Het allerkwetsbaarste

Om op het allerkwetsbaarste moment in iemands leven betrokken te mogen zijn, is een voorrecht. Dat voorrecht mag ik af en toe hebben. Mijn vak is een droom, een echte droom die werkelijkheid is. Wanneer stapt een mens de intieme sfeer van de slaapkamer van iemand anders binnen en is dat helemaal gepast? Wanneer ervaar je de grootste zuivere liefde?

een week oud
een week oud

Ik moest op het hoge grote bed klimmen om hem te kunnen fotograferen in het namiddaglicht dat net op zijn wangetje viel.

B (25 van 9)
contact met de vader

Het is ongelooflijk hoeveel zo’n kleine baby oppakt en volgt van wat er gebeurt. Iedere keer als ik even een beeld op mijn camera checkte, glimlachte hij. Alsof hij het wist, dat ik niet meer in shootpositie lag! Tot drie keer toe. Hij gaf alle glimlachjes aan zijn vader.

glimlach
glimlach
het is nu klaar met die paparazzikliks
het is nu klaar met die paparazzikliks

Hij keek me recht aan en het was alsof hij met zijn hand gebaarde: “en nu weg, weg!” Tsja, een uurtje is zo voorbij. Het werd tijd om uit te rusten. Dág, kleine lieverd. Je bent een zegen. Je bent een wonder. Dankjewel, dat ik op zo’n kwetsbaar moment van je leven even bij je mocht zijn.

 

Nu echt de laatste shoot

Onverwacht kwam er een opdracht naar mij toe. Een lieve vriendin haar dochtertje was al in haar buik gestorven. Wat een vreselijk eind van 2014 voor deze vrouw, voor dit stel, voor dit gezin, voor deze familie. Toen ze het bericht naar mij stuurde, kon ik natuurlijk niet anders dan huilen. Natuurlijk gaan mijn gedachten dan terug naar het moment dat wij Eljosha moesten loslaten en haar lichaam in de aarde lieten zakken. Ik wilde deze lieve vriendin een hug geven, de herdenkingsdienst en de begrafenis zouden niet ver weg zijn. En zo gebeurde het dat ze mij vroeg of ik het wilde vastleggen, want één van de dochters wilde niet mee naar de begraafplaats. Als zij het later dan toch nog wilde zien, zouden er dan in ieder geval foto’s zijn. En zo ging ik vanmorgen echt de laatste shoot van het jaar maken. Wat een bijzondere en verdrietige afsluiting van dit jaar. Toch ook heel mooi, want ik hoorde en zag in alles wat gebeurde de hoop op God, dat dit lieve kleine meisje naar Hem toe is.

Veilig in Jezus' armen
Veilig in Jezus’ armen

We zongen en geloven met heel ons hart dat dit kleine meisje zo klein als ze is, veilig in Jezus’ armen is aangekomen en dat Hij voor haar zorgt.

Laatste shoot van het jaar

Het was vandaag ontzettend leuk om bij een neef en zijn vrouw op bezoek te zijn en hun kleintje op de foto te zetten. Alles meegenomen: mijn sinaasappelkist met schapenvacht. De baby is vijf maanden en wat een schatje! Hij begrijpt al dat iedereen hem gewoon lief vindt en lacht blij terug bij elk contact. Toch is de camera zo’n aandacht vreter die niets zegt om hem aan het lachen te maken. Dus Jaap doet van alles om mij heen om zijn aandacht te vangen en een reactie uit te lokken. Uiteindelijk is de aandacht verslapt en zit hij lekker bij zijn papa op schoot. Nu, die weet hem echt te vermaken. Wat een prachtig gezicht!

gewoon stralen van geborgenheid
gewoon stralen van geborgenheid

Natuurlijk zijn de foto’s op zijn buik op de schapenvacht de foto’s die waarschijnlijk aan de muur komen te hangen. Ach, als je de baby in zijn ritme volgt dan komen er vanzelf wat juweeltjes uit.

