Modeshoot

Met vele plezier heb ik begin april een modeshoot gedaan voor Beitbyjenn een modehuis voor jonge rolstoelers. In in het Wilhelminapark te Utrecht lag de catwalk. Ik heb me verwonderd over de kracht van deze jonge mensen. Met plezier showden ze de kleding van Beitbyjenn en hielden mooie verhalen over de kleding. De stoffen zijn fijn om te dragen, de snit is aangepast aan hun zittende bestaan.

BtbJ (61 van 151)kf

Zelfverzekerd
stralend mooi
zijn de rollers
in hun stoel

niet anders dan wie ook
en toch anders in kracht
there is a crack in everything
that’s where the light gets in

dat licht te zien
te voelen
maakt hen rolemodels
voor de smombies

Advertisements

Een weekendje met Jip

Jip is twee jaar. Zijn ouders gingen een weekend weg. Dus mogen Jaap en ik bij hem zijn. Natuurlijk heis ik mijn fototas op mijn rug. Ik wil het helemaal meemaken, maar ik wil het ook allemaal wel vastleggen. Dat is een beetje een strijd. Jip wordt steeds bewuster van de dingen om zich heen, dus ik geloof niet dat ik nog ongemerkt foto’s kan nemen. Het is vrijdagmiddag, vlak na het slaapje en Jip geeft kikker een druifje, omdat ik zeg: “Mag kikker ook een druifje?” Eigenlijk wil Jip alles zelf opeten, want eten is altijd al zijn hobby geweest.

Jip (7 van 80)k
Kikker komt er maar bekaaid af. Druiven zijn ook zo lekker!

Deze foto nam ik met mijn 50 mm lens en omdat de ramen van de flat heel groot zijn, is het tegenlicht overweldigend. Ik moet moeite doen om voldoende scherpte in het beeld te krijgen en toch de beweging van zijn hand te pakken. Kleine kinderen zijn zo snel! Kikker zit gelukkig stil, die kan aardig scherp in beeld gebracht worden.

Op de kinderboerderij zijn Jips reacties ook weer heel anders dan een tijd geleden. Voorheen ging hij rustig tegen een grote geit aanzitten om zijn warmte te voelen. Nu vindt Jip het eng om de dieren die even groot zijn als hijzelf te aaien. Een klein geitje, dat gaat, maar wel pas als ik het voorgedaan heb en het dus veilig lijkt te zijn om het te doen.

Jip (12 van 80)k
“Baby” zegt Jip. Hij kan nog niet begrijpen dat er kleinere soorten zijn en grotere soorten.

Dat laatste blijkt vooral als hij samen met een kind dat een half jaar jonger is dan hij op een wipkip zit. Ook dan zegt hij “baby”, maar Jip is gewoon van het grotere soort, al kijk je alleen al naar zijn opa in verhouding tot de moeder van het ‘vriendje’.

Jip (43 van 80)k
Het kindje houdt zich goed vast, want door Jips formaat en gewicht gaat de wipkip nogal te keer.

Er is een klein waterpark op de kinderboerderij. Dat is altijd leuk, ook al is het winter.

Jip (52 van 80)k
De zwengel is zwaar, maar Jip houdt vol.

Het meisje vraagt zich vertwijfeld af, wanneer zij nou eens mag zwengelen. Als Jip het heel interessant vindt, slaat ze haar ogen op naar de hemel: “mannen!”

Uiteindelijk ontdekt de glijbaan opnieuw en daar lijkt Jip zijn eindbestemming te hebben gevonden. Onvermoeibaar klimt hij naar boven en roetsjt naar beneden, holt naar het trapje en klimt weer naar boven…

Jip (64 van 80)k
Eng trapje, maar Jip is zelfverzekerd en niet te houden. Focussen, dat kan ie!
Jip (70 van 80)k
Weer een herinnering in mijn hart opgeborgen, die waaiende haren, en die gelukzalige glimlach.

Ik kijk alweer uit naar de volgende oma-kleinzoon momenten. En ik hoop dat hij het niet erg vindt, dat ik zo vaak mijn camera pak om herinneringen te bouwen, om na te genieten, om op mijn koelkastdeur te plakken.

Jip (34 van 80)k
Hij heeft mijn hart gestolen en ik wil hem nooit meer terug.

De tijd gaat zo snel, steeds zijn er nieuwe ontwikkelingen. Ik zou wel willen roepen naar alle opa’s en oma’s: “Neem altijd je camera, telefoon, tablet mee als je dingen onderneemt met je kleinkinderen, geniet en schiet!”

