Profielfoto

Het fenomeen profielfoto is op mijn pad gekomen. Natuurlijk waren er al klanten die alleen voor een profielfoto kwamen, maar voor een avond in april ben ik uitgenodigd om over de profielfoto te komen praten op een ondernemersbijeenkomst. Natuurlijk heb ik al heel veel ideeën over dé profielfoto, maar toch had ik behoefte om er meer over te lezen en wat kan ik beter doen dan te rade gaan bij mijn collega-fotografen die daar uitgebreid over hebben geschreven. Prachtig om mijn kennis zo aan te vullen. Het mooie van die kennis is, dat ik steeds enthousiaster wordt over het fenomeen. Die eerste indruk kan zo bepalend werken! Allemaal do’s en don’ts kwamen op langs en het mooie is, dat ook de profielfoto ondanks de don’ts niet ontkomt aan trends en ontwikkelingen. Maar wat het meest naar voren komt is, dat over het algemeen iedereen een glimlach op prijs stelt. Een echte glimlach op prijs stelt.

Only by Grace
Only by Grace

Natuurlijk zijn er technieken om die “echte” glimlach te maken, door bepaalde spieren aan te spannen. Toch vind ik vaak dat de latere profielfoto’s in de serie beter uitpakken, dan de eerste paar. We zijn dan al een tijdje bezig. De klant om te acclimatiseren en ik om de belichting zo optimaal mogelijk in te stellen. Dat vertel ik dan ook aan de klant en altijd ontstaat er een wisselwerking waarin humor een belangrijke rol heeft. In bovenstaande profielfoto vind ik dat de diagonale lijn, het beeld van de ontspannen ontmoeting, benadrukt. Ook al is een ontmoeting, ook digitaal, zakelijk, het moet ontspanning en licht geven. Dat trekt aan om verder te kijken. Ik ben blij met deze klant. Goede kleuren gekozen om aan te trekken. Kleuren die haar huid en oogkleur versterken en ondersteunen. Een mooie vrouw door die oogopslag en die hartelijke glimlach. Ik hoop dat door deze profielfoto haar cliëntenbestand mag uitbreiden en ik weet zeker dat wat haar profielfoto belooft ook beleefd wordt in haar praktijk.

Advertisements

Blue Monday

Het is vandaag een heerlijke dag! De lucht is blauw. De kou is blauw. Zelfs de druifjes in mijn tuin zijn al blauw. Dat mocht nog niet, maar december was zo warm dat ze besloten om naar boven te groeien en in januari de eerste bloeiers te zijn. Wat een lente!

BD (1 van 1)k
blauwe maandag druifjes

Vanmorgen weer bij mijn vriendin Saskia geweest, zoals zij vorige week maandag bij mij was. Meestal boenen we wat, maar deze eerste twee werkmaandagen hebben we gekletst en computerdingetjes gedaan. Ik denk dat we vanaf volgende week wel weer gaan poetsen. Deze blauwe maandagmiddag ben ik even naar buiten gelopen voor een paar stralende zonlicht shots van deze aparte lentewinter. Daar word ik best vrolijk van. Eenmaal weer binnen werd ik toch een beetje stil door het lezen van een opmerkelijk artikel met de openingszin: Is bedelen werk? Na deze zin werkte de auteur dat zo knap uit, waaruit bleek dat bedelen wel degelijk een heleboel inspanning vergt. Je moet concurreren met anderen, je moet een goed verhaal verzinnen, je moet een goede plek hebben, je moet je uiterlijk mee hebben, je bent in weer en wind bezig en je moet steeds manieren verzinnen om op te vallen. Door dit verhaal bleken de grenzen tussen bedelen en werken wel wat te vervagen. Het hele artikel zet me ook aan het denken. De wereld van inspanning en beloning is een vreemde wereld, een wereld waar we al zo lang aan gewend zijn, dat we er nauwelijks gedachten over spenderen. Ik wil tijd nemen om voor mijzelf uit te werken waarom mensen dezelfde diensten verschillend waarderen. Bijvoorbeeld: ik ben deze weken bezig met een aantal interviews en fotosessies voor het blad van onze gemeente. Dit blad is intussen tot een leuke Glossy uitgegroeid en het is al voorgekomen dat er te weinig afgedrukt bleken te zijn na afname. Zouden de leden van mijn kerkelijke gemeente, die misschien met gemak een Linda of welke Glossy dan ook voor een tientje in de winkel kopen, zich afvragen hoeveel uren wij als makers kwijt zijn en hoeveel inspanning we leveren? Ik denk het niet. We zijn op de één of andere manier gewend aan het werk dat vrijwilligers doen en vertalen dat meestal niet terug naar onze eigen portemonnee. Als we dat wel deden, zouden we, als redactie van het blad, eens per jaar bijvoorbeeld een Special kunnen maken om uit te delen aan anderen, om uit te reiken naar anderen.