7,5 maand oud

Vandaag ging ik bij Jip op bezoek en ik mocht gelijk ook even oppassen. Dat is leuk, want dan heb ik hem helemaal voor mijzelf. Ik ben helemaal verbaasd van wat er in ruim een maand kan gebeuren! Dit kleine mannetje lijkt me nog ondernemender dan zijn vader, hoewel ik me niet alles meer herinner van die eerste levensmaanden. Zeveneneenhalve maand oud, wat ben je dan eigenlijk? Ik ben helemaal onder de indruk van de werkmentaliteit van mijn kleinzoon. Ik legde hem even op de grond en sprak met hem af dat hij keurig in de lens ging kijken en dat het niet lang zou duren. Nou, daar kwam weinig van in, want hij zag de roze sneakers van mijn schoondochter en kon zijn ogen er niet van afhouden. Hij tijgert er op af, komt klem te zitten onder een stoel, kijkt af en toe om of oma het allemaal nog wel goedvindt… Hij is zich zeer bewust van de mensen om hem heen en wil de wereld vastbesloten en grondig verkennen. Wat een man!

naamloos-0142-5k
“Die roze schoen, ik moet hem hebben!”

Observeren is één ding. De observatie vastleggen is van een totaal andere orde.

naamloos-0147-5k
“Hoe zal ik dat eens aan de steel steken?”

Hij probeert te onderhandelen en te kijken of ik zo goed ben om hem te helpen.

naamloos-0143-5k
Ah, toe…
naamloos-0111-5k
“Smaakt niet slecht, oma!”

Jip

Vandaag bezocht ik Jip, mijn eerste en enige kleinkind, speciaal om hem op de foto te kunnen zetten. Het gevoel dat ik erbij heb, is zo totaal anders dan bij een klant die met zijn of haar baby op de foto wil. Ik wil rekening houden met zijn ritme en hem niet overstuur maken met mijn activiteiten, toch wil ik ook dat hij het plaatje van de week wordt. Ik wil een mooiere foto, maar ik wil niemand overvragen. Dus rustig afgewacht, wanneer hij geslapen had, verschoond en verzadigd en wakker genoeg is om te reageren. Ik merk dat hij totaal is afgestemd op de verschijning en de geluiden van zijn ouders, hij reageert geweldig op wat zij zeggen of doen. Hij kan een superfijn ritseltje volgen en reageert er op, maar het mooiste is als hij bij zijn moeder is, dan trekt hij alle smoeltjes om met haar te praten, te lachen en te laten weten hoe leuk hij haar vindt. Ik heb er ongelooflijk van genoten.

naamloos-0048-5h
Intens gesprek.

Wat een ongelooflijk groot verschil is het nu al tussen een pasgeborene en een baby van twee maanden. Het lijkt wel of het me veel meer opvalt, dan toen ik zelf kinderen had, hoe snel die ontwikkeling gaat.

naamloos-0036-7h
Jip. Hij ervaart irritatie, honger, liefde, vreugde, verzadiging, onvrede, warmte, geborgenheid en reageert erop.

Geborgen

Met de komst van Jip leer ik weer een nieuw aspect in de fotografie. Hij is mijn kleinzoon en je denkt dan dat je je gang wel kunt gaan, dus je helemaal kunt uitleven. Maar niets van dat al!  Jip wordt beschermd als het kostbaarste kleinood. Mijn eigen zoon zegt: “Toen u de vorige keer flitste, is Jip heel onrustig geweest, dat wil ik niet weer meemaken, dus: geen flits!” Fijngevoeligheid en het nodige lef om toch mooie opnamen te maken van dit prachtige mannetje strijden hier met elkaar. Gelukkig gaan de lichtgevoeligheid van mijn objectief samen met mijn fijngevoeligheid en zijn de ISO-mogelijkheden tegenwoordig opgerekt en beter.

Jip-0033-1
Jip voelt zich veilig in de draagzak bij zijn mama.

Hij is nu precies een maand en omdat de ontwikkeling van een baby supersnel verloopt (vooral als oma druk is), heb ik me voorgenomen om met Jip af te spreken, zo vaak als mogelijk is. Bij elke fotoshootafspraak vraag ik me af of de route in de buurt van Jip ligt. Ik wil mijn schoondochter ook nog gaan voorbereiden op de klassieke studiomogelijkheid van ‘baby op schapevelletje in ruwhouten sinaasappelkist’. Maar ja, dan moet hij tegen die tijd flitsbestendig zijn.