Profielfoto

Het fenomeen profielfoto is op mijn pad gekomen. Natuurlijk waren er al klanten die alleen voor een profielfoto kwamen, maar voor een avond in april ben ik uitgenodigd om over de profielfoto te komen praten op een ondernemersbijeenkomst. Natuurlijk heb ik al heel veel ideeën over dé profielfoto, maar toch had ik behoefte om er meer over te lezen en wat kan ik beter doen dan te rade gaan bij mijn collega-fotografen die daar uitgebreid over hebben geschreven. Prachtig om mijn kennis zo aan te vullen. Het mooie van die kennis is, dat ik steeds enthousiaster wordt over het fenomeen. Die eerste indruk kan zo bepalend werken! Allemaal do’s en don’ts kwamen op langs en het mooie is, dat ook de profielfoto ondanks de don’ts niet ontkomt aan trends en ontwikkelingen. Maar wat het meest naar voren komt is, dat over het algemeen iedereen een glimlach op prijs stelt. Een echte glimlach op prijs stelt.

Only by Grace
Only by Grace

Natuurlijk zijn er technieken om die “echte” glimlach te maken, door bepaalde spieren aan te spannen. Toch vind ik vaak dat de latere profielfoto’s in de serie beter uitpakken, dan de eerste paar. We zijn dan al een tijdje bezig. De klant om te acclimatiseren en ik om de belichting zo optimaal mogelijk in te stellen. Dat vertel ik dan ook aan de klant en altijd ontstaat er een wisselwerking waarin humor een belangrijke rol heeft. In bovenstaande profielfoto vind ik dat de diagonale lijn, het beeld van de ontspannen ontmoeting, benadrukt. Ook al is een ontmoeting, ook digitaal, zakelijk, het moet ontspanning en licht geven. Dat trekt aan om verder te kijken. Ik ben blij met deze klant. Goede kleuren gekozen om aan te trekken. Kleuren die haar huid en oogkleur versterken en ondersteunen. Een mooie vrouw door die oogopslag en die hartelijke glimlach. Ik hoop dat door deze profielfoto haar cliëntenbestand mag uitbreiden en ik weet zeker dat wat haar profielfoto belooft ook beleefd wordt in haar praktijk.

Blue Monday

Het is vandaag een heerlijke dag! De lucht is blauw. De kou is blauw. Zelfs de druifjes in mijn tuin zijn al blauw. Dat mocht nog niet, maar december was zo warm dat ze besloten om naar boven te groeien en in januari de eerste bloeiers te zijn. Wat een lente!

BD (1 van 1)k
blauwe maandag druifjes

Vanmorgen weer bij mijn vriendin Saskia geweest, zoals zij vorige week maandag bij mij was. Meestal boenen we wat, maar deze eerste twee werkmaandagen hebben we gekletst en computerdingetjes gedaan. Ik denk dat we vanaf volgende week wel weer gaan poetsen. Deze blauwe maandagmiddag ben ik even naar buiten gelopen voor een paar stralende zonlicht shots van deze aparte lentewinter. Daar word ik best vrolijk van. Eenmaal weer binnen werd ik toch een beetje stil door het lezen van een opmerkelijk artikel met de openingszin: Is bedelen werk? Na deze zin werkte de auteur dat zo knap uit, waaruit bleek dat bedelen wel degelijk een heleboel inspanning vergt. Je moet concurreren met anderen, je moet een goed verhaal verzinnen, je moet een goede plek hebben, je moet je uiterlijk mee hebben, je bent in weer en wind bezig en je moet steeds manieren verzinnen om op te vallen. Door dit verhaal bleken de grenzen tussen bedelen en werken wel wat te vervagen. Het hele artikel zet me ook aan het denken. De wereld van inspanning en beloning is een vreemde wereld, een wereld waar we al zo lang aan gewend zijn, dat we er nauwelijks gedachten over spenderen. Ik wil tijd nemen om voor mijzelf uit te werken waarom mensen dezelfde diensten verschillend waarderen. Bijvoorbeeld: ik ben deze weken bezig met een aantal interviews en fotosessies voor het blad van onze gemeente. Dit blad is intussen tot een leuke Glossy uitgegroeid en het is al voorgekomen dat er te weinig afgedrukt bleken te zijn na afname. Zouden de leden van mijn kerkelijke gemeente, die misschien met gemak een Linda of welke Glossy dan ook voor een tientje in de winkel kopen, zich afvragen hoeveel uren wij als makers kwijt zijn en hoeveel inspanning we leveren? Ik denk het niet. We zijn op de één of andere manier gewend aan het werk dat vrijwilligers doen en vertalen dat meestal niet terug naar onze eigen portemonnee. Als we dat wel deden, zouden we, als redactie van het blad, eens per jaar bijvoorbeeld een Special kunnen maken om uit te delen aan anderen, om uit te reiken naar anderen.