Brand

Vanmiddag had ik met twee van mijn fotografiestudenten afgesproken op de zandverstuiving. Het was prachtig weer, dus ik had er zin in. Nauwelijks waren we aan de slag gegaan met opnames maken en het hebben over sluitertijden en belichting of er kwam een melding van een grote brand binnen. Aangezien juist deze studenten calamiteitenfotografen zijn, hebben we de sokken er in gezet en kwamen na wat zoeken bij de brand terecht.

br (14 van 18)k
het huis staat midden in het bos

Het YMCA huis stond midden in het bos, dus was het groot alarm bij de brandweer. Maar ze hadden het snel en blijvend onder controle. Ze lieten het hele huis met rieten dak afbranden. Gigantisch hoge vlammen waren er nog af en toe te zien en natuurlijk ontzettend veel rookontwikkeling. Dat geeft wel spectaculaire beelden. De jongens waren helemaal blij. Eén van hen kon een foto verkopen aan één van onze talloze media.

br (3 van 18)k
Het is werken in ploegen. Het huis omsingeld door spuitgasten en werken maar.
br (2 van 18)k
Bomenhoge vlammen

Na de job hebben we thuis met een bakje koffie de middag geëvalueerd. Het was alleszins een verrassende les. Met volledige inzet van Propje Fotografie en JansenFotografie. Tof!

 

Even terugkijken

Wstrnk (24 van 59)k
Familie

Bovenstaande foto was voor mij één van de juweeltjes van afgelopen tijd. De onverwachte diepte die de boslaan achter dit gezin aan de foto meegeeft is typerend voor hun vreugdevolle levensstijl. Geen familieleven verloopt zonder botsingen en groeipijnen, maar het is in deze tijd bijzonder als een stel zijn 25 jarig jubileum kan vieren, samen met hun kinderen met hun (aanstaande) partners. Daarom ben ik altijd ontzettend blij als ik daarvan even getuige kan zijn. Ik pik wat mee van de humor onderling tijdens de shoot. Van al het zorgen is alleen de wijsheid en de raad overgebleven. Deze jonge mensen hebben de weg gekozen die hun ouders zijn voorgegaan, de weg was lang en waarschijnlijk niet altijd even geplaveid, maar er is hoop als families zo’n diepe verbondenheid kennen. Ik vind het super als mensen die verbondenheid met elkaar vieren en willen vastleggen.

Les portretfotografie

In het kader van het programma geloof en een hoop liefde, uitzending 6 januari om 18.00 uur NPO 2, ben ik vanmiddag door een filmcamera gevolgd tijdens een les portretfotografie.

cameravrouw
Geloof en een hoop liefde

We pakken steeds een item op de camera om daarmee te oefenen. Jaldah nam een model mee. En zo kwamen we allemaal samen op het mooiste plein van Nederland.

Jldh (3 van 49)2
Poseren bij de oude muren
Ieder hard aan het werk
Ieder hard aan het werk
Leren is gewoon heel veel doen en weer doen
Leren is gewoon heel veel doen en weer doen

Deze prachtige jonge dame heeft talenten en ik ben blij dat ze ermee aan de slag gaat. Doelgericht, genietend, altijd mogelijkheden zoeken om verder te gaan. Bedankt Jaldah, dat je mij hiermee ook weer nieuwe dingen leert. Want: Hoe draag je kennis over? Wanneer wat? Wanneer wat niet? Hoe evalueer je wat er geleerd is? Wat leren we van de vorige les? Hoe integreer je herhaling zonder dat het saai wordt? En zo nog honderd vragen waar ik tegenaan loop.

Steeds verder en hoger

Voor de opdracht van VisiOn ISP (Waalwijk) in samenwerking met Cameratoezicht Almere liep ik tegen een probleem aan. De camera’s hingen te hoog om het gebied waarin zij zijn opgehangen in beeld te krijgen. En natuurlijk kan een foto vanuit kikkerperspectief een verrassend beeld opleveren, toch was dit niet wat we voor ogen hadden.

CT sony (58 van 69)kf
het hele plein in beeld, de omgekeerde wereld

Ik ging op een bepaald moment gewoon op de grond liggen en ja, het is leuk om dit terug te zien. Toch moest ik een andere manier vinden om de camera’s met het door de camera geziene gebied in beeld te kunnen krijgen. En zo rees het idee om de hoogwerker te gebruiken, die voor het onderhoud van de camera’s wordt gebruikt. Vrachtwagen, arm eraan en aan de arm een eng smal bakje met een laag hekwerkje erom.

cameratoezicht Jc (3 van 4)kf
zo lijkt het niks, maar het voelde wel hoog

Meestentijds stond ik in het bakje en dat voelde redelijk beschermd en redelijk onbeschermd omdat ik steeds wisselde van camera en dus ook mijn statief steeds opnieuw plaatste. Op één moment zei een voorbijganger: “Doe je voorzichtig?” Haha, ik hoorde mijn moeders stem. Het ligt niet zo in mijn aard om voorzichtig te doen, maar de chauffeur van de hoogwerker was iemand die totaal voor de veiligheid ging. Hij hield mij en de omgeving nauwlettend in de gaten en verloor die ook geen moment uit het oog. Hij dacht in alles mee om een zo goed mogelijk product te kunnen krijgen. Voordat ik in het bakje mocht klimmen, nam hij geheel vrijwillig de rol van visagist op zich en liet mijn model zo mogelijk nog meer blinken dan de modellen van Leco van Zadelhoff.

