Dit is wat ik mijn klanten ook zo graag wil geven: het geluksgevoel dat je steeds weer ervaart als je het beeld ziet van die momenten samen, van verbinding, beleven, gesprek en uitwisseling van veel meer dan woorden. Als de tijd stilstaat en je gewoon met je familie bent, zelfs samen zwijgen kan goed zijn. Of een luier verwisselen terwijl je over treinen, auto’s en vrachtauto’s praat. Dat onnoembare geluk, dat onuitsprekelijke gevoel dat hier op aarde een stukje van de hemel zichtbaar is.

JW J (53 van 62)k
samen

Ik verwonder me opnieuw over de ontwikkeling die een mens doormaakt en hoe wonderlijk een mens in elkaar zit. Hoe bestaat het dat je het ene moment een paar uren oud frommeltje in je armen hebt en het andere moment zegt dat frommeltje: “oma, trein kijken?” Hoe bestaat het toch dat mijn hart en gedachten vloeibaar worden als ik in die bruine kijkers kijk en zijn honger naar avontuur en samenzijn zie? Ik het fluweel van zijn oren voel en hem zo verwonderd zie opkijken: “Wat doe je toch, oma?”

Misschien heb ik dat wel voor op al die jonge, gedreven fotografen. Ik heb niet zoveel met kunstzinnigheid en photoshop, maar weet wel hoe het werkt als je een foto van je dierbaren op de koelkast hangt of op je screensaver hebt. Ware schoonheid is niet te maak, maar is te zien en te genieten in het beeld van de verbinding met andere mensen.

Een weekendje met Jip

Jip is twee jaar. Zijn ouders gingen een weekend weg. Dus mogen Jaap en ik bij hem zijn. Natuurlijk heis ik mijn fototas op mijn rug. Ik wil het helemaal meemaken, maar ik wil het ook allemaal wel vastleggen. Dat is een beetje een strijd. Jip wordt steeds bewuster van de dingen om zich heen, dus ik geloof niet dat ik nog ongemerkt foto’s kan nemen. Het is vrijdagmiddag, vlak na het slaapje en Jip geeft kikker een druifje, omdat ik zeg: “Mag kikker ook een druifje?” Eigenlijk wil Jip alles zelf opeten, want eten is altijd al zijn hobby geweest.

Jip (7 van 80)k
Kikker komt er maar bekaaid af. Druiven zijn ook zo lekker!

Deze foto nam ik met mijn 50 mm lens en omdat de ramen van de flat heel groot zijn, is het tegenlicht overweldigend. Ik moet moeite doen om voldoende scherpte in het beeld te krijgen en toch de beweging van zijn hand te pakken. Kleine kinderen zijn zo snel! Kikker zit gelukkig stil, die kan aardig scherp in beeld gebracht worden.

Op de kinderboerderij zijn Jips reacties ook weer heel anders dan een tijd geleden. Voorheen ging hij rustig tegen een grote geit aanzitten om zijn warmte te voelen. Nu vindt Jip het eng om de dieren die even groot zijn als hijzelf te aaien. Een klein geitje, dat gaat, maar wel pas als ik het voorgedaan heb en het dus veilig lijkt te zijn om het te doen.

Jip (12 van 80)k
“Baby” zegt Jip. Hij kan nog niet begrijpen dat er kleinere soorten zijn en grotere soorten.

Dat laatste blijkt vooral als hij samen met een kind dat een half jaar jonger is dan hij op een wipkip zit. Ook dan zegt hij “baby”, maar Jip is gewoon van het grotere soort, al kijk je alleen al naar zijn opa in verhouding tot de moeder van het ‘vriendje’.

Jip (43 van 80)k
Het kindje houdt zich goed vast, want door Jips formaat en gewicht gaat de wipkip nogal te keer.

Er is een klein waterpark op de kinderboerderij. Dat is altijd leuk, ook al is het winter.

Jip (52 van 80)k
De zwengel is zwaar, maar Jip houdt vol.

Het meisje vraagt zich vertwijfeld af, wanneer zij nou eens mag zwengelen. Als Jip het heel interessant vindt, slaat ze haar ogen op naar de hemel: “mannen!”