Brand

Vanmiddag had ik met twee van mijn fotografiestudenten afgesproken op de zandverstuiving. Het was prachtig weer, dus ik had er zin in. Nauwelijks waren we aan de slag gegaan met opnames maken en het hebben over sluitertijden en belichting of er kwam een melding van een grote brand binnen. Aangezien juist deze studenten calamiteitenfotografen zijn, hebben we de sokken er in gezet en kwamen na wat zoeken bij de brand terecht.

br (14 van 18)k
het huis staat midden in het bos

Het YMCA huis stond midden in het bos, dus was het groot alarm bij de brandweer. Maar ze hadden het snel en blijvend onder controle. Ze lieten het hele huis met rieten dak afbranden. Gigantisch hoge vlammen waren er nog af en toe te zien en natuurlijk ontzettend veel rookontwikkeling. Dat geeft wel spectaculaire beelden. De jongens waren helemaal blij. Eén van hen kon een foto verkopen aan één van onze talloze media.

br (3 van 18)k
Het is werken in ploegen. Het huis omsingeld door spuitgasten en werken maar.
br (2 van 18)k
Bomenhoge vlammen

Na de job hebben we thuis met een bakje koffie de middag geëvalueerd. Het was alleszins een verrassende les. Met volledige inzet van Propje Fotografie en JansenFotografie. Tof!

 

Even terugkijken

Wstrnk (24 van 59)k
Familie

Bovenstaande foto was voor mij één van de juweeltjes van afgelopen tijd. De onverwachte diepte die de boslaan achter dit gezin aan de foto meegeeft is typerend voor hun vreugdevolle levensstijl. Geen familieleven verloopt zonder botsingen en groeipijnen, maar het is in deze tijd bijzonder als een stel zijn 25 jarig jubileum kan vieren, samen met hun kinderen met hun (aanstaande) partners. Daarom ben ik altijd ontzettend blij als ik daarvan even getuige kan zijn. Ik pik wat mee van de humor onderling tijdens de shoot. Van al het zorgen is alleen de wijsheid en de raad overgebleven. Deze jonge mensen hebben de weg gekozen die hun ouders zijn voorgegaan, de weg was lang en waarschijnlijk niet altijd even geplaveid, maar er is hoop als families zo’n diepe verbondenheid kennen. Ik vind het super als mensen die verbondenheid met elkaar vieren en willen vastleggen.

Les portretfotografie

In het kader van het programma geloof en een hoop liefde, uitzending 6 januari om 18.00 uur NPO 2, ben ik vanmiddag door een filmcamera gevolgd tijdens een les portretfotografie.

cameravrouw
Geloof en een hoop liefde

We pakken steeds een item op de camera om daarmee te oefenen. Jaldah nam een model mee. En zo kwamen we allemaal samen op het mooiste plein van Nederland.

Jldh (3 van 49)2
Poseren bij de oude muren
Ieder hard aan het werk
Ieder hard aan het werk
Leren is gewoon heel veel doen en weer doen
Leren is gewoon heel veel doen en weer doen

Deze prachtige jonge dame heeft talenten en ik ben blij dat ze ermee aan de slag gaat. Doelgericht, genietend, altijd mogelijkheden zoeken om verder te gaan. Bedankt Jaldah, dat je mij hiermee ook weer nieuwe dingen leert. Want: Hoe draag je kennis over? Wanneer wat? Wanneer wat niet? Hoe evalueer je wat er geleerd is? Wat leren we van de vorige les? Hoe integreer je herhaling zonder dat het saai wordt? En zo nog honderd vragen waar ik tegenaan loop.

Steeds verder en hoger

Voor de opdracht van VisiOn ISP (Waalwijk) in samenwerking met Cameratoezicht Almere liep ik tegen een probleem aan. De camera’s hingen te hoog om het gebied waarin zij zijn opgehangen in beeld te krijgen. En natuurlijk kan een foto vanuit kikkerperspectief een verrassend beeld opleveren, toch was dit niet wat we voor ogen hadden.