de visagist
de visagist

En dit is wat ik zag vanuit het punt waar ik fotografeerde op de foto met de hoogwerker hierboven.

winkelstraat met overkapping
het oog van de camera en de winkelstraat er achter

Dit is één van de magnifieke beelden die ik kon maken.

watching you
watching you

Kijk, daarom klom ik een middag lang op en af in dat enge hoogwerkersbakje. Het gaf me ook een beetje een gevoel van uitzonderlijkheid. Ik mag dit een keer meemaken. In een hoogwerker meerijden. In het bakje staan en mijn werk doen. Al die mensen daar beneden mogen dat niet. Haha, euforie! Nog net geen extreme sports ervaring, maar voor mij wel het gevoel ervan. .

 

Promotie

Vorige week werd ik gevraagd om een promotieserie te schieten voor het Stadstoezicht in Almere. De boa’s (buitengewone opsporingsambtenaar) waren heel enthousiast en werkten geweldig mee, terwijl zij hun werkzaamheden uitvoerden. Ik ben onder de indruk gekomen van hun positie in de stad; van de uitvoering van hun taak; van het respect dat zij krijgen en zeker verdienen; van hun vriendelijkheid en doortastendheid.

Een man moet zijn bierblik weggooien, want hij mag dit niet in de openbare ruimte gebruiken.
Een man moet zijn bierblik weggooien, want hij mag dit niet in de openbare ruimte gebruiken.

De hele dag werd ik door de stad gesleept. Het ging van een dumping in een wijk naar een overtreding in de binnenstad. Van een parkeerfout naar de jeugdboa’s die een praatje maakten met wat jongelui. Ik heb die dag een beetje met hen kunnen praten en in hun werkruimte gezeten. Het was een geweldige tijd. Bedankt, mensen van Stadstoezicht Almere!

De fietshelm van de boa. Hij gaat af zodra de boa binnen is voor een bakje koffie of om te eten.
De fietshelm van de boa. Hij gaat af zodra de boa binnen is voor een bakje koffie of om te eten.

Eénmalig

Het leven is een gebouw. Een gebouw van allerlei gebeurtenissen. Een gebouw van allerlei herinneringen. We zijn nooit in staat om dat gebouw in alle details te kennen. Toch doen we er tegenwoordig alles aan om alles vast te leggen en op te slaan. De virtuele wereld helpt daarbij. Toen we afgelopen weekend met vrienden een wandeling maakten, bedacht ik dat ik dit moment nooit meer zal beleven, maar dat het een bouwsteentje is in een geheel van warmte en verbondenheid die nooit meer zal verdwijnen. We kennen elkaar al ongeveer vijfendertig jaar en zijn dus werkelijk vrienden 4ever. Tijdens de wandeling raak ik op achter, want ik wil af en toe een foto maken van een detail, van een landschap, van een indruk. Daardoor beleef ik weer andere dingen dan de anderen die eindeloos pratend door het landschap gaan. Ik weet het, een weekend is te kort. Om bij te praten en om ook nog foto’s te maken. Maar beide vind ik kostbaar. Ik wil stilstaan en genieten van het nu. Van dit alles dat mij omgeeft, zowel de liefde van mijn vrienden als de sfeer van de wereld waar we doorheen banjeren.
hw (19 van 64)k
hw (56 van 64)k

hw (60 van 64)k

hw (21 van 64)k

hw (48 van 64)k

hw (38 van 64)k

hw (30 van 64)k

Dat zou je toch echt niet zeggen!

zo jong
zo jong

Ze waren met z’n negenen: een prachtig stel, dertig jaar getrouwd. Kinderen, volwassen kinderen. Prachtig om te zien, allemaal. Dan denk ik: “Dat zou je toch echt niet zeggen!” En dat meen ik. Wat moet je doen om een zo sprankelende en jonge uitstraling te houden? In ieder geval, het was weer echt helemaal énig om een familie op de foto te zetten. Zandverstuiving, heerlijk weer, samen genieten, belevenis, onderdeel van het grote feest. Ik zou zeggen: vooral doen! Voor ieder die dit leest. Als ze het nest uitvliegen, partners krijgen, niet zo vaak meer ‘thuis’ zijn. Maak die foto en hang hem op een mooie plek op in je woonruimte. Om van te genieten.

Welvaren

Een portret maken van iemand die gepassioneerd met iets bezig is, vind ik geweldig! Afgelopen zaterdag maakten we een bottertocht en één van de medewerkers had een karakteristieke kop om op de foto te zetten.

Gepassioneerd
Gepassioneerd

Een echte wind en water kop, met een uitdrukking van niet zeuren maar doorgaan.

DHk (24 van 48)
doorgroefd

Getekend, doorleefd, vol in het verhaal en nooit van plan om op te geven.