Neem je morgen ook even je camera mee?

Heel veel fotografen steigeren bij dit soort opmerkingen. “Ach, jij fotografeert zo leuk, dat doe je toch wel even?” Elke fotograaf zit anders in elkaar en maakt zijn eigen uitzonderingen bij wel of niet betaald werk. Degenen die ervan moeten leven, zullen te allen tijde professioneel te werk gaan en een passend antwoord geven, als: “Dat is goed, en ik stuur je dan morgenavond ook direct even de factuur, goed?” Zodra ik als professional uitzonderingen ging maken, moest ik daar goed over nadenken. Waarom laat ik sommige vrienden wel betalen en andere vrienden niet? Er zijn mooie vormen om mijn motieven in te gieten, zoals bij de Superopkikkerdagen. Dat is makkelijk, dan lever ik mijn tijd en talenten voor een paar dagen per jaar puur voor het goede doel. Minder makkelijk is het als iemand mij mijn diensten vraagt op een gelegenheid waar ik zelf bij uitgenodigd ben. Wil ik die ander een extra plezier doen, wil ik wel werken als ik eerst gevraagd ben om een feest mee te vieren, wat wil ik eigenlijk zelf?

Deze week was makkelijk om over te besluiten. Eerst kreeg ik de opdracht van een jarige om haar vriendinnen te shooten. Op haar eigen verjaardag geeft zij nog het liefst iets weg! De vreugde van haar vriendinnen is haar cadeau. Ik bewonder dat in haar. Volkomen onbaatzuchtig bouwt zij een prachtig tegoed op bij haar vriendinnen. Zij bouwt op een bijzonder mooie manier aan relaties. Dat is ook iets om te overwegen in je eigen blijvende relaties als fotograaf. In hoeverre wil je graag iets geven omdat het een onbetaalbaar tegoed toevoegt aan die relatie. En dan denk ik puur aan de mensen die werkelijk mijn hart kennen, met wie ik vaak optrek.

Toen vroeg één van die vriendinnen of ik wat wilde shooten op het verrrassingsfeestje dat zij voor de jarige hadden voorbereid. Dat is puur een vriendendienst en die wil ik graag leveren. Het vormde ook zo’n mooi vervolg op die vriendinnenshoot, hoewel het weer heel andere kwaliteiten van mij vraagt. Ik vind feesten over het algemeen niet erg boeiend en ik weet nooit zo goed wat ik ervan moet vastleggen. Foto’s van grote groepen mensen zijn niet boeiend om naar te kijken. Kleine details kunnen juist een deel van de herinnering worden. Dus ik ga dan een beetje aan de slag om eerst maar de emoties vast te leggen. En ja, de tranen van de verrassing heb ik in één foto echt goed kunnen vangen, de verbazing en de lol ook. Bovendien heeft het me weer één van die juweeltjes opgeleverd, die altijd wel meekomen als je mensen vastlegt, die feestvieren.

diepgaand overleg
diepgaand overleg

Bij zo’n foto kun je van alles bedenken. Ik kan er zelf echt lang naar kijken en bedenken dat het de eerste bladzij van een boek zou kunnen zijn, een verhaal dat zich ontrolt. Je ziet die middelste kijken. Dat ene oog, waakzaam. “Horen anderen wat we zeggen?” Je aandacht wordt erdoor gevangen. In die blik zit bedachtzaamheid, snel nadenken binnen het overleg, beducht op de omgeving. Prachtig vind ik dat!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s