Uiteindelijk ontdekt de glijbaan opnieuw en daar lijkt Jip zijn eindbestemming te hebben gevonden. Onvermoeibaar klimt hij naar boven en roetsjt naar beneden, holt naar het trapje en klimt weer naar boven…

Jip (64 van 80)k
Eng trapje, maar Jip is zelfverzekerd en niet te houden. Focussen, dat kan ie!
Jip (70 van 80)k
Weer een herinnering in mijn hart opgeborgen, die waaiende haren, en die gelukzalige glimlach.

Ik kijk alweer uit naar de volgende oma-kleinzoon momenten. En ik hoop dat hij het niet erg vindt, dat ik zo vaak mijn camera pak om herinneringen te bouwen, om na te genieten, om op mijn koelkastdeur te plakken.

Jip (34 van 80)k
Hij heeft mijn hart gestolen en ik wil hem nooit meer terug.

De tijd gaat zo snel, steeds zijn er nieuwe ontwikkelingen. Ik zou wel willen roepen naar alle opa’s en oma’s: “Neem altijd je camera, telefoon, tablet mee als je dingen onderneemt met je kleinkinderen, geniet en schiet!”

Even terugkijken

Wstrnk (24 van 59)k
Familie

Bovenstaande foto was voor mij één van de juweeltjes van afgelopen tijd. De onverwachte diepte die de boslaan achter dit gezin aan de foto meegeeft is typerend voor hun vreugdevolle levensstijl. Geen familieleven verloopt zonder botsingen en groeipijnen, maar het is in deze tijd bijzonder als een stel zijn 25 jarig jubileum kan vieren, samen met hun kinderen met hun (aanstaande) partners. Daarom ben ik altijd ontzettend blij als ik daarvan even getuige kan zijn. Ik pik wat mee van de humor onderling tijdens de shoot. Van al het zorgen is alleen de wijsheid en de raad overgebleven. Deze jonge mensen hebben de weg gekozen die hun ouders zijn voorgegaan, de weg was lang en waarschijnlijk niet altijd even geplaveid, maar er is hoop als families zo’n diepe verbondenheid kennen. Ik vind het super als mensen die verbondenheid met elkaar vieren en willen vastleggen.

Het allerkwetsbaarste

Om op het allerkwetsbaarste moment in iemands leven betrokken te mogen zijn, is een voorrecht. Dat voorrecht mag ik af en toe hebben. Mijn vak is een droom, een echte droom die werkelijkheid is. Wanneer stapt een mens de intieme sfeer van de slaapkamer van iemand anders binnen en is dat helemaal gepast? Wanneer ervaar je de grootste zuivere liefde?

een week oud
een week oud

Ik moest op het hoge grote bed klimmen om hem te kunnen fotograferen in het namiddaglicht dat net op zijn wangetje viel.

B (25 van 9)
contact met de vader

Het is ongelooflijk hoeveel zo’n kleine baby oppakt en volgt van wat er gebeurt. Iedere keer als ik even een beeld op mijn camera checkte, glimlachte hij. Alsof hij het wist, dat ik niet meer in shootpositie lag! Tot drie keer toe. Hij gaf alle glimlachjes aan zijn vader.

glimlach
glimlach
het is nu klaar met die paparazzikliks
het is nu klaar met die paparazzikliks

Hij keek me recht aan en het was alsof hij met zijn hand gebaarde: “en nu weg, weg!” Tsja, een uurtje is zo voorbij. Het werd tijd om uit te rusten. Dág, kleine lieverd. Je bent een zegen. Je bent een wonder. Dankjewel, dat ik op zo’n kwetsbaar moment van je leven even bij je mocht zijn.

