De reus van de overkant

Ergens nadat ik thuisgekomen was na de morgen drong het tot me door, dat ik steeds een indringend kettingzaag geluid hoorde en dat dat al begonnen was voordat ik het huis verliet. Ik stapte de deur weer uit om te zien, wat er aan de hand was. O, nee toch! De in de nazomer door de bliksem getroffen reus aan de kant van de vijver werd bewerkt. Heel erg verwerkt. Steeds als de mannen een aantal stammen hadden weg gezaagd begonnen de mannen op de grond met een andere kettingzaag er blokken van te maken, die ze vervolgers in de versnipperaar stopten. Die spuugde een stroom gele snippers in een enorme puinbak, die voor dat doel was neergezet. Gezien het formaat van de puinbak, was het waarschijnlijk wel de bedoeling om de boom te elimineren. Deze grote reus! Zou hij ziek zijn? Zou de bliksem zijn kern hebben geraakt? Hij droeg altijd duizenden spreeuwen als die in wolken over de wijk vlogen en daar even neerstreken. Of ‘s avonds daar hun hangplek kozen. Hij was een baken voor trekvogels die er kwamen uitrusten. Dezelfde boom waar vrienden van mijn zoon een te gekke persiflage maakten van een Barbie song clip met “come on Barbie, let’s go party”. De reus die als het ware Stadsdennen bewaakt, hoger reikend dan welke boom of gebouw ook in de omgeving. Ik pak mijn camera. Ik ben eigenlijk al te laat, want de kaalslag is al behoorlijk ver gevorderd.

houtpulp uit de pijp
houtpulp uit de pijp

Oh oh! Ik vind het pijnlijk om te zien hoe de ene tak na de andere, die stuk voor stuk zo dik zijn als een normale boomstam, naar beneden komt. Ik besluit als buurvrouw van de overkant, niet dichterbij te komen, overigens zie ik dat de mannen volgens een strikt protocol werken. Geen ‘grondman’ komt in de buurt als de mannen in de kruin bezig zijn, wat ze ook doen. De mannen in de kraan doen helemaal niets wanneer de mannen beneden de dikke stammen in plakken zagen en naar de versnipperaar dragen en direct verpulveren. Ik kies voor een totaalplaatje. Dat gaat tegen de fotografie wet in. De boom vangt de blik, maar het ging mij om die spuitmond met gele houtpulver. Ik heb geen zin om weer naar binnen te gaan en stel me tevreden met het totaalplaatje. Ik weet dat ik er misschien spijt van ga krijgen. Maar om het dan helemaal goed te doen, zou ik mijn telelens moeten pakken en mijn positie moeten veranderen en ernaar toe lopen om dat spuitende hout beter in de picture te kunnen krijgen. Ik blijf toch maar aan deze kant van de vijver, want de mannen zijn toegerust met allerlei veiligheidskleding, ik waag me dus niet dichterbij.

gigatakken
gigatakken

De mannen werken zich in het zweet en weten van geen stoppen. Eerst moeten ze door het bos weer bomen kunnen zien, heb ik het gevoel. Ik kies ervoor om de vallende tak te laten spiegelen in het water en wacht tot ze een grote te pakken hebben. Mijn camera had een fractie later moeten ontsluiten, want nu is de tak wel los van de boom, maar hij lijkt nog onder het bakje te hangen. Weer stel ik mezelf tevreden, ik heb er een beeld van, ook al is het niet helemaal perfect.

Zoveel werk!
Zoveel werk!
de straat is afgezet, er mag niemand langs
de straat is afgezet, er mag niemand langs

‘s Avonds als het tijd is om naar huis te gaan staat er nog maar een iele slungel, hij heeft bijna niets meer om het lijf. Het voelt naakt en kwetsbaar. Heel kwetsbaar. Misschien is hij al gestorven… van verdriet en pijn. Ik hoop het. Ik loop naar binnen om toch mijn telelens te pakken, als ik niet dichterbij kan komen, zie je ook niet hoe gigantisch die reus eigenlijk is, hoewel het bakje en de mensen maar klein zijn tegen de boom. Door met de telelens een opname te maken krijg ik beter een indruk van de hoeveelheid werk die de mannen nog te verrichten hebben, wat een boom! Eronder heb ik de camera op het juiste moment kunnen laten sluiten, de tak stort precies tussen boom en het dak van de achterliggende flat naar beneden. Ja, dat is veel mooier zo! Het silhouet van de mannen duidelijk in het bakje, het is of de ene man de tak nastaart, of hij goed terecht komt.