CT sony (58 van 69)kf
het hele plein in beeld, de omgekeerde wereld

Ik ging op een bepaald moment gewoon op de grond liggen en ja, het is leuk om dit terug te zien. Toch moest ik een andere manier vinden om de camera’s met het door de camera geziene gebied in beeld te kunnen krijgen. En zo rees het idee om de hoogwerker te gebruiken, die voor het onderhoud van de camera’s wordt gebruikt. Vrachtwagen, arm eraan en aan de arm een eng smal bakje met een laag hekwerkje erom.

cameratoezicht Jc (3 van 4)kf
zo lijkt het niks, maar het voelde wel hoog

Meestentijds stond ik in het bakje en dat voelde redelijk beschermd en redelijk onbeschermd omdat ik steeds wisselde van camera en dus ook mijn statief steeds opnieuw plaatste. Op één moment zei een voorbijganger: “Doe je voorzichtig?” Haha, ik hoorde mijn moeders stem. Het ligt niet zo in mijn aard om voorzichtig te doen, maar de chauffeur van de hoogwerker was iemand die totaal voor de veiligheid ging. Hij hield mij en de omgeving nauwlettend in de gaten en verloor die ook geen moment uit het oog. Hij dacht in alles mee om een zo goed mogelijk product te kunnen krijgen. Voordat ik in het bakje mocht klimmen, nam hij geheel vrijwillig de rol van visagist op zich en liet mijn model zo mogelijk nog meer blinken dan de modellen van Leco van Zadelhoff.

de visagist
de visagist

En dit is wat ik zag vanuit het punt waar ik fotografeerde op de foto met de hoogwerker hierboven.

winkelstraat met overkapping
het oog van de camera en de winkelstraat er achter

Dit is één van de magnifieke beelden die ik kon maken.

watching you
watching you

Kijk, daarom klom ik een middag lang op en af in dat enge hoogwerkersbakje. Het gaf me ook een beetje een gevoel van uitzonderlijkheid. Ik mag dit een keer meemaken. In een hoogwerker meerijden. In het bakje staan en mijn werk doen. Al die mensen daar beneden mogen dat niet. Haha, euforie! Nog net geen extreme sports ervaring, maar voor mij wel het gevoel ervan. .

 

Promotie

Vorige week werd ik gevraagd om een promotieserie te schieten voor het Stadstoezicht in Almere. De boa’s (buitengewone opsporingsambtenaar) waren heel enthousiast en werkten geweldig mee, terwijl zij hun werkzaamheden uitvoerden. Ik ben onder de indruk gekomen van hun positie in de stad; van de uitvoering van hun taak; van het respect dat zij krijgen en zeker verdienen; van hun vriendelijkheid en doortastendheid.

Een man moet zijn bierblik weggooien, want hij mag dit niet in de openbare ruimte gebruiken.
Een man moet zijn bierblik weggooien, want hij mag dit niet in de openbare ruimte gebruiken.

De hele dag werd ik door de stad gesleept. Het ging van een dumping in een wijk naar een overtreding in de binnenstad. Van een parkeerfout naar de jeugdboa’s die een praatje maakten met wat jongelui. Ik heb die dag een beetje met hen kunnen praten en in hun werkruimte gezeten. Het was een geweldige tijd. Bedankt, mensen van Stadstoezicht Almere!

De fietshelm van de boa. Hij gaat af zodra de boa binnen is voor een bakje koffie of om te eten.
De fietshelm van de boa. Hij gaat af zodra de boa binnen is voor een bakje koffie of om te eten.

Eénmalig

Het leven is een gebouw. Een gebouw van allerlei gebeurtenissen. Een gebouw van allerlei herinneringen. We zijn nooit in staat om dat gebouw in alle details te kennen. Toch doen we er tegenwoordig alles aan om alles vast te leggen en op te slaan. De virtuele wereld helpt daarbij. Toen we afgelopen weekend met vrienden een wandeling maakten, bedacht ik dat ik dit moment nooit meer zal beleven, maar dat het een bouwsteentje is in een geheel van warmte en verbondenheid die nooit meer zal verdwijnen. We kennen elkaar al ongeveer vijfendertig jaar en zijn dus werkelijk vrienden 4ever. Tijdens de wandeling raak ik op achter, want ik wil af en toe een foto maken van een detail, van een landschap, van een indruk. Daardoor beleef ik weer andere dingen dan de anderen die eindeloos pratend door het landschap gaan. Ik weet het, een weekend is te kort. Om bij te praten en om ook nog foto’s te maken. Maar beide vind ik kostbaar. Ik wil stilstaan en genieten van het nu. Van dit alles dat mij omgeeft, zowel de liefde van mijn vrienden als de sfeer van de wereld waar we doorheen banjeren.
hw (19 van 64)k
hw (56 van 64)k

hw (60 van 64)k

hw (21 van 64)k

hw (48 van 64)k

hw (38 van 64)k

hw (30 van 64)k