herfst

Vandaag is de rush van de afgelopen tijd een kalme rust geworden. Ik was in de gelegenheid om een nieuw zoomobjectief op te halen bij de winkel en even daarmee rond te lopen. Ik ben blij met dit zoomobjectief.

herfstgloed

Het maakt dat ik me weer helemaal compleet voel toegerust voor het werk.  Het herfstlicht is prachtig om bij te fotograferen. Ook al miezert het wat, het heldere geel van dit blad trok mijn aandacht.

Zo staat er dat mensen kunnen stralen te midden van de heersende duisternis. Nu dat is op een dag als 31 oktober wel nodig.

Advertisements

Beekhuizerzand

Vanmorgen was ik samen met mijn vriendin op het Beekhuizerzand. Geen camera mee, natuurlijk. We wisten namelijk niet zeker of we nog wel zouden fietsen, want het zag er buiten niet zo rooskleurig uit. Uiteindelijk constateerden we via de buienradar, dat we wel een paar uur konden gaan. Het was prachtig! Gigantische wolkenluchten en mooie bomen. Het zand dat al weer begroeid raakt met natuur, de bossen, de heerlijke geuren om met grote teugen in te ademen. We genoten zo erg en dus had ik spijt dat ik mijn camera niet bij me had. Ik kan het gewoon niet laten, je blijft kijken met dat ‘oog’. Het fotografen-oog. Dan maar met mijn mobieltje. De camera ervan is prut, zegt Jason. Toch doe ik het dan maar met wat ik heb. Ik moet het vastleggen, die schoonheid, de pracht.

Beekhuizerzandboom
Beekhuizerzandboom

De lijnen in het beeld, de diagonaal en de horizon. De diepte, de indruk, de kleuren. Ik kan niet anders, het gaat om het idee van meenemen in je hart wat je ogen zien. Het terugwillengenieten. De sfeer van samen een jaar lang hard gewerkt te hebben met zijn tweetjes om het huis een beetje schoon te houden en dat te vieren met een spelletje en een fietstocht. Het genieten van het gave samenzijn en het nooit uitgepraat raken. De uitdaging die er ligt in het zo verschillend zijn en elkaar zo diep waarderen om het verschillend zijn. Dat alles zit in deze ene boom op de zandverstuiving. Het geluk dat ik heb met zo’n vriendin.