kaalgeplukt en op weg om te sterven
kaalgeplukt en op weg om te sterven

Dan komt het zonnetje boven het dak van de flat onder de wolken tevoorschijn. Ik richt mijn lens tegen de zon in en weet dat ik zonnevlekken ga krijgen in het beeld. Dat vind ik interessant om mee te experimenteren. Ik zie het licht weerkaatst on de wateroppervlakken en wacht weer op een moment dat er een tak naar beneden komt. Het is nog steeds lastig in te schatten: zodra de zaag stopt, komt de tak naar beneden, ik ben weer iets te snel, het had fraaier geweest als ik hem in die zonnevlek had gekregen. Maar toch een mooi plaatje van onze vijver met die wolkenpartijen er zo boven. Toch lastig om dit hele proces goed vast te leggen. Soms vertelt één opname het hele verhaal en soms moet je met verschillende opnamen een verhaal vertellen.

Vlak voordat de mannen besluiten dat het genoeg is geweest, ga ik ook naar binnen. De zon scheen wel even, maar ik voelde me niet blij. Wat een misère en dat in mijn eigen laan. Ik heb het er koud van gekregen. Misschien ligt er aan de overkant nog een blok van een van de takken om van de zomer in onze vuurkorf verbrand te worden. Dat lijkt me een waardig symbolisch einde. Arme reus, ik zal je missen.

Advertisements

Neem je morgen ook even je camera mee?

Heel veel fotografen steigeren bij dit soort opmerkingen. “Ach, jij fotografeert zo leuk, dat doe je toch wel even?” Elke fotograaf zit anders in elkaar en maakt zijn eigen uitzonderingen bij wel of niet betaald werk. Degenen die ervan moeten leven, zullen te allen tijde professioneel te werk gaan en een passend antwoord geven, als: “Dat is goed, en ik stuur je dan morgenavond ook direct even de factuur, goed?” Zodra ik als professional uitzonderingen ging maken, moest ik daar goed over nadenken. Waarom laat ik sommige vrienden wel betalen en andere vrienden niet? Er zijn mooie vormen om mijn motieven in te gieten, zoals bij de Superopkikkerdagen. Dat is makkelijk, dan lever ik mijn tijd en talenten voor een paar dagen per jaar puur voor het goede doel. Minder makkelijk is het als iemand mij mijn diensten vraagt op een gelegenheid waar ik zelf bij uitgenodigd ben. Wil ik die ander een extra plezier doen, wil ik wel werken als ik eerst gevraagd ben om een feest mee te vieren, wat wil ik eigenlijk zelf?

Deze week was makkelijk om over te besluiten. Eerst kreeg ik de opdracht van een jarige om haar vriendinnen te shooten. Op haar eigen verjaardag geeft zij nog het liefst iets weg! De vreugde van haar vriendinnen is haar cadeau. Ik bewonder dat in haar. Volkomen onbaatzuchtig bouwt zij een prachtig tegoed op bij haar vriendinnen. Zij bouwt op een bijzonder mooie manier aan relaties. Dat is ook iets om te overwegen in je eigen blijvende relaties als fotograaf. In hoeverre wil je graag iets geven omdat het een onbetaalbaar tegoed toevoegt aan die relatie. En dan denk ik puur aan de mensen die werkelijk mijn hart kennen, met wie ik vaak optrek.

Toen vroeg één van die vriendinnen of ik wat wilde shooten op het verrrassingsfeestje dat zij voor de jarige hadden voorbereid. Dat is puur een vriendendienst en die wil ik graag leveren. Het vormde ook zo’n mooi vervolg op die vriendinnenshoot, hoewel het weer heel andere kwaliteiten van mij vraagt. Ik vind feesten over het algemeen niet erg boeiend en ik weet nooit zo goed wat ik ervan moet vastleggen. Foto’s van grote groepen mensen zijn niet boeiend om naar te kijken. Kleine details kunnen juist een deel van de herinnering worden. Dus ik ga dan een beetje aan de slag om eerst maar de emoties vast te leggen. En ja, de tranen van de verrassing heb ik in één foto echt goed kunnen vangen, de verbazing en de lol ook. Bovendien heeft het me weer één van die juweeltjes opgeleverd, die altijd wel meekomen als je mensen vastlegt, die feestvieren.

diepgaand overleg
diepgaand overleg

Bij zo’n foto kun je van alles bedenken. Ik kan er zelf echt lang naar kijken en bedenken dat het de eerste bladzij van een boek zou kunnen zijn, een verhaal dat zich ontrolt. Je ziet die middelste kijken. Dat ene oog, waakzaam. “Horen anderen wat we zeggen?” Je aandacht wordt erdoor gevangen. In die blik zit bedachtzaamheid, snel nadenken binnen het overleg, beducht op de omgeving. Prachtig vind ik dat!