Erfenis

Het heeft een jaar geduurd voordat ik mijzelf er toe kon zetten om uit te vinden hoe ik het beste de foto erfenis van mijn ouders kon digitaliseren. Mijn broers en zussen en aanverwanten zouden graag een boek willen met de foto’s die mijn ouders nog hadden. Er is veel verdwenen en verknipt, want mijn moeder vond het leuk om door die albums te struinen en dan een fotootje uit te knippen en onder aan een van haar brieven te plakken. Toch zijn er nog tientallen overgebleven. Een indruk van de momenten dat er een fotograaf besteld was of dat er met een fototoestelletje wat kiekjes werden genomen. Het is intensief werk en fysiek best zwaar. Ik ben ‘s avonds ontzettend moe van het staan bij de scanner. En nu ben ik de foto’s zo goed en zo kwaad als mogelijk is aan het bewerken, maar ja, ruis is ruis en er valt weinig aan te doen. Toch kan ik iets met de kleuren nog wel verfraaien, de lelijke verbruinde randen oplichten, waardoor het niet meer zo opvalt dat de inplakmethoden van mijn ouders erbarmelijk waren. Mijn pols doet zeer van het uitsnijden en bewerken.  Eén foto vind ik een juweeltje tussen alle andere. In die foto zit plezier, de compositie klopt helemaal, er zit een cirkel in. Ik verbaas me erover. Mijn moeder moet hem hebben genomen en zij vergat soms hoofden of halve benen of zelfs hele mensen die ook op de foto zouden hebben moeten staan. Maar deze klopt en bij deze vraag ik me af of ik een paar van mijn talenten van haar heb geërfd.

De familie Post
De familie Post

Ik ben het meisje met de step. Hij was knalgeel, die step. En de trui die ik aanheb, was geelbruin. Ik vond die trui verschrikkelijk, want ik kan niet tegen wollen kleding. Ik ben de jongste. Deze foto moet op een vrijdag of een zaterdag zijn genomen. Mijn broer zat vanaf zijn 14e op zee, dus hij was supertrots op zijn vis en op het geld dat hij er mee verdiende. Vanaf het moment dat hij naar zee ging, hadden we dus elk weekend vis, die door mijn vader werd schoongemaakt en gebakken en door mijn moeder gekookt en gestoofd. Op de voorgrond rechts lacht mijn zus Lambertha. Ik lijk ontzettend veel op haar, uiterlijk. Mijn broer Bart links op de voorgrond trekt een gekke bek – dat doet hij op bijna alle foto’s, behalve op de schoolfoto’s – . Mijn zus Jeannette lacht achter hem links, ze heeft haar haar in staarten en een pony, een toen geldende haarmode. Mijn broer Maarten buigt zich achterover om de grote vis, die mijn vader vasthoudt rauw op te eten. Het zit in zijn aard om dingen groots aan te pakken. Mijn broer Tim houdt trots een vis en een stuk net omhoog. Hij mist een tand. Of die tand uit geslagen is, weet ik niet goed meer. Ik weet wel dat het een gedoe was om een nieuwe tand te krijgen. We staan op ‘de plaats’, dat was de achtertuin. Daar had mijn vader konijnenhokken en een kippenren en kippenhok gebouwd. We hadden dus ook eieren van onze eigen kippen. Als ik het goed heb zijn onze leeftijden op deze plaat: 14-13-12-11-8-6, mijn moeder 36 en mijn vader 42. Het jaar 1966.

Advertisements

2 thoughts on “Erfenis

  1. Prachtige foto, Frea, en mooi verhaal erbij! Ja, je bent één gezicht met je grote zus. Heb je ook een recente foto van jullie samen?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s