 

spelletjes

Toen ik basisschoolkind was, waren er maar 6 klassen. Groep 1 en 2 waren een andere school: de kleuterschool. Groep 3 heette bij ons klas 1. Als we uit school thuis kwamen, elke middag om een uur of vier, dronken we wat en gingen meteen weer naar buiten om daar te spelen. Als er genoeg kinderen in de straat waren, dan tekenden we een grote cirkel op straat met krijt en verdeelden dat in stukken. Vervolgens gingen we allemaal met één voet in ons eigen stuk staan en riep iemand: ik verklaar de oorlog aan… en gooide een bal in de lucht en riep hij of zij een naam. Dan moest diegene die werd geroepen heel snel de bal pakken, terwijl iedereen hard wegrende en zich probeerde te verstoppen achter de rij auto’s in de straat. Als degene die de bal had iemand met de bal wist aan te raken, door te gooien, dan mocht hij een voet in het land van die persoon zetten en dan werd er om zijn voet een krijtstreep getrokken. Zo veroverde de aanvaller met de bal land bij iemand anders. Het spel kon heel lang doorgaan, tot mijn moeder onze namen riep en dat het eten klaar was.

Mijn broers deden ook landje-pik met een zakmes. Ze mochten geen zakmes, maar ze hadden er toch één. Dan tekenden ze met een zakmes een groot vierkant in het zand en verdeelden dat in tweeën. Twee tegenstanders mochten dan om de beurt het mes in het land van de ander gooien en zo het mes stond, zo werd er een streep getrokken en werd het land aan het eigen land toegevoegd. Ook dat spel kon heel lang doorgaan.

Ik vond die spellen heel spannend, maar het duurde lang voordat ik daaraan mee mocht doen, want ik was de jongste van de familie en ongeveer van de hele straat, althans dat voelde zo. Dus ik hield me met andere meisjes bezig met knikkeren, touwtje springen en elastieken. Dat elastieken was heel apart, dan ging je tegenover iemand staan, met een paar meter ertussen en je had samen een lang elastiek om je benen. Een derde persoon ging dan met die twee elastische stukken allerlei figuren maken met de voeten, en soms ook met de handen. Hoe ingewikkelder, soms letterlijk, hoe meer punten je kreeg. Dat kon je ook alleen doen, met een touwtje en je handen. Ik kon een vuurtoren maken en een kop en schotel, en ook een schip. Je kon ook een knoop in het midden van een dubbele draad laten hangen en dan laten draaien, als je dan aan het draad trok, dan begon de knoop te zingen. We maakten ook onze eigen mondharmonica met vloeipapier om een kam heen, alleen kon ik er niet goed tegen, want mijn lippen begonnen vreselijk te jeuken als ik er werkelijk geluid uit kreeg.

Net als nu waren er op het schoolplein tijden van knikkeren en tijden van andere spelletjes. Ik heb ook een tijd met een tol en een zweep gelopen. Dat was heel leuk, dan kon je de hele weg naar school een tol draaiende houden door hem steeds een klap met de zweep te geven. Als je hem de stoep op kon laten springen was je echt heel goed.

Ik kan me herinneren dat we iets soortgelijks ook binnen deden. Met de raderen die uit een kapotte mechanische wekker kwamen. We draaiden de raderen als tolletjes op een stenen bord en deden wie het langst een radertje kon laten draaien. Dat was soms heel spannend en het draaien van de tolletjes gaf een mooi zingend geluid.

twee radertjes uit een mechanische wekker
twee radertjes uit een mechanische wekker

Op de zomeravonden waren mijn broers en zussen heel lang aan het badmintonnen in de straat, soms konden ze langer dan 100 slagen de shuttle in de lucht houden. Dat heb ik nooit gered. De 100 was een soort magische grens. Het was geweldig als je die passeerde. Ik kwam zelfs niet eens aan die grens samen met iemand anders. Ik was er niet zo goed in om de shuttle in de lucht te houden.

Het speelgoed in mijn jeugd

Toen ik kind was had ik geen speciale knuffel of een speeltje waar ik niet zonder kon. Ik kan me heel goed herinneren dat ik een pop kreeg. Ze was zwart met een rieten rokje en een kralenketting van allemaal kleurtjes. Die pop heeft geen lang leven gehad. In mijn beleving is ze maar een dag intact gebleven. Mijn broers vonden het leuk om hoofden af te hakken en benen uit te draaien en armen te confisqueren. Ik huilde en schreeuwde, denk ik. Maar hoe het afgelopen is, weet ik echt niet. Hoe ik aan onderstaande pop ben gekomen weet ik niet goed. Ik herken de pop niet eens. Ik weet ook niet hoe lang ik er mee gespeeld heb.

met pop
met pop

Dit is wel een moment waarvan ik me kan herinneren dat hij volledig in scene is gezet. Iedereen moest om het orgel gaan staan en meezingen. Volgens mij kwam er totaal geen geluid uit mijn broers mond en vond hij het geweldig om zo op de foto te komen. Mijn zus speelde wel echt. Ik moest zo lachen! Ik kan me echt niet herinneren dat we met zijn allen bij het orgel zongen. We zongen wel echt als mijn vader ons naar bed bracht en zijn mondharmonica tevoorschijn haalde. Ik vond het zo mooi als hij speelde!

Ik speelde binnen met blokken en buiten met water of wat er voor handen was en dat was eigenlijk niet veel. Ik kan me een dag in de zomervakantie herinneren, dat mijn broer een ongelooflijk waterpark had gebouwd en ik daar enorm van genoot. Hij had de hele keuken leeggehaald en slangen met trechters en pannen en teilen verbonden. Op die dag ontdekte ik, dat als je aan een slang zoog en het andere einde hangt in het water, dat het water dan begint te stromen.

Later ontdekten we de speelgoedwinkel en mijn broer die een enorm goede spaarder was, kocht er een racebaan met twee auto’s. Die auto’s hadden twee metalen lipjes onder hun carrosserie, die raakte aan een metalen spoor in de baan en ze konden op afstand bestuurd worden als je de knop op je bestuurderskastje indrukte.

Mijn broers spaarden speldjes, die kreeg je bij van alles en nog wat. Herinneringsspeldjes en speldjes die over een product gingen. Ze prikten ze op een prikbord met vilt. Ik spaarde postzegels. Maar ik wist niet hoe ik dat het beste aan kon pakken. Toch heb ik er wel wat geld aan uitgegeven en een mooie map vol gehad.

Namen

Ik kreeg twee namen: Frederika Jacoba. De eerste was van een tante van mijn moeder. Misschien vond ze haar wel heel aardig. De tweede van een ongetrouwde zus van mijn vader. Het was zielig als je niet trouwde, dus was het belangrijk dat er iemand in de familie naar je vernoemd werd dan had je toch een soort van kind. Die tante heeft mijn oma verzorgd tot ze stierf. Jarenlang lag die oma op bed omdat ze niet meer kon lopen. Zo erg waren haar knieën versleten. Ze had veel gewerkt in haar leven en voor haar gezin van 13 kinderen. Alles heeft ze gelopen, ik kan mij niet herinneren dat ze ooit fietste. Ik ken haar nog wel van heel vroeger, ongeveer in de tijd waarin deze foto werd genomen. Op zaterdagmorgen deden we de was voor de hele week. Ik geef hier mijn oudste zus een paar knijpers aan. De zus daaronder is serieus aan het ophangen en mijn moeder kijkt lachend om. Ze lachte heel veel. Ze had altijd woordspelletjes en hield van allerlei puzzels. Ze vlocht ‘s morgens vroeg twee lange vlechten een de zijkanten van haar hoofd en sloeg ze dan naar de andere kant en speldde ze vast. Ik vond het mooi staan.

de was op zaterdag
de was op zaterdag

Op zaterdagmiddag gingen we dan naar mijn oma, de moeder van mijn vader en ik kan me een moment herinneren, dat we de poort aan de achterkant van haar huis binnengingen en dat ze daar stond, naast de rookton. Die geur zal ik nooit vergeten, de geur van gerookte vis. Daarom houd ik zo van kampvuren, denk ik. Ik zag de spiesen hangen met allemaal vissen aan één spies. De spies was dwars door hun kop gestoken. Ik kan me nog herinneren dat mijn vader mijn oma begroette en iets van waardering zei over het vis roken. Mijn oma woonde naast een kaasfabriek. Die rook naar ultra vieze sokken, echt super walgelijk.